W Pirenejach mieszka, ukryty przed światem, kultowy reżyser filmów grozy Morbus Delacroix. To uwielbiany przez rzesze fanów mizantrop i ekscentryk. Judith, studentka filmoznawstwa, znawczyni i miłośniczka jego dzieł, pisze pracę poświęconą jego twórczości. Ku jej zdziwieniu mistrz, który unika kontaktów z ludźmi, zgadza się na spotkanie, a nawet zaprasza ją do swojej górskiej samotni.
Tymczasem w Tuluzie zostaje zamordowany specjalista od efektów specjalnych, który współpracował przy produkcji wielu obrazów Delacroix; ktoś przywiązał go do szpitalnego łóżka i uśmiercił. Wszystko wskazuje na to, że to zabójstwo ma związek z pewnym zakazanym filmem. Spirala śmierci nakręca się niepowstrzymanie…
Dla komendanta Martina Servaza jest to być może największa zagadka w karierze. Za jej rozwiązanie przyjdzie mu zapłacić ogromną cenę…"
Książka jest przeznaczona dla osób o dość mocnych nerwach i mocnej psychice. To moje pierwsze spotkanie z twórczością autora, ale myślę, że nie ostatnie.
"Ale duszy, w przeciwieństwie do przedmiotu, nie da się naprawić. Co najwyżej można próbować zapobiec jej autodestrukcji, pomóc przetrwać I nie ranić innych."
"Czy naprawdę znamy osoby, które codziennie spotykamy? Czy raczej każdy jest samotną wyspą zanurzoną w oceanie ludzi?"
"Kino grozy opowiada o nas samych Judith. Wydobywa na powierzchnię nasze najgłębsze lęki. Lęk przed śmiercią, przed bólem, przed chorobą, przed ciemnością... lęk przed potworem, który mieszka w naszym wnętrzu. [...] Bo tak na prawdę nie liczy się światło, a cień. Chodzi o to żeby uczynić widzialnym to, co niewidzialne."
Minier pisze po prostu genialnie! Ma swój niepodrabialny styl, którego cechą szczególną jest sposób opisywania makabrycznych zbrodni. Niebanalna fabuła, wyraziści bohaterowie, dynamiczne śledztwo, nieoczekiwane zwroty akcji i zakończenie - wszystko świetne i na swoim miejscu.
7/10
