"Kolory zła. Fiolet" Małgorzata Oliwia Sobczak

 

"Życie czy śmierć?

Jeden rzut monetą decyduje o wszystkim

W pobliżu sopockiej Opery Leśnej zostają odnalezione zwłoki młodej kobiety z zabytkową monetą zaciśniętą w dłoni. Ofiara jest naga, a niedaleko ciała policjanci znajdują jej dokumenty, starannie złożone ubranie i kwiat hibiskusa. Wszystko wskazuje na to, że morderca zamierza prowadzić ze śledczymi niebezpieczną grę na własnych zasadach.

Do akcji wkraczają prokuratorzy Leopold Bilski i Anna Górska, którzy wraz z grupą specjalistów kryminalistyki będą musieli ułożyć niezwykle skomplikowaną układankę, by dopaść sprawcę. Czy im się to uda? Czy wygrają z umykającym czasem? Co jest prawdą a co iluzją? I jaki związek z prowadzonym dochodzeniem ma cierpiąca na neurogenną utratę wzroku fizyczka oraz młodzież mieszkająca w trójmiejskim ośrodku wychowawczym na początku lat dwutysięcznych?

Pozorne przyjaźnie, złudzenia, zdrady, mamienie zmysłów…"

Kolejny kolor i znowu wielkie zaskoczenie, na plus. Autorka po raz kolejny udowodniła, że świetnie potrafi budować napięcie i prowadzić czytelnika przez kolejne etapy śledztwa. Z jednej strony wątek kryminalny, z drugiej życie prywatne głównych bohaterów - to wszystko razem tworzy fabułę, która wciąga od pierwszych stron i nie pozwoli o sobie zapomnieć.

"Kochała czytać, a nic tak jak czytanie książek nie określa człowieka."

"To dzieci zawsze cierpią za winy rodziców. To przez dorosłych ten świat nigdy nie będzie taki, jaki powinien być."

"Nie ma grzechów, które pozostają bez pokuty. Nie ma win, których nie trzeba odkupić."

"Mózg człowieka to narząd niezwykły. Tworzy fantazje, które w najprostszy z możliwych sposobów mają wyjaśniać odczuwane wrażenia zmysłowe. Mózg nie jest dyrygentem wskazującym z góry przewidziane nuty. Mózg jest marzycielem."

To nie jest historia, w której po kilkudziesięciu stronach można bez problemu wskazać sprawcę. Autorka bardzo umiejętnie rozmieszcza wskazówki, podrzuca tropy i jednocześnie sprawia, że zaczynamy podejrzewać niemal każdego. Znowu przeszłość przeplata się z teraźniejszością, kolejne elementy układanki wskakują na miejsce, jest napięcie, są emocje. To jest moja jedna z ulubionych serii kryminałów.

8/10

"Ona i dom, który tańczy" Małgorzata Oliwia Sobczak

 

"Małgorzata Oliwia Sobczak jakiej nie znacie!

Iwa po latach powraca do rodzinnego domu na Żuławach. Próbuje uporządkować swoje życie i zrozumieć motywy kierujące bliskimi jej kobietami, babką Antoniną i matką Józefiną. W starym domostwie z duszą, pamiętającym jeszcze czasy holenderskich osadników, powoli odkrywa tajemnice swoich najbliższych i składa w logiczną całość wydarzenia z przeszłości. Trzy kobiety, trzy na zawsze połączone historie i niezwykły dom na Żuławach, który ożywa dzięki muzyce."

Całkiem przyzwoita powieść, ale nie taka, po którą chętnie sięgnęłabym raz jeszcze i która jakoś specjalnie zapadnie mi w pamięć. 

"Mówią, że gdy odchodzi miłość, czas leczy rany. Lecz tak naprawdę gdy odchodzi miłość, czas zatrzymuje się w miejscu. Wszystkie zegary stają się zardzewiałe i chrome. Wybijają wciąż tę samą godzinę. Godzinę rozpaczy."

"Dom patrzył na nią smutno. Bał się, że to on przyniósł wszystkim gorycz. Może nie umiał dawać ciepła? Może był zbyt mało otwarty? Może nie był wystarczająco piękny? A może...był po prostu przeklęty? Dom zaczął wspominać. Starał się wychwycić moment, gdy przestał być schronieniem, a stał się pułapką."

"Dziwne, że umysł można koić doznaniem kubka smakowego, który przez chwilę zasłania prawdę."

Mimo że sam zamysł powieści wydaje się intrygujący, sposób jego realizacji wzbudził we mnie mieszane uczucia. Zapewne miało być bajkowo i klimatycznie, dla mnie niestety infantylnie. Przykro mi, bo wcześniejsze książki tej autorki to jedne z lepszych kryminałów, jakie czytałam.

5/10

"Zieleń" Małgorzata Oliwia Sobczak

 

"Tyle zostało z tej pięknej dziewczyny. Kilka albumów, trochę rzeczy spakowanych w pudła. I zielone szczątki.

