"Śladami twojej krwi" Katarzyna Wolwowicz

 

"Myślał, że była jego idealną żoną, a okazało się, że w ogóle jej nie znał.

Rupert Ogrodnik, właściciel prężnie działającej firmy z branży IT, budzi się z amnezją w szpitalu i dowiaduje o tym, że ktoś w brutalny sposób zamordował jego żonę Kalinę. Wszystko wskazuje na to, że najprawdopodobniej był świadkiem zabójstwa, jednak niczego nie pamięta. Podczas rozmowy z policją okazuje się, że imię i nazwisko, którym posługiwała się Kalina, gdy się poznali, było fikcyjne a ich małżeństwo zostało sfingowane.

Zrozpaczony mężczyzna pragnie odkryć, kim była jego żona i dlaczego zjawiła się w jego życiu. W rozwikłaniu zagadki pomaga mu Marek, przyjaciel i policjant w stanie spoczynku. Jednak tajemnice, które odkrywa, i fakty, jakie udaje mu się ustalić, jeszcze bardziej mącą Rupertowi w głowie. A kiedy do gry wkracza dorosła i zimna jak lód córka Ruperta, nic nie jest już takie, jak wydawało się na początku.

Czy dziewczyna dorastająca w patologicznej rodzinie, krzywdzona, poniżana i wykorzystywana, może wyrosnąć na kobietę zdolną do kochania i troszczenia się o bliskich? A czy taka, której w dzieciństwie zapewniono najlepsze warunki do życia, może stać się zdolną do czynienia zła psychopatką? Dlaczego Kalina ukrywała swoją przeszłość i z jakiego powodu związała się z Rupertem? I czy Rupert, kochający ojciec i wnuk opiekujący się chorym na alzheimera dziadkiem, jest tak krystaliczny, jak się wydaje?

Jedno jest pewne. Każdy z nas ma swoje mroczne tajemnice…"

Katarzyna Wolwowicz ma naprawdę dobre pióro, świetny styl i genialnie potrafi tworzyć klimat. Potrafi wzbudzić zainteresowanie i utrzymać je do ostatniej strony. Zaskakuje i intryguje, wodzi czytelnika za nos. Podoba mi się, w jaki sposób Autorka połączyła wszystkie wątki w jedną spójną całość.

"Los bywa bar­dzo prze­wrot­ny. Jed­nego dnia zdaje ci się, że masz wszyst­ko, in­nego po­grą­żasz się w roz­pa­czy."

"Mu­szę zejść na par­ter i peł­nić peł­nić obo­wiąz­ki pana domu. Na­wet je­żeli wczo­raj nieco się spię­li­śmy. Męż­czyź­ni róż­nią się w tej kwe­stii od ko­biet. Wy­rzucą so­bie to, co ich mę­czy, może na­wet da­dzą so­bie po gę­bie, ale po­tem za­czy­nają nowy dzień z czy­stą głową i nie­za­bu­rzoną przy­jaź­nią, pod­czas gdy ko­biety pie­lę­gnują swoją urazę la­tami. I można by na­zwać mnie szo­wi­ni­stą albo okre­ślić inną wy­myśl­niej­szą in­wek­tywą, ale tak wła­śnie są­dzę."

"Z kubkiem gorącej, parującej kawy zapadam się w fotelu przed wyjściem na taras. To moje ulubione miejsce w domu. Mogę godzinami oglądać stąd ogród."

"I chociaż Szklarska Poręba nie wygląda już tak pięknie, jak za moich młodzieńczych lat, to wiem, że jest to moje miejsce na ziemi, z którym zrośnięty jestem sercem i duszą."

Książka pełna mrocznych tajemnic, wywołująca masę emocji. Nic nie jest oczywiste, a jeśli zdaje Ci się, że rozwiązałeś zagadkę, to tylko Ci się zdaje. Jestem pod ogromnym wrażenie, pozytywnym. Książka warta uwagi i czasu poświęconego na przeczytanie. Polecam.

7/10