"Obietnica komisarza Montalbano" Andrea Camilleri

 

"Podczas morskiej kąpieli komisarz Montalbano znajduje kołysanego przez fale trupa, którego identyfikacja okaże się nadzwyczaj trudna, lecz doprowadzi do sensacyjnych i przerażających odkryć. Wspomagany przez oryginalnego dziennikarza oraz urodziwą znajomą komisarz musi stawić czoło potężnej organizacji przestępczej, wyspecjalizowanej w handlu dziećmi na szlakach łączących Afrykę Północną z Sycylią. W dramatycznym zakończeniu dzielny Montalbano omal nie przypłaci życiem zwycięstwa. Książka nawiązuje do nadal bardzo aktualnego we Włoszech, wyjątkowo skomplikowanego tematu nielegalnej imigracji zarobkowej na wielką skalę."

Bardzo przyjemny kryminał. To historia, od której trudno się oderwać, potrafi uwiarygodnić całe wymyślone otoczenie bez zbędnej rozwlekłości i wszystko jest tu wyraziste, przekonujące i celne.

"Pasquano już taki był: zgryźliwy, antypatyczny, napastliwy, irytujący. Komisarz wiedział jednak, że to rodzaj instynktownej, posuniętej do ostatnich granic obrony przed wszystkim i wszystkimi."

"- Ja nie myślę, panie. Ja nie chcę już myśleć. Świat jest teraz zbyt ponury."

Camilleri proponuje czytelnikowi lekką i wciągającą narrację, dzięki której przyjemnie jest śledzić perypetie bohatera. To ładnie skomponowana, warta uwagi pozycja z półki literatury rozrywkowej. Lekka i przyjemna, idealna na jesienne wieczory.

7/10

"Nie dotykaj mnie" Andrea Camilleri

 

"Zaginęła Laura Garaudo - piękna i inteligentna żona znanego pisarza. On wierzy, że kolejne tropy pozostawiane przez Laurę – od Florencji przez Wenecję aż po Londyn - są grą miłosną, serią zaszyfrowanych wiadomości skierowanych tylko do niego.

Komisarz Maurizi szybko jednak odkrywa, że za pozornie romantyczną układanką kryje się mistyfikacja, a zniknięcie kobiety okazuje się bardziej tajemnicze, niż na początku mógł przypuszczać.

Andrea Camilleri, mistrz włoskiej literatury, tym razem konstruuje fabułę, która jest jednocześnie intrygą kryminalną, studium psychologicznym i hołdem dla malarstwa jako ponadczasowego języka sztuki. Fragmentaryczna, wielogłosowa narracja, utkana z dialogów, zeznań, listów i wycinków prasowych, stopniowo odsłania obraz kobiety, która odrzuca swoje dotychczasowe życie. Czy to ucieczka? Jeśli tak, to przed czym lub przed kim? A może to rozpaczliwa podróż w poszukiwaniu... właśnie - czego?"

W genialny sposób napisana powieść. Nie tyle zagadka, co forma jej przedstawienia, jest największym atutem tej książki. Czyta się ją wybornie i nie chce się jej odłożyć, nawet po zakończeniu. A  świat sztuki, włoska melancholia i skąpane w słońcu uliczki dodają tylko świetnego klimatu. Aż zamarzyło mi się, by pojechać lub polecieć do Włoch - najlepiej wiosną lub latem.

"Zakochałem się w niej, gdy tylko weszła do mojego gabinetu. Prawdziwa miłość od pierwszego wejrzenia."

"Panie kochany, pies, wiadomo, jak się zachowuje, siedzi ci przy nodze, patrzy, czeka, kiedy go pogłaszczesz, dasz mu herbatnika... No a jak cię już wkurzy, to go poczęstujesz kopniakiem, odepchniesz, krzykniesz na niego, każesz iść na swoje miejsce... Pan Mattia był jak taki pies. Jakby mu pani powiedziała, żeby zjadł robaka, to by go zjadł, nawet bez soli."

"Kiedy wszedłem do mieszkania, zastałem cię w fotelu, oglądałaś telewizję. Nie ruszyłaś się z miejsca, żeby mnie przywitać, a kiedy chciałem cię objąć, powiedziałaś: "Nie dotykaj mnie"."

„Nie dotykaj mnie” zdecydowanie nie jest zwyczajną i lekką lekturą. To książka, która zmusza człowieka do najróżniejszych przemyśleń. Autor mnie zaskoczył. Ta książka to hybryda - trochę w niej kryminału, trochę thrillera czy powieści detektywistycznej, jest to też po części romans albo po prostu książka o wielkiej miłości. Dużo podróżowałam na kartach tej powieści, co było absolutnie wspaniałe. Polecam bardzo!

8/10