Sopot, jesień 2019. Wracający z imprezy studenci dokonują makabrycznego odkrycia. W pojemniku na śmieci znajdują rękę kobiety zapakowaną w foliowy worek. Policja szybko lokalizuje także inne części poćwiartowanego ciała – jednak, dopóki nie odnajdzie się głowa, niezwykle trudno będzie ustalić tożsamość denatki. Prokurator Leopold Bilski, stawiając na szali życie rodzinne, bez reszty angażuje się w sprawę, wspierając się najnowocześniejszymi metodami śledczymi."

Autorka kolejny raz nie zawodzi. Śledztwo świetnie przeplata się z warstwą obyczajową. Autorka wodzi za nos czytelnika, a zakończenie mocno zaskakuje.

"Była taka piękna, a zostało z niej coś takiego. Pocięty zielony trup bez kształtów, bez rysów. Zupełnie anonimowy."

"Nie można żyć w strachu, bo lęk nie odstrasza złych rzeczy, choć czasami może się tak wydawać. On zasnuwa cieniem dobro i piękno, które wciąż mamy."

"W naszym świecie nie ma normalnych ludzi. I to jest piękne!"

"Nikt nie rodzi się rzeźnikiem. Rzeźnikiem człowiek się staje. I zostaje nim do końca życia."

Kolejna poruszająca historia i sprawca, który wymykał mi się do samego końca. Ogromnie podobało mi się poprowadzenie akcji dwutorowo. Po raz kolejny Autorka udowodniła, że w serii "Kolory Zła" każdy odcień to nie tylko tytuł, ale też emocja.

8/10

"Kolory zła. Błękit" Małgorzata Oliwia Sobczak

 

"Wolałby wzbudzać jej miłość, ale strach to też potężne uczucie

Nela Soba, przyszła studentka medycyny, nie wraca do domu po treningu biegowym. Jej ciało zostaje znalezione w Lasach Oliwskich, na prowizorycznym stosie z polan. Umierała przez wiele godzin, nie doczekawszy pomocy. Prokurator Leopold Bilski ma tym razem wyjątkowo trudne zadanie. Nela nie miała wrogów, nikomu się nie naraziła. Jedyny trop stanowi tabliczka znaleziona w miejscu zbrodni: „Zmarła śmiercią męczeńską”. Prokurator ściąga do współpracy psychologa sądowego Marcina Chraboła i palinolożkę Janinę Hinc. Wkrótce wychodzi na jaw, że podobna sprawa miała miejsce już wcześniej – w latach dziewięćdziesiątych – a winowajca nigdy nie został schwytany.

Błękit to emocjonalna opowieść o stracie. O śmierci, która porusza i przeraża. Zmienia świat na zawsze."

Silne postaci i przeszłość, która nie śpi – to znak rozpoznawczy serii Kolory zła. Książkę przeczytałam z przyjemnością, choć momentami miałam wrażenie, że niektóre opisy były zbędne. Książka jest idealna dla tych, którzy szukają nie tylko intrygi, ale i emocjonalnego zaangażowania.

"Nigdy nie jesteśmy bardziej niż w chwili bólu."

"Czasami (…) strata kasuje wszystkie wcześniejsze wybory. A czasami to właśnie ona nas w nich utwierdza. I sprawia, że stajemy się najlepsi, bo nigdy nie zatrzymujemy się w miejscu. Przez całe życie poszukujemy czegoś, co i tak na zawsze pozostaje nieuchwytne."

"Ale nie samo życie jest przecież ważne. Nie fakt, że można zaczerpnąć powietrza, a serce pompuje krew w żyłach. Najważniejsze jest to, jak to życie człowiek wypełnia. Co z nim robi. Co osiąga, co czuje, z czego się cieszy. Że kocha i jest kochany. Że w ogóle na po co żyć!"

"Zło nie zawsze ma twarz demona. Często wygląda jak niewinny, przerażony człowiek."

Na plus jest fakt, że autorka inspirowała się prawdziwą historią, a true crime jest mojemu sercu bliskie. Cała historia spójna, sentymentalny powrót do lat 90-tych, dobrze nakreślone postacie i cudowny Sopot. Warto przeczytać całą serię.

8/10

"Kolory zła. Żółć" Małgorzata Oliwia Sobczak

 

"Sopot. W wynajmowanym mieszkaniu odnalezione zostają zwłoki mężczyzny z podciętymi żyłami. Ślady kryminalistyczne wskazują, że nie było to samobójstwo, a nad wyraz okrutna zbrodnia, której ofiara – prowadzący szkołę uwodzenia Błażej Konarski – do końca zachowała świadomość. Prokurator Leopold Bilski wraz z policjantami Pająkiem i Kitą próbują dotrzeć do prawdy. W toku śledztwa wychodzą na jaw liczne sekrety o denacie oraz dręczonych przez niego kobietach – rzeźbiarce z darem synestezji oraz pewnej popularnej instatrenerce. Tropy śledcze się mnożą, prowadząc do gangu samochodowego, nielegalnych substancji, klubów nocnych i przemocowych związków. A także tajemniczych włosków odnalezionych na ciele denata…"

Intrygująca i wciągająca powieść. Kryminał z motywem przewodnim przemocy domowej (i fizycznej, i psychicznej) wobec kobiet. 

