Odcinają części ciała, aby wysłać je do badań laboratoryjnych. Tną mózg, kawałek po kawałku, aby znaleźć w nim choćby najmniejszą nieprawidłowość. Odmierzają ilość krwi, która wylała się do wnętrza ciała. Zbierają materiał spod paznokci, szukają znamion prądowych, opisują każdą najmniejszą ranę.
Medycy sądowi. Ludzie, którzy czytając w zwłokach, potrafią zrekonstruować nawet najbardziej skomplikowaną historię zbrodni."
Z ogromną ciekawością sięgnęłam po tę książkę, gdyż bardzo mnie interesuje ten temat (a serial "Kości" jest jednym z moich ulubionych). Reportaż ten zabiera czytelnika za kulisy miejsca na co dzień niedostępnego dla osób postronnych, pozwalając lepiej zrozumieć, na czym naprawdę polega praca w prosektorium i dlaczego zasługuje ona na ogromny szacunek.
"Aby coś robić dobrze, trzeba mieć pozytywne odczucia związane z tematem."
"Umiejętność przyznania, że się czegoś nie wie, nie świadczy o dyletanctwie, lecz dystansie do samego siebie i swoich możliwości."
"Mam szacunek dla swojego układu nerwowego, więc wolę pracować na zwłokach niż na żywych pacjentach."
"Jest natomiast głęboki sens cieszyć się małymi codziennymi szczęściami."
Świetny reportaż. Książka jest napisana w bardzo przystępny sposób. "Prosektorium" to zdecydowanie jedna z najlepszych pozycji o tematyce medycyny sądowej i jedna z najlepszych książek, jakie w tym roku wpadły w moje ręce. Ta książka przedstawia sytuacje, które szybko przekonają czytelnika o tym, jak krótkie i kruche jest nasze życie.
8/10
