"Jeśli wydaje ci się, że świat się na ciebie uwziął, nie nadążasz i masz za dużo na głowie, pamiętaj: inni mają gorzej. Linda balansuje na krawędzi między obowiązkiem a wyczerpaniem, między dającą poczucie kontroli rutyną a chaosem. Jej córka wymaga stałej opieki, mąż jest nieobecny, praca dobija, a sufit dosłownie wali się na głowę. Terapeuta przewraca oczami, instytucje piętrzą przeszkody… Wir codziennych zdarzeń przeradza się w nieokiełznany, egzystencjalny koszmar. Nic dziwnego, że gdyby tylko mogła i znalazła na to czas, skopałaby wszystkich i wszystko w bezsilnej wściekłości."
Nie daje ukojenia. Przeciwnie. Zostawia z ciężarem emocji. Bardzo dobrze, że powstają takie filmy. Wbrew wkładanym niemalże łopatą do głowy kobietom poglądu, że rola matki daje siłę, pokazuje, że potrafi być ono również źródłem wyczerpania, samotności i utraty siebie. Kino, które boli, ale także otwiera oczy na skrzętnie ukrywaną prawdę o tym ciemniejszym obliczu macierzyństwa.
7/10