"Nieuporządkowana przeszłość zawsze goni człowieka. Jeśli chce się zacząć na nowo, trzeba zacząć od czyszczenia początku."

"...życie generalnie jest pełne dziur. Sztuka polega na tym, by umieć przez nie skakać."

"Uderzenie w nos jest oczywiste i goi się bez śladu. Zachwianie czyjejś samooceny - celna uwaga w odpowiednim momencie może zostawić ślady na całe życie."

"Koszty toksycznej relacji ciągną się za człowiekiem jeszcze długo po jej zakończeniu, a tak naprawdę spłaca się je przez całe późniejsze życie."

Książka jest bardzo logiczna, spójna i charakterna. Tutaj łatwiej było mi się zmierzyć z tematem moralności. Intersująca fabuła, bardzo dobrze się czyta. Pomysł na zbrodnię bardzo ciekawy, wielu bohaterów pobocznych, którzy wprowadzają urozmaicenie. Polecam.

7/10

"Kolory zła. Biel" Małgorzata Oliwia Sobczak

 

"Pewnego zimowego poranka z okna sopockiej kamienicy skacze studentka prawa. Ślady na jej ciele wskazują, że przed śmiercią młoda kobieta była krępowana i duszona. Na miejsce zdarzenia przybywa prokurator Leopold Bilski, który po sprawie w Kartuzach wrócił do Trójmiasta. Tropy wiodą do środowiska nocnych klubów, które kryją mroczne pragnienia i tajemnice głęboko osadzone w przeszłości."

Zdecydowanie jedna z moich ulubionych serii. "Czerwień" została, udanie moim zdaniem, zekranizowana i czekam, aż Ktoś zabierze się za kolejne części. Byłabym zadowolonym misiem.

"Z kamyka na kamyk przeskakuje świnka. Wszyscy ci mówią, żeś ładna dziewczynka."

"Normalność to łatka, pod którą zawsze ukrywa się wynaturzenie."

Trzeci tom i nie schodzi z poziomu. Czyta się z przejęciem i zainteresowaniem. Bardzo podobały mi się retrospekcje i rozdziały o ojcu Leopolda, które świetnie oddawały klimat PRLu, mafii i korupcji. Warto sięgnąć po całą serię.

7/10

"Kolory zła. Czerń" Małgorzata Oliwia Sobczak

 

"Prokurator Leopold Bilski po sprawie Skalpela zostaje zesłany z Sopotu do prokuratury w Kartuzach. Nie najlepiej znosi tę degradację. Tymczasem Ania Górska błyskotliwie zdaje egzaminy i rozpoczyna pracę jako asesor prokuratorski. Pierwszą poważną sprawą, którą musi się zająć, jest zaginięcie trzynastoletniej dziewczynki. Jeden z tropów prowadzi do Kartuz, gdzie… znika kolejne dziecko. Czy można zacząć od nowa? Jakie upiory kryją się w przeszłości I przede wszystkim: kim jest Potwór z Kartuz? Okazuje się, że malownicze kaszubskie miasteczko skrywa niejedną wstrząsającą tajemnicę."

Po raz kolejny autorka stanęła na wysokości zadania, a kolejna część serii nie jest wcale gorsza od poprzedniej. 

"Dyscyplina… tak, bez dyscypliny w domu jeszcze żaden porządny katolik nie wyrósł."

"Czasami się wydaje, że to co się wydaje, naprawdę jest."

"Ciekawe, że najdalej można być tylko z kimś, z kim było się kiedyś naprawdę blisko."

"Zawsze przerażała mnie wizja nieba. Jakiś dziwny świat nad nami, a w nim sami uśmiechnięci i szczęśliwi ludzie. Istny dom wariatów, nie?"

Czyta się tę powieść świetnie. Wątki z przeszłości i z teraźniejszości się przeplatają. Ciekawią, zaskakują, przerażają. I choć zgodzę się z opinią, że zakończenie jest "filmowe", to absolutnie mi to nie przeszkadza. Autorka świetnie wpisała bohaterów poznanych w poprzedniej części w małomiasteczkowy zamknięty świat Kartuz. Czytałam z wypiekami na twarzy i do końca nie wiedziałam, kto stoi za porwaniem dzieci. Ja się nawet nie domyślałam. A każdy mój podejrzany okazywał się być niewinny. Już tak autorka wprowadzała mnie w błąd, że miałam wrażenie, że bawimy się w kotka i myszkę. Zdecydowanie polecam.

8/10