"Tam, gdzie zmrok zapada szybciej" Wojciech Chmielarz

 

"Przeszłość nigdy nie odpuszcza, a nienawidzić potrafią nie tylko żywi.

W zapomnianej mieścinie na Podkarpaciu ukrył się Szwed – wielki, ponury mechanik, który kocha stare samochody. W przeszłości zrobił zbyt wiele złych rzeczy, by mieć nadzieję na spokojne życie, i czuje, że prędzej czy później ktoś go odnajdzie, by dokonać zemsty.

Gdy w miasteczku pojawiają się obcy, a w tajemniczych okolicznościach zaczynają ginąć kolejne osoby, atmosfera się zagęszcza: wrogowie domagają się zapłaty, stare winy wracają, a wokół Szweda i jego pasierbicy Tamary dzieją się rzeczy, których nie sposób wyjaśnić. Mówi się nawet o tym, że ludzie widują zjawy.

To mroczna historia o winie i karze, o miłości na całe życie i trudnym uczuciu do dziecka, które nie chce być kochane. O żałobie i obietnicach, których nie wolno łamać. Nawet po śmierci."

I tą powieścią Autor mocno mnie zaskoczył. Mamy kilka wątków, które pozornie się nie łączą, a na końcu tworzy się z tego spójna historia i każdy szczegół ma znaczenie. Opowieść z przeszłości pięknie uzupełnia teraźniejsze wydarzenia. Wątek pojawiającej się tajemniczej postaci mocno mnie zaintrygował i wystraszył.

"Nigdy nie powinna zaufać człowiekowi, który nie lubi książek."

"Mogę się mylić, ale to jest chyba taki typ, który jak zacznie się bronić, to będzie się bronił jak dziki. Zębami i pazurami. Nie osadzisz go jednym strzałem w ryj. Czyli jak z nim zaczniesz, to musisz się liczyć z tym, że trzeba będzie doprowadzić sprawę do samego końca. A głupio jednak zabijać chłopaka dla paru złotych."

"Udawał, że mówi coś na serio, a tak naprawdę sprawdzał swojego rozmówcę i to, jak tamten zareaguje."

Dla mnie rewelacyjny eksperyment stworzenia kryminału z elementami duchów z zaświatów. Połączenie starych historii i wierzeń ze współczesną gangsterką. Podoba mi się takie zestawienie. Coś nowego i, dla mnie, świeżego. Dodatkowo Autor ma dar do wnikliwej analizy człowieka, dzięki temu los jego bohaterów wciąga. Czyta się bardzo dobrze.

7/10

"Ścigani" Marcel Moss

 

"Gdy Ignacy „Igi” Sznyder zatrudniał w swojej agencji detektywistycznej skompromitowaną dziennikarkę Sandrę Milton, nie przypuszczał, że ta decyzja odmieni jego życie. Początkowo chłodna i pełna napięcia relacja z czasem przerodziła się w wyjątkową więź.

Przez kolejne lata Igi i Sandra wspólnie rozwiązywali sprawy najbardziej tajemniczych zaginięć, jednocześnie próbując odzyskać bliskich, których odebrano im w okrutny sposób. W pewnym momencie uwierzyli, że najgorsze mają już za sobą. Wtedy do gry powrócił ich największy wróg.

Uprowadzenie Sandry wywraca świat Igiego do góry nogami. Zdeterminowany detektyw zrobi wszystko, by odnaleźć przyjaciółkę. W poszukiwaniach pomaga mu Lena – młodsza siostra Sandry, od lat marząca o zemście na ludziach, którzy zniszczyli jej życie. Nie wiedzą jednak, że ktoś od dawna obserwuje każdy ich ruch. Czyste zło wyszło z ukrycia i przygotowuje się do ostatecznego starcia.

CZY IGI, SANDRA I LENA ZDOŁAJĄ PRZETRWAĆ POLOWANIE, KTÓRE WŁAŚNIE SIĘ ROZPOCZĘŁO? I JAKĄ CENĘ BĘDĄ MUSIELI ZAPŁACIĆ, BY WRESZCIE ZAKOŃCZYĆ TEN KOSZMAR?"

Autor od pierwszych stron wrzuca czytelnika w sam środek wydarzeń i nie daje nawet chwili wytchnienia. Napięcie rośnie, atmosfera gęstnieje, a poziom okrucieństwa? Wysoki level to mało powiedziane. Potrafi on potrafi sprawić, że czytasz z szeroko otwartymi oczami, a jednocześnie zastanawiasz się, jak daleko jeszcze można przesunąć granicę ludzkiego zła.

"W życiu chodzi o to, żeby nawet z najbardziej chujowej sytuacji wyciągnąć coś pozytywnego."

"Gdy wychodził z gabinetu, czuł, że świat się zmienił. Nie dlatego, że pozbył się dwóch największych wrogów. Raczej dlatego, że już nikt nie stał między nim a rzeźnią, którą zamierzał rozciągnąć na całe imperium."

"Nie umiał sobie nawet wyobrazić, jaki koszmar zgotował jej Ratman. A mimo to nie złamała się i nie zdradziła bliskich. Już samo to dowodziło jej ogromnej siły ducha."

„Ścigani” to finał, który dostarcza tego, czego oczekiwałam: mnóstwa emocji, świetnie poprowadzonej intrygi i bohaterów, których los naprawdę obchodzi czytelnika. To satysfakcjonujące zakończenie całej serii. 

7/10

"Las papierowy" Katarzyna Puzyńska

 

"Syn podkomisarz Michaliny Murawskiej ma poważne kłopoty. Policjantka postanawia wysłać go do malowniczego Lipowa, które wydaje się idealnym miejscem na przeczekanie. Odbywa się tam właśnie coroczny zlot czytelników książek miejscowej pisarki. Już na początku imprezy dzieje się coś niepokojącego. Na leśnej drodze uczestników zatrzymuje tajemniczy autostopowicz. Czeka zawsze w tym samym miejscu, a w samochodach zostawia mroczną wiadomość.

Następnego ranka goście biorą udział w grze terenowej. Dobrze rozpoczętą kryminalną zabawę przerywa prawdziwe zabójstwo. Zostaje zamordowany jeden z wolontariuszy. Murawska rozpoczyna prywatne śledztwo. Wspierają ją prokurator Grzegorz Hala i podkomisarz Kaja Dalke. Dalke pochodzi z Lipowa i wiele wskazuje na to, że pozostawiła tu jakieś tajemnice.

W Zalesiu również dużo się dzieje. Komisarz Iwo Wilkowski próbuje odnaleźć porwanego chłopca, a dziennikarka śledcza Oliwia Bacewicz przyjmuje zaproszenie początkującej youtuberki, która odkryła zamurowane pomieszczenie w pewnym starym domu. Szybko okazuje się, że nie są tam same…

Jak wiążą się tajemnicze wydarzenia z Lipowa i Zalesia? Kto zginie następny?

