"CO JEŚLI ŚMIERĆ JEST TWOJĄ JEDYNĄ SZANSĄ NA PRZEŻYCIE?
Jedenaście lat temu Alma została jako niemowlę oddana do adopcji. Towarzyszyły temu tajemnicze okoliczności, a pilnie strzeżone akta zawierają informację, że tożsamość biologicznej matki nie może zostać ujawniona, ponieważ naraziłoby ją to na śmiertelne niebezpieczeństwo. Dziewczynka cierpi jednak na zagrażającą życiu chorobę i pilnie potrzebuje dawcy szpiku. Aby uratować córkę, adopcyjna matka – psycholożka z dużym dorobkiem naukowym – rozpoczyna desperackie poszukiwania biologicznych rodziców Almy. Przeczesując internet, natrafia na miejską legendę o Dziewczynie z Kalendarza, młodej kobiecie, która przed Bożym Narodzeniem znalazła schronienie w zacisznej chacie w Lesie Frankońskim. Tam dopadł ją psychopata i zmusił do otwarcia adwentowego kalendarza horroru..."
Powieść Sebastiana Fitzka to mroczna pozycja, która trzyma w napięciu od samego początku. Czytając tą powieść czułam się jak podczas seansu dobrego thrillera psychologicznego. Były momenty, w których można było poczuć chłód i ciarki na plecach.
"To że jesteś martwy, może być trudne tylko dla innych. Ty sam nic nie czujesz. Podobnie jest z twoją głupotą."
"Regułą jest dobro. To zło jest wyjątkiem."
"Widzimy tylko to, co czujemy. Oczy są ślepe na rzeczywistość. To dopiero nasz mózg wytwarza obrazy, które uważamy za prawdziwe."
"Życie jest piękne, nawet jeśli staje się przerażające. Dopóki człowiek oddycha, dopóty ma nadzieję. A nadzieja, ta największa ze zdrajczyń, czyni go uległym. Aż do samej śmierci."
Konstrukcja powieści to duży atut: różne perspektywy, zmienne plany czasowe, fragmenty, które początkowo wyglądają na odrębne opowieści… A potem zaczynają się splatać w taki sposób, że trudno nie westchnąć z satysfakcji. Jest to powieść idealna na czas, gdy za oknem pojawia się śnieg.
7/10
