"Ślady" Paulina Cedlerska

 

"Na południowych krańcach Podlasia bez śladu przepada czteroosobowa rodzina. Policja podejrzewa, że mogło dojść do zabójstwa suicydalnego. Trop szybko się urywa. Mieszkańcy szepczą o mrocznej przeszłości domu. Trzydzieści lat wcześniej doszło tu do makabrycznych zdarzeń, za którymi według plotek stała demoniczna wiedźma. W starej chacie na skraju lasu do dzisiaj przez grubą warstwę farby przebijają tajemnicze ślady układające się w kształt pazurów. Czy zło, które zdarzyło się w cieniu podlaskiego lasu, rzeczywiście ma swoje źródło w siłach wykraczających poza racjonalne postrzeganie świata? A może to, co najstraszniejsze, jest znacznie bliższe ludziom niż zjawom i kryje się w głębi serca?"

Ta książka to opowieść prowadzona w trzech płaszczyznach czasowych. Akcja rozgrywa się na odludnych terenach Podlasia, a punktem wyjścia fabuły jest zaginięcie czteroosobowej rodziny. Czy zło naprawdę czai się w starych murach… czy raczej w ludzkiej psychice? Ta książka nie daje prostych odpowiedzi, ale sprawia, że po plecach przechodzi dreszcz.

"Wychowujemy tych, bez których nie umiemy żyć po to, by oni mogli żyć bez nas."

"Więc o tym nie myśl. Jak się o czymś nie myśli, to tak, jakby tego nie było..."

Ta książka wciąga od pierwszych stron i potrafi wywołać prawdziwe emocje. Podlasie, stara chata i tajemnice, które powoli wciągają czytelnika w mroczną atmosferę. Czego chcieć więcej? Na wielkie brawa zasługuje klimat powieści. Jest mrocznie, dusznie, lepko. Ja tak lubię.

7/10

"Punkty przecięcia" Paulina Cedlerska

 

"Prawda, która przeraża bardziej niż zbrodnia.

Matylda przyjeżdża do Piasków na krótki urlop, z którego nigdy nie wraca. Na plaży zostaje odnalezione jej okaleczone ciało. Wszystko wskazuje na to, że doszło do brutalnego morderstwa. Zabójca zgwałcił ofiarę, a później okrutnie ją okaleczył.

Wkrótce w ten sam sposób giną kolejne kobiety, a pod warstwą jesiennej mgły na Mierzei Wiślanej lęgnie się strach. Nie wiadomo, komu można ufać. Mordercą może okazać się każdy z członków sennej społeczności.

Luizie, dla której Piaski dotychczas stanowiły bezpieczną przystań, kolejne zbrodnie burzą misternie zbudowany świat. Traumatyczne wspomnienia wiodą do warmińskiego sierocińca. Pogrążona w panicznej pogoni za przeszłością nie zauważa, że potwór depcze jej po piętach. A może ich drogi już dawno się przecięły…"

To powieść, która wywołuje emocje i nie pozwala o sobie szybko zapomnieć. Doceniam pomysł, psychologiczną głębię i nieoczywiste rozwiązanie. To powieść, która łączy w sobie kryminał i opowieść o tym, jak przeszłość potrafi dyktować teraźniejszości każdy ruch. To historia o bólu, który wraca w najmniej oczekiwanym momencie, i o tym, że czasem znalezienie odpowiedzi jest równie przerażające jak samo pytanie.

"Ko­lej­ne dni były pa­smem bólu roz­cią­ga­ją­ce­go się od pal­ców stóp aż do czoła. Le­karz zdia­gno­zo­wał grypę, ale Luiza do­sko­na­le wie­dzia­ła, że źró­dłem tego dys­kom­for­tu nie była żadna jed­nost­ka cho­ro­bo­wa. Ciało sprze­ci­wia­ło się temu, co robił mózg."

"Mówi się, że pa­le­nie za­bi­ja, ale mnie tam parę razy ura­to­wa­ło życie. Moja matka, jak była ze mną w ciąży, to spóź­ni­ła się na po­ciąg, bo dymka pusz­cza­ła przed dwor­cem. Póź­niej oka­za­ło się, że skład się wy­ko­le­ił. A na stu­diach żonę po­zna­łem wła­śnie w pa­lar­ni."

"Lu­dzie mówią, że tam jest ja­kieś zło, które nie chce zo­stać od­kry­te. I może le­piej tam ni­cze­go nie szu­kać, żeby losu nie kusić."

Tu nic nie jest oczywiste. Atmosfera zagęszcza się z każdą stroną, a zakończenie pozostawia czytelnika z wieloma emocjami i pytaniami. Świetna, duszna, niepokojąca historia, która zostaje w głowie na dłużej.

8/10

"Ciało obce" Paulina Cedlerska

 

"Weronika i Miłosz, uciekając przed bolesnymi wspomnieniami, przeprowadzają się z krakowskiego mieszkania do niespodziewanie odziedziczonego domu na Wzgórzach Dylewskich. W okolicy dochodzi do makabrycznego morderstwa młodej kobiety. Zabójca obnażył ciało, a w gardle ofiary umieścił kamień. Ostatnią osobą, która widziała zamordowaną tuż przed śmiercią, był Miłosz. Wkrótce zabitych w ten sam sposób kobiet jest więcej, a na mężczyznę spływają kolejne oskarżenia. Weronika zaczyna dostrzegać niepokojące zachowanie męża, jednak jest przekonana, że nie byłby w stanie dopuścić się takiego okrucieństwa. Próbując uciec przed rzeczywistością, coraz bardziej zatraca się w traumatycznych wydarzeniach z przeszłości. Przypadkiem odkrywa, że wieś skrywa wiele tajemnic, a mieszkańcy Szumów zrobią wszystko, by stare grzechy nie położyły się cieniem na teraźniejszości. Jednak czające się w odmętach umysłów zło przybiera coraz wyraźniejszą formę. Kiedy nie ma już przed nim ucieczki, pozostaje się z nim zmierzyć…"

Książka, która od początku otacza czytelnika mrokiem jak mgła, jest gęsta i przytłaczająca. Budzi niepokój. Przeszłość i tajemnice, które wywołują strach. Sekrety, które miały nie ujrzeć światła dziennego. Brutalność i pustka.  Autorka umiejętnie lawiruje emocjami trzymając czytelnika cały czas w napięciu. Całość sama w sobie więc dość ciekawa.

"At­mos­fe­ra pa­nu­ją­ca w domu była lepka jak późny mar­co­wy śnieg."

"Może jakiś dzie­ciak dzię­ki temu znaj­dzie sobie w życiu cel. Cel jest ważny, bo wtedy wszyst­ko na­bie­ra sensu. Nawet matma."

"Czy przez to, że w miarę upły­wu czasu zmie­nia­ją się nasz sys­tem war­to­ści i ma­rze­nia, sta­je­my się obcy dla sie­bie sa­mych?"

Czytanie cieszy, a akcja z każdą stroną coraz bardziej się komplikuje. Naprawdę kawał dobrej powieści. Poleca się uwadze.

7/10