Las papierowy to kontynuacja Nic takiego i Nocy trzydziestej. „Zalesie” to seria łącząca elementy thrillera, klasycznego kryminału i powieści z rozbudowanym wątkiem psychologicznym. To również powrót do ukochanego przez rzesze Czytelniczek i Czytelników Lipowa."

Po raz kolejny dałam się zaskoczyć. I choć początek był trudny, to później, po raz kolejny, Autorka mnie uwiodła. Od pierwszych stron zostałam wciągnięta w wir wydarzeń i z ogromną ciekawością śledziłam rozwój wszystkich wątków. A tych, jak to u autorki bywa, jest naprawdę sporo.

"Póki człowiek nie nauczy cieszyć się tym co ma, to nigdy się nie skończy [tj. zazdrość]. Zawsze ktoś będzie miał coś lepszego."

"Las papierowy, który sprawił, że nic już nie czuła. Bo gdyby tylko zaczęła się zastanawiać..."

Zagadka kryminalna została skonstruowana znakomicie. Napięcie towarzyszy czytelnikowi niemal przez cały czas. Ciekawym smaczkiem dla czytelników jest również powrót do Lipowa, miejsca doskonale znanego fanom innej serii autorki. Ogromnym atutem tej książki są krótkie, dynamiczne rozdziały, z których każdy prowadzony jest z perspektywy innego bohatera. Świetnie się czytało, naprawdę.

7/10

"Kula, która chybiła" Richard Osman

 

"Chciwość. To go zgubiło. Ta fatalna wada…

No i jeszcze czwórka wścibskich seniorów!

W Coopers Chase wielkie poruszenie, bo ekipa TV pod wodzą uroczego Mike’a Waghorna, gwiazdora lokalnych wiadomości, nakręci tu za chwilę materiał! Ale telewizyjny wywiad to tak naprawdę podstęp, wymyślony przez członków Czwartkowego Klubu Zbrodni, którzy właśnie zwęszyli nową sprawę: niewyjaśnione dotąd morderstwo młodej dziennikarki i zarazem partnerki Mike’a.

Czwórka ekscentrycznych emerytów z Coopers Chase rozpoczyna śledztwo, które z upudrowanego świata telewizji doprowadzi ich tym razem do skomplikowanej sieci kłamstw, brudnych interesów i oszustw na grube miliony. A jakby tego było mało, to przecież dawni wrogowie nie śpią. Narkotykowa caryca Fairhaven poprzysięgła Czwartkowemu Klubowi zemstę i zamierza wywiązać się z obietnicy. Na horyzoncie zaś pojawia się nowy gracz: tajemniczy Wiking, który ma dla jednej z członkiń Klubu propozycję nie do odrzucenia…"

Kolejna świetna książka autora, przez którą właściwie się płynie. Bohaterowie jak zwykle fantastyczni, a fabuła na najwyższym poziomie. Książka idealna do przeczytania na gorszy dzień, uśmiech na twarz jest gwarantowany.

"Nie można pozwalać żeby rządziły nami myśli -co by było..."

Popłakałam się ze śmiechu i wzruszyłam. Autor trzyma poziom. I wcale nie przeszkadza mi, że okropni złoczyńcy stają się sympatycznymi misiami. W końcu to tylko powieść, odskocznia od ponurej rzeczywistości.

7/10

"Ocalenie" Natalia Raginia

 

"Za fasadą uśmiechu kryje się niewyobrażalny ból. Amanda, choć z pozoru ma wszystko, w głębi duszy odczuwa dojmującą pustkę. Kroczy przez życie z magnolią w dłoni, lecz z cierniem wbitym w serce. Każdego ranka nakłada tę samą maskę – maskę silnej, spełnionej i pogodnej kobiety. Ma świetną pracę, oddanych przyjaciół, kochającą rodzinę. Ale nikt nie domyśla się prawdy…

W samotności, gdy zrzuca swój codzienny kostium, staje naga i bezbronna wobec macek natrętnych demonów i mrocznych myśli. Życie wydaje się jej coraz bardziej nierzeczywiste, jakby dryfowała w nicość. A ciemność w niej i wokół niej zlewa się w jedno.

Czy Amandzie uda się odnaleźć siebie? Czy zdoła wygrać walkę z własnym umysłem, zanim na zawsze zatopi się w otchłani? Czy wreszcie odnajdzie ocalenie?

Ta poruszająca powieść to studium ludzkiej psychiki i zmagań z wewnętrznymi demonami. To historia o sile, słabości i nadziei, opowieść, która nie pozostawi czytelnika obojętnym."

Dawno nie czytałam książki, która by mnie tak poruszyła i tak bardzo by mnie spłakała. Dostałam ją w prezencie urodzinowym i pochłonęłam ją na raz. Nie mogłam się oderwać. Tak bardzo poczułam więź z główną bohaterką, że to aż nieprawdopodobne. Momentami jakbym czytała o sobie i o tym, co się dzieje w mojej głowie...

"Wybaczam wszystkim, którzy mnie skrzywdzili. Przede wszystkim wybaczam sobie."

"Oddech, serce, śmierć. Trio, które jak pasożyt na stałe zagnieździło się w jej mózgu. Jak rak. Rozrastało się w przyspieszonym tempie do stadium, w którym nie było już łatwo go usunąć. Dotarło do niej, że dostała broń."

"Niczym sztorm na wzburzonym morzu, w jej wnętrzu ścierały się fale emocji - strach tonął w nienawiści, złość zagłuszała niepokój, a lęk mieszał się z niepewnością. Wszystko to rozsadzało ją od środka, szukając ujścia na zewnątrz."

"Nie da się nieustannie balansować na granicy. W pewnym momencie szala musi się przechylić na którąś ze stron."

Książka, która wywołuje silne, czasem skrajne, emocje. Wyciska łzy, a momentami wzbudza szczery uśmiech. Piękna i poruszająca powieść. Zostanie ze mną/we mnie na długo.

8/10

"Dom bestii" Katarzyna Bonda

 

"Powieść kryminalna na kanwie prawdziwych wydarzeń - o narodzinach potwora, który wierzył, że buduje raj.

Norbert dorastał w biedzie, którą widać było od progu: szesnaście metrów kwadratowych na cztery osoby, spanie na materacu pod stołem i wieczne oddawanie rzeczy do lombardu.

Gdy w jego życiu pojawia się Marlena, wreszcie widzi swój cel: zbudować dla niej i dla siebie miejsce doskonałe. Prawdziwy dom.

Zrobi wszystko, żeby tego nie stracić. Jedynym sposobem, by ocalić marzenie, jest uciszyć tych, którzy mogliby je zniszczyć.

Przecież robi to z miłości. Przecież Marlena musi być bezpieczna. Bo idealny dom wymaga ofiar.

Lata później policja wraca do sprawy kobiety, wokół której w niewyjaśnionych okolicznościach znikają ludzie. Im głębiej wchodzą w tę historię, tym wyraźniej widzą, że za fasadą rodzinnych marzeń kryje się precyzyjnie zaplanowany mechanizm zbrodni.

