Iwa po latach powraca do rodzinnego domu na Żuławach. Próbuje uporządkować swoje życie i zrozumieć motywy kierujące bliskimi jej kobietami, babką Antoniną i matką Józefiną. W starym domostwie z duszą, pamiętającym jeszcze czasy holenderskich osadników, powoli odkrywa tajemnice swoich najbliższych i składa w logiczną całość wydarzenia z przeszłości. Trzy kobiety, trzy na zawsze połączone historie i niezwykły dom na Żuławach, który ożywa dzięki muzyce."
Całkiem przyzwoita powieść, ale nie taka, po którą chętnie sięgnęłabym raz jeszcze i która jakoś specjalnie zapadnie mi w pamięć.
"Mówią, że gdy odchodzi miłość, czas leczy rany. Lecz tak naprawdę gdy odchodzi miłość, czas zatrzymuje się w miejscu. Wszystkie zegary stają się zardzewiałe i chrome. Wybijają wciąż tę samą godzinę. Godzinę rozpaczy."
"Dom patrzył na nią smutno. Bał się, że to on przyniósł wszystkim gorycz. Może nie umiał dawać ciepła? Może był zbyt mało otwarty? Może nie był wystarczająco piękny? A może...był po prostu przeklęty? Dom zaczął wspominać. Starał się wychwycić moment, gdy przestał być schronieniem, a stał się pułapką."
"Dziwne, że umysł można koić doznaniem kubka smakowego, który przez chwilę zasłania prawdę."
Mimo że sam zamysł powieści wydaje się intrygujący, sposób jego realizacji wzbudził we mnie mieszane uczucia. Zapewne miało być bajkowo i klimatycznie, dla mnie niestety infantylnie. Przykro mi, bo wcześniejsze książki tej autorki to jedne z lepszych kryminałów, jakie czytałam.
5/10
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz