W samotności, gdy zrzuca swój codzienny kostium, staje naga i bezbronna wobec macek natrętnych demonów i mrocznych myśli. Życie wydaje się jej coraz bardziej nierzeczywiste, jakby dryfowała w nicość. A ciemność w niej i wokół niej zlewa się w jedno.
Czy Amandzie uda się odnaleźć siebie? Czy zdoła wygrać walkę z własnym umysłem, zanim na zawsze zatopi się w otchłani? Czy wreszcie odnajdzie ocalenie?
Ta poruszająca powieść to studium ludzkiej psychiki i zmagań z wewnętrznymi demonami. To historia o sile, słabości i nadziei, opowieść, która nie pozostawi czytelnika obojętnym."
Dawno nie czytałam książki, która by mnie tak poruszyła i tak bardzo by mnie spłakała. Dostałam ją w prezencie urodzinowym i pochłonęłam ją na raz. Nie mogłam się oderwać. Tak bardzo poczułam więź z główną bohaterką, że to aż nieprawdopodobne. Momentami jakbym czytała o sobie i o tym, co się dzieje w mojej głowie...
"Wybaczam wszystkim, którzy mnie skrzywdzili. Przede wszystkim wybaczam sobie."
"Oddech, serce, śmierć. Trio, które jak pasożyt na stałe zagnieździło się w jej mózgu. Jak rak. Rozrastało się w przyspieszonym tempie do stadium, w którym nie było już łatwo go usunąć. Dotarło do niej, że dostała broń."
"Niczym sztorm na wzburzonym morzu, w jej wnętrzu ścierały się fale emocji - strach tonął w nienawiści, złość zagłuszała niepokój, a lęk mieszał się z niepewnością. Wszystko to rozsadzało ją od środka, szukając ujścia na zewnątrz."
"Nie da się nieustannie balansować na granicy. W pewnym momencie szala musi się przechylić na którąś ze stron."
Książka, która wywołuje silne, czasem skrajne, emocje. Wyciska łzy, a momentami wzbudza szczery uśmiech. Piękna i poruszająca powieść. Zostanie ze mną/we mnie na długo.
8/10