Ostatni polski seryjny morderca - cztery ofiary i prawomocny wyrok dożywotniego pozbawienia wolności orzeczony przez warszawski sąd."

Kolejna powieść Autorki inspirowana prawdziwymi wydarzeniami. Wiedziałam, że chcę ją przeczytać. A po przesłuchaniu 2 wywiadów z Autorką o tej książce wiedziałam, że ja MUSZĘ ją przeczytać. Podziwiam rzetelność Autorki w podejściu do materiałów dotyczących sprawy i Jej próby analizy tego, co spowodowało, że człowiek ten stał się tytułową bestią. 

"Musisz mieć skórę słonia, bo życie nie będzie cię rozpieszczać. Dostałeś taki los, żeby się wzmocnić. Bóg cię doświadcza."

"Tango jest jak błyskawiczny transport na księżyc i z powrotem. Tancerz umysł ma wyłączony, istnieje tylko ta kosmiczna przyjemność, o której nie da się nic powiedzieć. Można ją tylko przeżyć z właściwą osobą."

"Ona uosabia marzenia wszystkich mężczyzn świata: piękna, eteryczna, stonowana i dzika, nienasycona zarazem. Choć brzmi to absurdalnie, ona jest tym wszystkim."

"Wiesz, Bóg spełnia wszystkie nasze pragnienia. One wcześniej czy później stają się rzeczywistością. Jeśli, rzecz jasna, posiadasz głęboką wiarę. A komu, jak nie tobie, pozwoliłby na ten jeden grzech złamania tabu."

Doceniam fakt, że Autorka opowiada tę historię, a nie ją ocenia - ocenę zostawia czytelnikowi. Przecież nikt nie rodzi się z natury zły. To późniejsze przeżycia i doświadczenia kształtują każdego z nas - i, powtórzę się, Autorka próbuje zrozumieć, co miało wpływ na tytułowego Norberta. Te powieści, gdzie kryminał łączy się z psychologiczną analizą, lubię najbardziej. A styl pisania Autorki sprawia, że czyta się takie powieści z jeszcze większym zainteresowaniem. Naprawdę jestem pod ogromnym wrażeniem. Świetna robota, Pani Autorko!

8/10

"O krok za daleko" Harlan Coben

 

"Sekrety nie umierają nigdy

Simon Greene żyje na krawędzi obłędu. Od miesięcy szuka swojej córki, Paige. Kiedy wreszcie trafia na jej ślad – namierza ją w Central Parku, gdzie ćpuni grają dla pieniędzy przy pomniku Lennona – na jego drodze staje Aaron, człowiek, przez którego uciekła. A Paige znowu znika.

Tym razem jednak Simon nie zamierza odpuścić – za wszelką cenę chce sprowadzić córkę do domu. Ale sytuacja się komplikuje…

W mieszkaniu, w którym koczowała dziewczyna, zostają znalezione zwłoki Aarona. A kiedy żona Simona, do której ktoś strzelał, walczy o życie, on musi zadać sobie pytanie – w co wplątała się ich córka? I czy to ona zabiła?

Aby znaleźć odpowiedź, Simon posunie się nawet… o krok za daleko."

Jedna z najlepszych książek Cobena. Mogę nie być obiektywna jako fanka jego twórczości, jednak jest w niej wszystko - tajemnica i napięcie, uczucia i dobro, do tego splot tego wszystkiego odkryty dopiero na ostatniej stronie.

"W życiu jest niewiele chwil prawdziwego szczęścia. Przeważnie nie zdajesz sobie sprawy, że je przeżywasz, dopóki nie przeminą. W tym momencie tak jednak nie było. Siedząc z ukochaną kobietą, Simon wiedział. I ona wiedziała. Że to jest szczęście. I że nie będzie trwać wiecznie."

"(...)Kiedy jesteś dzieckiem, wszystkie doświadczenia są nowe, a wspomnienia świeże i intensywne – więc znowu czas jakby zwalniał bieg. Gdy się starzejesz, zwłaszcza jeśli funkcjonujesz według rutyny, w pamięci zostaje bardzo niewiele przeżyć i stąd poczucie, że czas przyśpiesza. Dlatego właśnie kiedy dziecko wspomina lato, wydaje mu się ono niezwykle długie. Dla dorosłego to zaledwie mrugnięcie oka."

"Wszyscy wartościowi ludzie w jakimś okresie uważają, że są nieciekawi i do niczego się nie nadają, tak to już jest."

"... pieniądze nie dają szczęścia ale.... to bzdura. Pieniądze, znacznie bardziej niż wszystko inne, czym dysponujesz, mogą przybliżyć i uwznioślić ten ideał, który nazywamy szczęściem. Łagodzą stres, umożliwiają lepsze wykształcenie, lepsze jedzenie, lepsze leczenie- oferują pewien spokój ducha. Przynoszą komfort i swobodę. Pozwalają zdobywać doświadczenie i ułatwiają życie."

Niby kryminał, ale gdzieś tam między wierszami książka o wielkiej miłości rodziców do dziecka. Miłości, która zniesie wiele poświęceń i jeszcze więcej wybacza. Jest ciekawie, tajemniczo, a z każdą kolejną stroną napięcie coraz bardziej rośnie. Do samego końca nie można przewidzieć zakończenia. Jednym słowem, świetny thriller!

8/10

"Obsesja" B.A. Paris

 

"Nell Masters jest przekonana, że ktoś ją śledzi. W drodze do pracy czuje na sobie czyjś wzrok, w biurze odbiera głuche telefony, pod drzwiami domu znajduje bukiet zwiędłych kwiatów – bez bileciku – od nieznanego nadawcy… Nell skrywa straszną tajemnicę – nie zdradziła jej ani swoim nielicznym przyjaciołom, ani mężczyźnie, którego kocha – ma więc powód, by oglądać się za siebie.

Dwanaście lat wcześniej, kiedy jeszcze nazywała się Elle Nugent, była świadkiem, jak studentka Bryony Sanders wsiadła do samochodu nieznajomego. Gdy dziewczyna została znaleziona martwa, Elle obsesyjnie poszukiwała sprawcy. Była przekonana, że zabójcą jest Brett Parker, mężczyzna, którego tego dnia widziała w pobliżu, Jej obsesja na punkcie Bretta doprowadziła do tragedii...

Teraz Nell próbuje przekonać samą siebie, że niepokojące uczucie bycia obserwowaną jest tylko wytworem wyobraźni. Bezskutecznie. Najwyraźniej ktoś odkrył jej nową tożsamość i próbuje ją ukarać za błędy przeszłości. Chyba że w grę wchodzi coś innego, bardziej złowieszczego?"

Ta książka to opowieść  o tym, jak nasze emocje szybko potrafią przerodzić się w coś, czego już nie kontrolujemy. Jedni popadają w obsesję, aby dowiedzieć się prawdy, a inni z powodu uczuć ulokowanych do konkretnej osoby. To opowieść o tym, jak destrukcyjna potrafi być obsesja, jak niepostrzeżenie wkrada się w nasze życie.

