"Rdzeń" Weronika Mathia

 

"Zaginiony chłopiec.

Rodzinna tajemnica.

Konstelacje kłamstw.

Gdy zniknął mały chłopiec, nikt nie znalazł odpowiedzi na pytanie, co się z nim stało. Po jedenastu latach Julia nie ma już złudzeń – nigdy nie odnajdą jej brata. Aż do dnia, gdy para policjantów staje w drzwiach jej domu, przyprowadzając Damiana z powrotem.

Jednak jeszcze tej samej nocy to, co miało być końcem rodzinnego dramatu, szybko zamienia się w początek jeszcze większego koszmaru.

Przez te wszystkie lata Damian był w miejscu, które zdawało się być tuż obok, a jednocześnie zupełnie niewidoczne. Tamtej nocy wydarzyło się coś, co na zawsze zmieniło losy niejednej rodziny.

Śledczy muszą zmierzyć się z prawdą, która sięga aż do samego trzonu zła, które drzemało w uśpieniu, po to tylko, by w odpowiednim momencie znów się wybudzić.

Rdzeń każdego człowieka jest bowiem gorący jak słońce. I zupełnie jak najbliższa ziemi gwiazda może nieść światło lub ciemność."

W tej powieści mieszają się różne emocje i różne motywacje. Nie można się nudzić. Złożona i zaskakująca intryga, niezwykle dramatyczna podróż, jednak warto ją odbyć.

"Pokruszone serce, zbrodnie i strach. Schowałam, ale nie zapomniałam. To wszystko wyświetlało się w mojej własnej sali kinowej codziennie przed snem."

"Ludzie zapominają o sobie, rozumiesz? Czasami tego chcą, a czasami muszą, żeby nie zwariować."

"Czuła, że jej serce bije głośniej i głośniej, przypominając, że rozum może się mylić, a ono nigdy. Serce wie. Na przekór statystyce i nauce."

"Moim zdaniem każdy może zabić. Tylko nie każdy potrafi z tym żyć."

Bardzo lubię styl pisania Autorki. Dokładnie maluje postacie, z najmniejszymi szczegółami. Robi to tak, że łatwo je sobie wyobrazić i się utożsamić z tym, co czują. To książka, przy której można się wzruszyć nie raz, ale dwa, trzy razy. I jeszcze długo po ostatniej stronie siedzi w głowie.

8/10

"Czarodziej śmierci" Katarzyna Bonda

 

"Lena Silewicz zrobi wszystko, żeby odkryć prawdę.

Złamie każdą zasadę, by dowiedzieć się, co stało się z nastolatkami, których ciała znaleziono w Rębiszewie.

Po złapaniu Kolekcjonera lalek, Lena zostaje wysłana do pracy pod przykrywką. Ma dowiedzieć się czegoś o lokalnym gangsterze, ale całe miasto zdaje się milczeć na jego temat. Szukając jakiegokolwiek punktu zaczepienia, policjantka zaczyna węszyć wokół zbyt szybko umorzonych spraw śmierci młodych dziewczyn ze szkoły policyjnej. Nad sprawą unosi się gęsty zapach narkotyków, przygotowywanych przez lokalnych kucharzy.

Mgła, w której tonie miasto, kryje w sobie wiele mrocznych sekretów. A Lena zamierza je wszystkie wydobyć na światło dzienne. Nawet, jeśli w jej przeczucie wierzy tylko podcaster Noa."

Muszę przyznać, że Siela od pierwszej części stała się kolejną moją ulubioną bohaterką literacką. Będąc na spotkaniu autorskim z Katarzyną Bondą byłam świeżo po lekturze pierwszej części i już wiedziałam, że będzie następna. Czekałam z niecierpliwością. I mam nadzieję, że będzie jeszcze wiele części z Sielą w roli głównej. Pani Kasiu, bardzo proszę! :)

"Trudno w to wszystko uwierzyć, bo rejon wydaje się spokojny, malowniczy i jest tam naprawdę pięknie."

"Czy Lena miała szanse zmienić bieg wydarzeń? Jeśli zabójca to typ osobowościowo podobny do Oskara, to wcześniej czy później i tak dopiąłby swego."

"Twój klient nie zabija nożem, nie ćwiartuje, nie strzela. Przynosi garść pigułek i polewa wódkę. Czaruje, opowiada, w ten sposób zdobywa ich zaufanie. Tak je wabi w swój rewir."

"Problem z dostępnością narkotyków i ich niska cena odbija się nie tylko na wzmożonej przestępczości, ale wpływa na życie zwykłych ludzi. Głównie młodzieży, która bardzo wcześnie zaczyna eksperymentować z kokainą dla ubogich, czyli kryształem."

