Niezwykle przygnębiająca pozycja, skłaniająca do refleksji. Okrucieństwo wojny przefiltrowane przez proste spojrzenie dziecka. Książka wzrusza, wzbudza pełno emocji związanych z losem dzieci. Nie jest to pozycja, którą się czyta "dla relaksu" - na to jest zdecydowanie za ciężka.
"A więc wyrwano mnie z miejsca bez wyjścia, w którym mnie przedtem uwięziono. Ale gdzie indziej też będę ja w więzieniu. I nigdy nie uda mi się uciec. Wszędzie czekają cierpliwie silne palce i potężne ręce, by wycisnąć ze mnie życie, zadusić na śmierć."
"Był to ryż gotowany przez kobiety żyjące na wolności na polach, łąkach czy w miastach. I zupa, którą najpierw kosztowały zwykłe gospodynie. Nie były to zimne, mechanicznie, bez czułości wydzielane porcje, to był posiłek jak w normalnym życiu."
"Tej nocy nasz schorowany kolega umarł. Wszyscy zbudziliśmy się w tej samej chwili. Nie rozległ się żaden nagły dźwięk, nie poczuliśmy czyjejś obecności, można powiedzieć, że wręcz przeciwnie. Spaliśmy lekko i nagle w tym śnie zabrakło czegoś cichego, coś zniknęło."
Dorośli przepełnieni strachem i kłamstwem, którzy powinni być odpowiedzialni, stają się oprawcami, mając za ofiary dzieci. W nieludzkich warunkach, w obawie przed zarazą uwydatnione jest zezwierzęcenie człowieka. Nie jest na pewno dobrą pozycją dla ludzi o słabych nerwach, mocno wrażliwych.
6/10