"Nie pozwól, żeby strach zamącił ci w głowie."

"Przyjaźń jest skomplikowana, wymaga wymiany doświadczeń, a ja nie mam zamiaru opowiadać nikomu o swojej przeszłości. Musiałabym zmyślać, ale boję się, że wyłożyłabym się na jakimś szczególe, a wtedy kłamstwo zostałoby zdemaskowane. Gdyby prawda wyszła na jaw, przyjaciele poczuliby się zdradzeni. Łatwiej ich nie mieć."

"Zawsze trzymasz się na uboczu i obserwujesz innych, jakbyś chciała zostać częścią grupy, ale nie miała odwagi wykonać pierwszego ruchu."

"To ciekawe, że jako dorośli nie boimy się już tych samych rzeczy co w dzieciństwie. Możemy się obawiać, że ktoś nas okradnie, będzie nas śledził albo zamorduje, ale bardzo niewiele osób sprawdza mieszkanie po powrocie z pracy. Natomiast dzieci często boją się, że w ich pokoju czai się potwór, i przed położeniem się spać zaglądają za drzwi, do szafy i pod łóżko. Ty Nell, zaglądasz za drzwi i do szafy, ale nigdy pod łóżko. Tym lepiej dla mnie."

 Autorka połączyła dwie strefy czasowe: tą sprzed lat i obecną. Mieszając wydarzenia sprawia, że ciężko się skupić na jednym momencie i dopasować osobę, która ją prześladuje. Ten zabieg wzbudza wiele emocji. Akcja dzieje się dość szybko, przez co ciężko odłożyć książkę. Zakończenie było niespodziewane, więc duży plus za to. Warto przeczytać.

7/10

"Przeprawa" Marek Stelar

 

"STYK MORZA I LĄDU. STYK POLSKI I NIEMIEC. W TAKIM MIEŚCIE MOŻE ZDARZYĆ SIĘ WSZYSTKO…

Świnoujście. Zima, jakiej nad morzem dawno nie było.

Bałtyk skuty lodem, mroźny północny wiatr i cofka. Aspirant Gośka „Margerita” Podrzycka obejmuje stanowisko szefa posterunku w rodzinnej dzielnicy po prawie dwudziestu latach nieobecności.

Gdy morze wyrzuca na brzeg ciało nagiej kobiety, Podrzycka musi podjąć niebezpieczną grę z własną pamięcią, w której kryją się bolesne wspomnienia wydarzeń z dzieciństwa. Zanużając się w nich, zaczyna rozumieć, że komuś bardzo zależy, by nie dotarła do prawdy.

Przeszłość Podrzyckiej coraz mocniej wdziera się w teraźniejszość – a to, co odkryje, może dramatycznie zmienić przyszłość."

Ta powieść to kryminał nie tylko o śledztwie, ale też o przeszłości, która nie daje spokoju. Czasem najtrudniejsze ślady zostają nie na miejscu zbrodni, a w człowieku. Zagadka, niespodziewane zrządzenia losu, zaskakujące odpowiedzi - to dobry materiał na świetny kryminał.

"Czuła się, jakby układała puzzle, ale nie tak, jak zwykle się to robi, wybierając klocki ze wszystkich rozrzuconych obok. Miała wrażenie, ze nie ma już żadnych, które mogłaby dopasować, a te, które już ułożyła, musiała praktycznie wyszarpywać ze wspomnień i od ludzi."

"Sukces odniosą nieliczni. Może dwoje, może pięcioro z tej gromadki. Reszta tu zostanie. Zostanie albo wyjedzie i wróci, nie wiadomo po co. Jak ona."

"Koty przywiozła ze sobą ze Szczecina. Adoptowała je dwa lata temu; dwa maluchy wniosły w jej życie trochę ciepła, którego nikt nie mógł albo nie chciał jej dać. Teraz spały obok siebie na pościeli."

Choć akcja nie jest może superszybka i unika niepotrzebnej brutalności, to stopniowanie napięcia i powolne odsłanianie kolejnych faktów skutecznie trzymają w niepewności. Historia jest spójna i przedstawiona w zwarty sposób, choć jak dla mnie mało prawdopodobna. 

7/10

"Naznaczony" Robert Galbraith

 

"Sprawa niezidentyfikowanej ofiary wystawi Robin i Cormorana na najwyższą próbę.

Do kogo należą okaleczone zwłoki znalezione w skarbcu sklepu ze srebrem? Policja twierdzi, że zna tożsamość ofiary. Tymczasem kobieta, która zgłasza się do Agencji Detektywistycznej Strike i Ellacott, jest przekonana, że to ciało jej chłopaka, który zniknął, zostawiając ją z niemowlęciem. Prosi o pomoc w potwierdzeniu jego tożsamości. Początkowo Cormoran nie chce przyjąć zlecenia, ale zmienia zdanie, gdy orientuje się, że śledztwo może mu pomóc zbliżyć się do Robin.

Fakt, że sklep specjalizuje się w srebrnych wyrobach masońskich, wnosi do sprawy nowe, tajemnicze wątki. Ponadto okazuje się, że do profilu ofiary pasuje kilku zaginionych mężczyzn.

Dochodzenie staje się równie skomplikowane, co relacja Cormorana z Robin. Kobieta wydaje się coraz bardziej zaangażowana w związek ze swoim obecnym chłopakiem, a Strike dojrzewa do wyznania jej swoich uczuć."

Jak książki i filmy z serii Harrego Pottera mnie odrzucają (nie przeczytałam ani nie obejrzałam), tak książki J.K. Rowling pod pseudonimem Roberta Galbraitha biorę w ciemno i zawsze z niecierpliwością czekam na kolejną część.

"Tym razem nie był jedynie ofiarą losu: sam wywołał sejsmiczną i prawdopodobnie katastrofalną w skutkach zmianę. Gdy tak wpatrywał się w drzwi, uświadomił sobie, że choć zawsze uważał się za pana swojego losu, tak naprawdę po prostu dobrze radził sobie z niepowodzeniami, z którymi był zmuszony się mierzyć."

"Wyraźnie oświadczyła, że nie chce odnaleźć go żywego. Za każdym razem, kiedy próbowałem zasugerować, że mógł po prostu się zawinąć z powodu tych wszystkich kłopotów, w które się wpakował, znów uderzała w płacz. Zdecydowanie mamy do czynienia z gatesheadem. Albo zidentyfikujemy to ciało, albo do widzenia."

"Robin cały czas pracowała, postanawiając, że nikomu się nie przyzna, jak bardzo ta sytuacja daje się jej we znaki. Wzięła tylko tydzień urlopu, żeby dojść do siebie po miesiącach nieustannej i bardzo stresującej pracy, ale nie chciała łykać hormonów, by nie pogarszać stanu swojego umysłu, który, jak przyznawała się wyłącznie przed sobą samą, był teraz bardzo niestabilny."

