"Ciało obce" Paulina Cedlerska

 

"Weronika i Miłosz, uciekając przed bolesnymi wspomnieniami, przeprowadzają się z krakowskiego mieszkania do niespodziewanie odziedziczonego domu na Wzgórzach Dylewskich. W okolicy dochodzi do makabrycznego morderstwa młodej kobiety. Zabójca obnażył ciało, a w gardle ofiary umieścił kamień. Ostatnią osobą, która widziała zamordowaną tuż przed śmiercią, był Miłosz. Wkrótce zabitych w ten sam sposób kobiet jest więcej, a na mężczyznę spływają kolejne oskarżenia. Weronika zaczyna dostrzegać niepokojące zachowanie męża, jednak jest przekonana, że nie byłby w stanie dopuścić się takiego okrucieństwa. Próbując uciec przed rzeczywistością, coraz bardziej zatraca się w traumatycznych wydarzeniach z przeszłości. Przypadkiem odkrywa, że wieś skrywa wiele tajemnic, a mieszkańcy Szumów zrobią wszystko, by stare grzechy nie położyły się cieniem na teraźniejszości. Jednak czające się w odmętach umysłów zło przybiera coraz wyraźniejszą formę. Kiedy nie ma już przed nim ucieczki, pozostaje się z nim zmierzyć…"

Książka, która od początku otacza czytelnika mrokiem jak mgła, jest gęsta i przytłaczająca. Budzi niepokój. Przeszłość i tajemnice, które wywołują strach. Sekrety, które miały nie ujrzeć światła dziennego. Brutalność i pustka.  Autorka umiejętnie lawiruje emocjami trzymając czytelnika cały czas w napięciu. Całość sama w sobie więc dość ciekawa.

"At­mos­fe­ra pa­nu­ją­ca w domu była lepka jak późny mar­co­wy śnieg."

"Może jakiś dzie­ciak dzię­ki temu znaj­dzie sobie w życiu cel. Cel jest ważny, bo wtedy wszyst­ko na­bie­ra sensu. Nawet matma."

"Czy przez to, że w miarę upły­wu czasu zmie­nia­ją się nasz sys­tem war­to­ści i ma­rze­nia, sta­je­my się obcy dla sie­bie sa­mych?"

Czytanie cieszy, a akcja z każdą stroną coraz bardziej się komplikuje. Naprawdę kawał dobrej powieści. Poleca się uwadze.

7/10