Charyzmatyczna i odważna Siela, która z wielkim zacięciem prze do przodu - to na pewno jeden z atutów tej powieści. Do tego świetnie rozbudowana fabuła i genialny klimat, jaki tworzy Autorka. Powieść wciąga od samego początku i trzyma w napięciu do samego końca. To napięcie budowane jest sukcesywnie, z każdą stroną. Świetnie się słucha (genialny Filip Kosior).

8/10

"Polana" Marcel Moss

 

"Mieszkańcami wsi Runowo położonej w sąsiedztwie Puszczy Gorzowskiej wstrząsa zaginięcie Artura Krynickiego.

Mężczyzna wyszedł pewnego wieczoru z domu i już nie wrócił. Jednym z głównych podejrzanych staje się lokalny biznesmen, u którego Krynicki miał niespłacony dług. Ten jednak nie przyznaje się do winy.

Miesiąc później z pobliskiej rzeki zostają wyłowione zwłoki kobiety. Śledczy przypuszczają, że należą do skonfliktowanej z mieszkańcami wsi Lilii Malczewskiej. Uznawana za nawiedzoną kobieta od dawna żyje na uboczu i nie utrzymuje z nikim kontaktu.

Wkrótce do Runowa przybywa Sambor Malczewski – brat bliźniak Lilii, który od blisko trzydziestu lat nie miał z nią kontaktu. Były policjant niechętnie podejmuje się rozwiązania zagadki śmierci siostry. Im bardziej zagłębia się w jej przeszłość, tym więcej szokujących faktów odkrywa.

Czego nie mówią Malczewskiemu mieszkańcy Runowa?

Jaki związek ze śmiercią Lilii ma rodzinna tragedia sprzed lat? I jakie tajemnice skrywa pewna polana w mrocznym lesie, do którego ludzie tak bardzo boją się wchodzić?"

Książka, której nie da się odłożyć. Książka, która wywołuje milion różnych emocji i przemyśleń. Książka trzyma w napięciu praktycznie przez cały czas.

"Z doświadczenia wiem, ze w życiu trzeba mieć zajęcie. Bezczynność zabija."

"Dopóki wierzysz, że możesz, to naprawdę jesteś w stanie dokonać wszystkiego."

"Lu­dziom od dziec­ka wma­wia się, że ro­dzi­na jest najważniejsza i choć­by nie wiado­mo co się dzia­ło, musi się za­wsze wspie­rać. A potem niektó­rzy la­ta­mi trzy­ma­ją się toksycz­nych krew­nych, gniją od środ­ka, aż wresz­cie koń­czą z pętlą na szyi lub pod­cię­ty­mi ży­ła­mi."

"Wiesz, jacy są ludzie. Nikt nic nie wie, ale każdy musi się wypowiedzieć."

To doskonała propozycja dla miłośników kryminałów, ale także dla tych, którzy lubią zanurzyć się w świat pełen napięcia, tajemnic i nieoczekiwanych zwrotów akcji. W powieści przewijają się lokalne legendy o lesie pełnym groźnych demonów. Porywająca historia, zdecydowanie.

7/10

"Worek kości" Stephen King

 

"Cztery lata po tragicznej śmierci żony autor bestsellerów, Mike Noonan, przeżywa kryzys twórczy. Niezdolny do pisania, wypalony psychicznie i przeładowany wspomnieniami, postanawia wrócić do miejsca, w którym kiedyś spędził z żoną najszczęśliwsze dni życia, do domu nad jeziorem we wschodnim Maine.

Wkrótce po przyjeździe zostaje wciągnięty w konflikt między młodą wdo­wą a jej teściem, lokalnym magnatem, który chce zyskać prawo do opieki nad trzyletnią wnuczką. Mike, widząc w dziewczynce córkę, której pozbawił go los, nie waha się, po której stanąć stronie w coraz bardziej zaciekłym sporze. Tymczasem zmarła żona Mike’a najwyraźniej chce mu coś przekazać. A dramatyzmu sytuacji nadaje atmosfera w domu… ewident­nie nawiedzanym."

Po wysłuchaniu tej powieści stwierdzam, że nie jest to jedna z moich ulubionych książek Kinga.

"Bądź co bądź, po to właśnie piszę się i czyta książki. Dobre czy złe, pomagają oszukać czas."

"Nocą myśli mają nieprzyjemny zwyczaj zrywania się ze smyczy."

"Może to głupie, ale czasem coś się udaje tylko dlatego, że wierzysz, że się uda. To chyba najlepsza definicja wiary, jaką znam."

Miałam spore oczekiwania co do tej książki, bo została mi polecona. Słuchało się dobrze, ale jakoś specjalnie mnie nie wciągnęła. Kilka ciekawych wątków i nic więcej. 

5/10