Śledztwo w książce jest niezwykle pokręcone. Autorka stworzyła istny labirynt, w którym napotykamy mnóstwo osób pasujących zarówno do roli sprawcy, jak i potencjalnej ofiary. Całość książki jest przy tym podszyta uczuciami łączącymi Robin i Cormorana, które (choć niewypowiedziane) stale unoszą się między bohaterami. J.K. Rowling po raz kolejny dowodzi, że jest mistrzynią budowania skomplikowanych intryg i rozbudowanych, wielowarstwowych historii. 

8/10

"Dom do wynajęcia" Marcel Moss

 

"Mamy trzy dni na podjęcie decyzji. Inaczej rezerwacja przepadnie” - słyszy Amanda od Vincenta, gdy ten pokazuje jej ofertę wynajmu nowoczesnego domu u podnóży gór. Początkowo kobieta nie jest przekonana do wyprowadzki z dużego miasta. Partner przekonuje ją jednak, że zmiana otoczenia pomoże im umocnić ich związek.

Wkrótce zakochani wprowadzają się do ogromnej, otoczonej lasem posiadłości. Przez pierwsze tygodnie Amanda oswaja się z nową rzeczywistością i zaprzyjaźnia z mieszkającą w domu obok parą. Gdy zaczyna wierzyć, że wszystko zmierza ku dobremu, dzieje się coś, co zapoczątkowuje bieg nieprzewidzianych zdarzeń.

Amanda musi stawić czoła nie tylko czyhającemu za murami domu zagrożeniu, ale i własnym kłamstwom. Szybko przekonuje się, że nawet najlepsze zabezpieczenia domu nie uchronią jej przed błędami przeszłości i okrutną prawdą. A ta pod żadnym pozorem nie może wyjść na jaw.

TEN PIĘKNY, NOWOCZESNY DOM MIAŁ BYĆ DLA NAS AZYLEM. A STAŁ SIĘ PRZEKLEŃSTWEM."

Marcel Moss jak zwykle utrzymuje napięcie i ciekawość fabuły od pierwszej strony. Byłam pewna, że już żadna książka mnie nie zaskoczy, a tu proszę. Niesamowita gra psychologiczna wciągnęła mnie na tyle, że czytałam książkę bez przerwy. No kocham Pana Autora.

"Ten pięk­ny, no­wo­cze­sny dom miał być dla nas azy­lem. A stał się prze­kleń­stwem."

"Mamy rów­no­upraw­nie­nie. Nie widzę nic złego w tym, że cza­sem to ko­bie­ta przejmuje ini­cja­ty­wę."

"To nawet do­brze. Lubię cię pi­ja­ną. Przemie­niasz się wtedy w słod­ką flir­cia­rę."

"To nie on robi mi łaskę. To ja roz­da­ję tu karty. I tak się skła­da, że dys­po­nu­ję jeszcze pa­ro­ma asami w rę­ka­wie."

Thriller taki, jaki lubię najbardziej, klimatyczny i zaskakujący. Atmosfera gęstnieje, akcja się rozkręca, bohaterowie są autentyczni, a zakończenie w 100% satysfakcjonujące. Świetna to była książka, po prostu. Ze świetnymi, choć bolesnymi rozdziałami z przeszłości, gdzie po raz kolejny Autor porusza trudne tematy. Polecam.

8/10

"Porzucone dziecko" Marcel Moss

 

"KOCHAM CIĘ. NAJBARDZIEJ NA ŚWIECIE. I PRZEPRASZAM”.

Rok 1991. Późną nocą kierowca spostrzega błąkającego się przy jezdni małego chłopca i wzywa pomoc. Mimo intensywnych poszukiwań nie udaje się odnaleźć jego rodziców. Chłopiec trafia do pobliskiego sierocińca.

Rok 2025. Autor bestsellerowych reportaży, Kornel Malicki, przybywa z rodziną do Cisowic – urokliwej miejscowości u podnóża Bieszczad. Liczy, że pobyt wśród natury i opieka specjalistów z miejscowej kliniki pomoże jego żonie w walce z ciężką chorobą. Bliscy nie wiedzą jednak, że za podróżą kryje się także inny cel: od lat pielęgnowane przez Kornela pragnienie zemsty.

Mężczyzna pamięta traumatyczne przeżycia z dzieciństwa, które odcisnęły piętno na jego dalszym życiu. Dręczony demonami przeszłości od dawna marzył o wyrównaniu rachunków. Teraz, gdy wreszcie nadarzyła się okazja, nie cofnie się przed niczym, by wymierzyć sprawiedliwość.

„TO, CO ODE MNIE USŁYSZAŁAŚ, TO ZALEDWIE WIERZCHOŁEK GÓRY LODOWEJ. NADSZEDŁ CZAS ZEMSTY”."

Marcel Moss nie zawodzi. Raz za tematy, które porusza w swoich książkach, a dwa za to, jak drobiazgowo do nich podchodzi. Każda z jego książek jest z gatunku tych, obok których nie można przejść obojętnie.

"Walka o sprawiedliwość nie jest aktem agresji..."

"To niewiarygodne, jak bardzo nie znamy tych, których kochamy."

"Dziecko zawsze będzie dla matki centrum wszechświata..."

"Obiektywnie zakładam, że mój mózg lubuje się w zadawaniu sobie bólu."

Autor jak zwykle sięga po trudne tematy - traumę, samotność i obsesję zemsty - i pokazuje, jak doświadczenia z dzieciństwa mogą zaważyć na całym życiu. Jednym z najmocniejszych elementów powieści są retrospekcje – bolesne obrazy z dzieciństwa, które odsłaniają korzenie lęków i obsesji bohatera. Wszystko to prowadzi do refleksji nad tym, jak odpowiedzialną i trudną rolą jest rodzicielstwo.

8/10

"Sekret mojej córki" Marcel Moss

 

"Greta od lat żyje w cieniu despotycznego męża, który nie docenia jej starań i zarzuca ją kolejnymi obowiązkami. Po jednej z wielu awantur zrezygnowana kobieta decyduje się na wyprowadzkę. Nie przypuszcza, że upokorzony mężczyzna posunie się do wszystkiego, byle tylko wyrównać z nią rachunki.

Wkrótce opuszczona przez wszystkich i nękana przez męża Greta decyduje się odnaleźć porzuconą przed szesnastoma laty córkę. Ma nadzieję, że uda jej się naprawić błędy przeszłości i zbudować z dziewczyną więź. Nie wie jednak, że wkraczając do jej życia, ześle niebezpieczeństwo na nie obie.

Greta staje przed trudną decyzją: czy powinna zanurzać się w przeszłości, by zagłuszyć samotność? W pewnym momencie jest jednak za późno na wycofanie się. Decyzje kobiety zapoczątkowują bieg zdarzeń, które okazują się tragiczne w skutkach."

Można polecić rodzicom, którzy zmagają się ze swoimi nastolatkami i kobietom, które mogą odnaleźć siebie w głównej bohaterce i zacząć działać. Marcel Moss po raz kolejny sięga po tematykę na pograniczu thrillera psychologicznego i dramatu rodzinnego.

"Czasem najtrudniejsze kroki nie dają natychmiastowej ulgi, bo przeszłość przyciąga nas mocniej, niż mogliśmy się spodziewać."

"Lepiej brnąć w nieznane, które może okazać się piękne, niż ze strachu trwać przy czymś, co nie daje nam szczęścia."

"Jestem tak wyczerpana, że nie czuję już nawet winy z powodu tego, że przestałam spełniać oczekiwania innych."

"Kiedyś naprawdę czułam się piękna. Teraz widzę tylko kobietę, która chce dociągnąć do następnego dnia."

Jest to powieść poruszająca ważne, trudne tematy w sposób skłaniający do refleksji. To nie tylko ciekawy thriller psychologiczny, ale coś więcej. Coś, co każe nam się na chwilę zatrzymać w świecie, który wywiera na nas stale presję i twierdzi, że nie jesteśmy wystarczający. Polecam!

8/10

"Zapomniani" Marcel Moss

 

"Gdańsk, 1985 rok. Biznesmen Erwin Ratman znika w tajemniczych okolicznościach wraz z żoną Katarzyną i dwojgiem dzieci. Śledczych niepokoi fakt, że zaginieni pozostawili w domu wszystkie swoje rzeczy – jakby opuścili go w pośpiechu, zamierzając wkrótce wrócić.

Blisko czterdzieści lat później, podczas rozbiórki słynnego sopockiego klubu Kormoran, zostają odkryte szczątki dwóch dorosłych osób. Badania genetyczne potwierdzają, że jedna z ofiar to Katarzyna Ratman.

Wkrótce do warszawskiej Agencji Poszukiwań Osób Zaginionych „ECHO” zgłasza się siostra zmarłej, Anna. Jest przekonana, że dzieci Ratmanów wciąż żyją – i że jeśli ktoś może je odnaleźć, to tylko Igi Sznyder i Sandra Milton.

Detektywi niechętnie podejmują się sprawy i wyruszają do Trójmiasta. Szybko przekonują się, że niektóre tajemnice z przeszłości lepiej pozostawić w spokoju. Ale jest już za późno.

DAWNO ZAPOMNIANE ZŁO WŁAŚNIE POWRÓCIŁO..."

Cóż za powieść! Marcel Moss nie zawodzi, jego książki można brać w ciemno z gwarancją, że będzie się działo i w jakiś sposób zryje nam głowę. Autor nie powiela schematów i każda część jest czymś nowym, zaskakującym, a przy tym tak samo pochłaniającym jak poprzednie historie.

"To wtedy po raz pierw­szy zro­zu­mia­ła, że mając nad kimś wła­dzę, dźwi­ga się na bar­kach ol­brzy­mią od­po­wie­dzial­ność za tę osobę. Bar­dzo łatwo bo­wiem mogła wy­rzą­dzić nie­po­trzeb­ną krzyw­dę. A nie ma nic gor­sze­go niż ra­nie­nie tych, któ­rym na nas za­le­ży."

"Rat­man uświa­do­mił sobie, że suk­ces nie zna li­mi­tu. Za­wsze można osią­gnąć wię­cej."

Ostrzeżenie. Książka nie dla wrażliwców! Zawiera drastyczne sceny gwałtu, tortur i przemocy psychicznej. Mocne strony w powieści to napięcie jak w kryminale dokumentalnym, przenikliwość psychologiczna postaci, realizm mafijnego świata lat 80. Marcel Moss mistrzowsko gra emocjami.

8/10

"Dobra zła dziewczyna" Alice Feeney

 

"Czasami złe rzeczy przytrafiają się dobrym ludziom, więc dobrzy ludzie muszą robić złe rzeczy.

Edith Elliot nie miała poprawnych relacji ze swoją córką. Mimo to Clio zaufała jej jeden, jedyny raz. Lecz matka znów ją zawiodła.

Dwadzieścia lat później relacje między kobietami nadal są napięte. Clio umieszcza osiemdziesięcioletnią matkę w domu opieki, gdzie ta nawiązuje więź z jedną z pracownic. Problem w tym, że nowa znajoma, Patience, z nikim nie jest szczera. Tymczasem Edith szuka w niej wspólniczki, planując ucieczkę z placówki. I właśnie wtedy w domu opieki dochodzi do morderstwa.

W tej historii jest jeszcze ktoś. Kobieta, która postanawia wyjść z cienia i namieszać w życiu wszystkich.

Każda z bohaterek skrywa jakąś tajemnicę i niewiele wiedzą o sobie nawzajem. Muszą sobie zaufać, jeśli chcą odzyskać spokój i odsunąć od siebie podejrzenie o udział w zbrodni.

Ale czy ktoś, kto żyje w kłamstwie, będzie gotów zmierzyć się z prawdą?"

Powieść bardzo skupia się na relacji matka-córka. Nie do końca poprawnej relacji. A jeśli ktoś, tak jak ja, ma taką ze swoją matką - może znaleźć wiele elementów łączących ją z jedną z głównych bohaterek. Co jest bardzo ciekawym doświadczeniem.

"Żal jest za­wsze tylko twój, tak jak po­czu­cie winy. To nie coś, czym mo­żesz się po­dzie­lić."

"Wię­zie­nia mają różne kształ­ty i roz­mia­ry, a cza­sa­mi bu­du­je­my wła­sne, nie zda­jąc sobie z tego spra­wy."

"Cza­sa­mi złe rze­czy przy­tra­fia­ją się do­brym lu­dziom, więc do­brzy lu­dzie muszą robić złe rze­czy."

"To nie­sa­mo­wi­te, jakie słowa wy­cho­dzą z ust zde­spe­ro­wa­nych ludzi, gdy pró­bu­ją wy­peł­nić nie­zręcz­ną ciszę."

To jedna z tych książek, które z pozoru są thrillerami, ale w rzeczywistości zostają z tobą, bo przypominają ci o rzeczach, których wolałabyś nie pamiętać. Porusza również temat dobrych i złych decyzji. Zmusza do zastanowienia nad kwestią, czy złe uczynki można usprawiedliwić? Czy człowiek, robiąc coś złego w dobrej wierze, nadal jest dobry? Dla mnie bardzo ważna powieść.

7/10

"Wymarzona rodzina" Marcel Moss

 

"38-letnia Clarice wiedzie życie, o którym zawsze marzyła: ma kochającego męża Federico, duży dom i pracę, która sprawia jej satysfakcję. Spełnia się też jako mama małej Jenny. Gdy pewnego dnia wyznaje mężowi, że znów jest w ciąży, oboje nie posiadają się ze szczęścia.

Clarice wierzy, że nikt i nic nie będzie w stanie zburzyć jej poukładanego życia. Istnieje tylko jeden problem: to wszystko dzieje się wyłącznie na ekranie jej smartfona. A konkretnie w aplikacji MyDreamFamily pozwalającej użytkownikom tworzyć symulacje idealnego życia. Prawdziwa Clarice nienawidzi swojego nieporadnego męża, wścibskich teściów i stresującej pracy kuratora rodzinnego. Początkowo traktuje MyDreamFamily jako sposób na ucieczkę od trudnej codzienności. Z czasem jednak wirtualny świat zaczyna jej zastępować prawdziwe życie.

Clarice czuje, że jeśli nie zrezygnuje z Federico, zatraci się w symulacji i zniszczy prawdziwą rodzinę. Co jednak zrobi, gdy jej internetowy mąż zaproponuje, by wyszli ze swoim związkiem poza ekrany smartfonów?"

Czytając tę powieść Mossa miałam takie "o rany, trochę śmieszno, trochę straszno...". Z jednej strony się człowiek zastanawia, na ile można się wciągnąć w takie wirtualne gry, a z drugiej jednak ma świadomość, że łatwo i jakie to bywa niebezpieczne... Jak łatwo ulec iluzji, kiedy człowiek czuje się zupełnie samotny?

"Moja żona jest dla mnie wszyst­kim. Za­wsze li­czy­ła się tylko ona. Cza­sem prze­ra­ża mnie to, jak bar­dzo się od niej uza­leż­ni­łem. Jest wodą, a ja rybą. Ona bez pro­ble­mu sobie beze mnie po­ra­dzi. Ja bez niej nie ist­nie­ję."

"Twoje za­in­te­re­so­wa­nie, czu­łość i tro­ska co­dzien­nie wy­wo­ły­wa­ły sze­ro­ki uśmiech na mojej twa­rzy i sta­no­wi­ły dowód na to, że naj­pięk­niej­sze rze­czy przy­tra­fia­ją nam się wtedy, kiedy tra­ci­my na­dzie­ję. Spra­wi­łeś, że od­zy­ska­łam wiarę w sens życia."

"Jeśli stu­denc­kie sza­leń­stwo cze­goś mnie na­uczy­ło, to tego, że męż­czyź­ni dzie­lą się na dwie grupy: tych, któ­rzy za­pew­nią ko­bie­cie cały wa­chlarz do­znań, i tych, dla któ­rych bę­dzie ona kimś wię­cej niż prze­lot­nym epi­zo­dem."

"Nie za­cho­wuj się jak na­iw­ne dziec­ko, które wie­rzy, że lu­dzie za­wsze do­trzy­mu­ją obiet­nic."

Książka, które uderza swoją autentycznością. I świadomością, jak łatwo ulec "pokusie", jak łatwo się zatracić w wirtualnym świecie. Świetnie odzwierciedla czasy, w jakich przyszło nam żyć. Dodatkowym plusem jest zakończenie, którego zupełnie się nie spodziewałam, a które wiele wyjaśniło. Panie Autorze, jest Pan niesamowity!

8/10

"Pamiętnik lokatorki" Marcel Moss

 

"Julia wierzy, że przeprowadzka do dużego miasta spełni jej marzenia o lepszym życiu. Szybko poznaje mężczyznę, który obiecuje jej szczęśliwą przyszłość. Skuszona jej wizją, angażuje się w związek, ignorując wszelkie ostrzeżenia.

Cztery lata później, po bolesnym rozstaniu, pragnie znów zacząć od nowa. Trafia na ofertę wynajmu pokoju w starej kamienicy – cena jest kusząca, a otoczenie wydaje się idealnym miejscem na nowy start.

Julia stopniowo aklimatyzuje się w nowym miejscu, nawiązując więź ze swoją tajemniczą współlokatorką, Vanessą. Pewnego dnia dziewczyna w zaufaniu wyjawia jej swoją mroczną historię. Kilka dni później zostaje brutalnie zamordowana we własnym łóżku przez nieznanego sprawcę.

Początkowo Julia chce jedynie zapomnieć o tragedii i ruszyć dalej. Wszystko zmienia się, gdy w piwnicy znajduje pamiętnik należący do Vanessy i odczytuje słowa zapisane tuż przed jej śmiercią. Julia zdaje sobie sprawę, że poznając ten szokujący sekret, sprowadziła na siebie niebezpieczeństwo. Teraz musi za wszelką cenę dopaść zabójcę Vanessy, zanim on dopadnie ją."

Tak, Moss nie bierze jeńców i nikogo nie oszczędza. To, jak on rozkręca fabułę, jak tworzy intrygi, to jakiś kosmos. To jest fascynujące, co dzieje się w głowie Autora i jakie on może jeszcze nam książki napisać.

"To, że miesz­ka­my razem, nie ozna­cza, że mu­si­my się od razu przy­jaź­nić. Pod­sta­wo­wa re­gu­ła brzmi: sza­nuj drugą osobę i nie utrud­niaj jej życia."

"Mówią, że życie bez mi­ło­ści nie jest kom­plet­ne. Może to i praw­da, ale przy­naj­mniej czło­wiek nie musi aż tak cier­pieć."

"Kom­plet­nie stra­ci­łem nad sobą kon­tro­lę. To wszyst­ko przez sa­mot­ność. Nie przy­pusz­cza­łem, że okaże się ona tak bo­le­sna. Nawet w tym wieku…"

"Jesteśmy sobie pisani. Niestety krążące wokół nas sępy uważają inaczej. I nie spoczną, dopóki nas nie rozdzielą."

Bardzo dobrze i szybko się czyta. Uwielbiam styl, w jakim Autor pisze i klimat, jaki tworzy w swoich książkach. I mimo że Moss pisze kryminały czy thrillery - nie zostawia czytelnika bez refleksji. Zawsze z jego książek można coś dla siebie "wyciągnąć". 

7/10

"Śladami twojej krwi" Katarzyna Wolwowicz

 

"Myślał, że była jego idealną żoną, a okazało się, że w ogóle jej nie znał.

Rupert Ogrodnik, właściciel prężnie działającej firmy z branży IT, budzi się z amnezją w szpitalu i dowiaduje o tym, że ktoś w brutalny sposób zamordował jego żonę Kalinę. Wszystko wskazuje na to, że najprawdopodobniej był świadkiem zabójstwa, jednak niczego nie pamięta. Podczas rozmowy z policją okazuje się, że imię i nazwisko, którym posługiwała się Kalina, gdy się poznali, było fikcyjne a ich małżeństwo zostało sfingowane.

Zrozpaczony mężczyzna pragnie odkryć, kim była jego żona i dlaczego zjawiła się w jego życiu. W rozwikłaniu zagadki pomaga mu Marek, przyjaciel i policjant w stanie spoczynku. Jednak tajemnice, które odkrywa, i fakty, jakie udaje mu się ustalić, jeszcze bardziej mącą Rupertowi w głowie. A kiedy do gry wkracza dorosła i zimna jak lód córka Ruperta, nic nie jest już takie, jak wydawało się na początku.

Czy dziewczyna dorastająca w patologicznej rodzinie, krzywdzona, poniżana i wykorzystywana, może wyrosnąć na kobietę zdolną do kochania i troszczenia się o bliskich? A czy taka, której w dzieciństwie zapewniono najlepsze warunki do życia, może stać się zdolną do czynienia zła psychopatką? Dlaczego Kalina ukrywała swoją przeszłość i z jakiego powodu związała się z Rupertem? I czy Rupert, kochający ojciec i wnuk opiekujący się chorym na alzheimera dziadkiem, jest tak krystaliczny, jak się wydaje?

Jedno jest pewne. Każdy z nas ma swoje mroczne tajemnice…"

Katarzyna Wolwowicz ma naprawdę dobre pióro, świetny styl i genialnie potrafi tworzyć klimat. Potrafi wzbudzić zainteresowanie i utrzymać je do ostatniej strony. Zaskakuje i intryguje, wodzi czytelnika za nos. Podoba mi się, w jaki sposób Autorka połączyła wszystkie wątki w jedną spójną całość.

"Los bywa bar­dzo prze­wrot­ny. Jed­nego dnia zdaje ci się, że masz wszyst­ko, in­nego po­grą­żasz się w roz­pa­czy."

"Mu­szę zejść na par­ter i peł­nić peł­nić obo­wiąz­ki pana domu. Na­wet je­żeli wczo­raj nieco się spię­li­śmy. Męż­czyź­ni róż­nią się w tej kwe­stii od ko­biet. Wy­rzucą so­bie to, co ich mę­czy, może na­wet da­dzą so­bie po gę­bie, ale po­tem za­czy­nają nowy dzień z czy­stą głową i nie­za­bu­rzoną przy­jaź­nią, pod­czas gdy ko­biety pie­lę­gnują swoją urazę la­tami. I można by na­zwać mnie szo­wi­ni­stą albo okre­ślić inną wy­myśl­niej­szą in­wek­tywą, ale tak wła­śnie są­dzę."

"Z kubkiem gorącej, parującej kawy zapadam się w fotelu przed wyjściem na taras. To moje ulubione miejsce w domu. Mogę godzinami oglądać stąd ogród."

"I chociaż Szklarska Poręba nie wygląda już tak pięknie, jak za moich młodzieńczych lat, to wiem, że jest to moje miejsce na ziemi, z którym zrośnięty jestem sercem i duszą."

Książka pełna mrocznych tajemnic, wywołująca masę emocji. Nic nie jest oczywiste, a jeśli zdaje Ci się, że rozwiązałeś zagadkę, to tylko Ci się zdaje. Jestem pod ogromnym wrażenie, pozytywnym. Książka warta uwagi i czasu poświęconego na przeczytanie. Polecam.

7/10

"Bezimienna" Lisa Regan

 

"Drugi tom bestsellerowej serii z niepokorną detektywką w roli głównej! Josie Quinn zostaje wezwana do domu na obrzeżach miasteczka Denton. Jest wstrząśnięta tym, co tam zastaje: zraniona przez nieznanego napastnika samotna matka walczy o życie, a jej nowo narodzone dziecko zniknęło. Z miejsca zdarzenia próbuje uciec tajemnicza dziewczyna, która nie ma pojęcia, kim jest, co tu robi i dlaczego jest przerażona... Josie nie wie, czy traktować ją jak świadka, podejrzaną czy kolejną ofiarę. W trakcie dochodzenia Quinn natrafia na list dotyczący pomyłki w klinice leczenia niepłodności, który łączy bezimienną dziewczynę i zaginione dziecko z falą zabójstw w całym hrabstwie. Detektywka staje przed tragicznym dylematem: czy wolno ryzykować życiem jednego niewinnego dziecka, by uratować wiele innych? Jedno jest pewne - musi powstrzymać zabójcę, zanim dojdzie do kolejnych morderstw."

Bardzo lubię styl, jakim pisze Lisa Regan. I lubię klimat, jaki tworzy. A ta powieść to rasowy, bardzo dobry kryminał, który zadowoli każdego fana tego gatunku.

"Czasami lepiej prosić o wybaczenie niż o pozwolenie."

"Nie należy grać na nerwach temu, kto ma coś, na czym najbardziej nam zależy, prawda?"

Ciekawa fabuła, świetnie wykreowani bohaterowie i pędząca akcja to na pewno atuty tej powieści. Historia wciąga od pierwszych stron i trzyma w napięciu do samego końca. Uwielbiam kryminały, w których jest mocny początek, a cała narracja powieści prowadzona jest różnymi ścieżkami. Książka z gatunku "ciężkie do odłożenia", póki się nie przeczyta.

8/10

"Pogorzelisko" Przemysław Żarski

 

"Thriller, który tętni od emocji i pochłonie cię bez reszty.

Nad ranem, na dziedzińcu kamienicy za klubem, ginie Grzegorz Ignaczak. Biorąc pod uwagę trudną przeszłość mężczyzny, lista jego wrogów jest długa. Który z nich zdecydował się pociągnąć za spust? I dlaczego to zrobił?

Podkomisarz Aleksandra Lazar zjawia się na miejscu zdarzenia, by zmierzyć się z kolejną sprawą. Jednocześnie myślami krąży wokół dramatycznej historii własnej rodziny. Noc, która zmieniła jej życie, wciąż kryje w sobie wiele tajemnic.

Czy po latach uda się rozwiązać tę zagadkę? A może bezpieczniej nie rozgrzebywać przeszłości i pozwolić jej na zawsze pozostać w ukryciu?

Pogorzelisko to historia pełna niepokoju i trudnych wyborów. Opowieść o ludzkich słabościach, poczuciu odrzucenia i relacjach, które poddawane próbom, kruszą się i obumierają bezpowrotnie."

Muszę przyznać, że zmęczyłam tę książkę. Kupiłam ją w ramach prezentu i szkoda było ją odłożyć.

"Ona nie żyje. Nie żyje! Żadne zaklęcia tego nie zmienią. Ten koszmar był czymś realnym. Skradał się na patykowatych odnóżach, chwytał za gardło i pozbawiał tchu."

"Nie zauważył, kiedy rozpętała się ulewa. Deszcz smagał szyby i spływał rwącym strumieniem wzdłuż szosy. Woda ściekała z mokrych włosów, wlewała mu się za koszulkę i chłodziła rozgrzane do czerwoności ciało."

"W więzieniu nauczył się mieć oczy dookoła głowy. Każdy szelest, każdy ruch wzbudzał czujność."

Nie mogę powiedzieć, że książka jest zła i nie wciąga. Uważam, że sama historia jest dobra, ciekawa i z potencjałem. Nie podpasował mi jednak język i styl, w jakim pisze Autor. Ale życzę Autorowi powodzenia i znalezienia czytelników, których jego książki zachwycą.

4/10