"Bebok" Aldona Reich

 

"Każdy ma swoje demony. Jedne można oswoić lub uśpić, inne odejdą same, a jeszcze inne trzeba… zabić. Demon, który osiedlił się w niewielkiej miejscowości pod Wrocławiem, zdołał przeciąć ścieżki kilkorga bohaterów. Każdy musiał uporać się z własną przeszłością, stając do konfrontacji z tym, co stawia pod wielkim znakiem zapytania słuszność podejmowanych wyborów.Poszukujący „chwytliwego” tematu pisarz, Tomasz Radwan,przyjeżdża do Zalesina, aby poznać okoliczności zaginięcia i śmierci jedenastoletniej Łucji Warskiej. Tam po raz pierwszy słyszy o beboku, lokalnym demonie, który wedle śląskich wierzeń porywał dzieci. Zagłębiając się w całą sprawę, Radwan powoli odkrywa, że w tej z pozoru niedorzecznej legendzie jest wiele prawdy, a sprowadzony do współczesności pogański bebok pozwala na uporanie się z innymi demonami - nie tylko tymi, z którymi sam przyjechał do Zalesina, ale także tymi, które tam zastał."

Przyznaję bez bicia - po książkę sięgnęłam głównie ze względu na tytuł i opis na okładce. Okazało się, że to całkiem dobrze skonstruowany kryminał, który pokazuje mroczne sekrety na pozór zwykłych ludzi z małej miejscowości. W fabułę zostały wplecione lokalne legendy i wierzenia, dzięki czemu możemy lepiej wczuć się w nastrój małomiasteczkowej społeczności - bardzo lubię takie "dodatki" w powieściach, tworzą niesamowity klimat.

"Czasem, nawet jakby człowiek z diabłem pakt zawarł, to się nie uda... I tak go ten diabeł ocygani..."

"To on nauczył Tomasza, że w odchodzeniu gorzej mają ci, którzy zostają."

Określiłabym ją jako powieść kryminalno-obyczajową, gdyż oprócz samego morderstwa autorka zwróciła tu uwagę również na aspekty społeczne. Książkę czytało się szybko i łatwo. Jest to bardzo przyjemna lektura i na pewno sięgnę po inne książki Autorki.

7/10

"Anonim" Diana Brzezińska

 

"Jedna noc. Jedna tajemnica. Jeden list, który po siedemnastu latach burzy spokój małej społeczności.

Na posterunek trafia anonim z opisem zbrodni sprzed lat: pobicie, uprowadzenie, rozczłonkowanie… i ognisko, nad którym sprawcy mieli piec części ludzkiego ciała. Nikt nie zna nazwiska ofiary. Nikt nie chce pamiętać tamtej nocy. A jednak ktoś w końcu pęka.

Prokurator Komorowski i policjant Kozłowski ruszają tropem, który przypomina wiejską legendę – dopóki informacje z podsłuchów, przesłuchań i zeznań nie zaczynają układać się w coś przerażająco spójnego. Rośnie panika. Ktoś kłamie. Ktoś próbuje ratować swoją rodzinę. Ktoś ukrywa prawdę, która może zniszczyć życie wielu osób.

To historia o winie, którą nosi się jak drugą skórę.

O kłamstwach, które dojrzewają w ciszy.

I o zemście, która smakuje gorzej niż strach."

Jedna z lepszych powieści Diany Brzezińskiej, jaką czytałam. Niewątpliwie atutem tej lektury jest nietuzinkowa struktura, w której akta sprawy i przesłuchań mieszają się ze standardową narracją historii, zachowując swoją rzeczywistą formę. Nie jest to książka, w której akcja toczy się dynamicznie, lecz czyta się ją i tak z zapartym tchem.

"Miłość ma swoje granice, a jeśli nawet nie ona, to zdrowy rozsądek, którym powinniśmy kierować się w życiu."

"Mówienie, ze dzieci z miasta i ze wsi miały te same szanse, było kłamstwem. Wieś była bardziej zamknięta na obcych. Mieszkańcy stanowili jeden sprawny organizm, niekoniecznie zdrowy. Pomagali sobie."

"Każdy wiedział wszystko o każdym. I się nie wtrącał. Skrywał te sekrety, odwracał wzrok, bo sam nie chciał, aby jego sprawy wyszły na jaw. Szczególnie przed obcymi."

Jest to książka, która zostanie w mojej pamięci. "Anonim" to historia inspirowana prawdziwymi wydarzeniami i to przeraża najbardziej. Człowiek to bestia, która na co dzień ukrywa mrok za czarującym uśmiechem. To historia o złości, żalu i poczuciu niesprawiedliwości.

8/10

"Obietnica komisarza Montalbano" Andrea Camilleri

 

"Podczas morskiej kąpieli komisarz Montalbano znajduje kołysanego przez fale trupa, którego identyfikacja okaże się nadzwyczaj trudna, lecz doprowadzi do sensacyjnych i przerażających odkryć. Wspomagany przez oryginalnego dziennikarza oraz urodziwą znajomą komisarz musi stawić czoło potężnej organizacji przestępczej, wyspecjalizowanej w handlu dziećmi na szlakach łączących Afrykę Północną z Sycylią. W dramatycznym zakończeniu dzielny Montalbano omal nie przypłaci życiem zwycięstwa. Książka nawiązuje do nadal bardzo aktualnego we Włoszech, wyjątkowo skomplikowanego tematu nielegalnej imigracji zarobkowej na wielką skalę."

Bardzo przyjemny kryminał. To historia, od której trudno się oderwać, potrafi uwiarygodnić całe wymyślone otoczenie bez zbędnej rozwlekłości i wszystko jest tu wyraziste, przekonujące i celne.

"Pasquano już taki był: zgryźliwy, antypatyczny, napastliwy, irytujący. Komisarz wiedział jednak, że to rodzaj instynktownej, posuniętej do ostatnich granic obrony przed wszystkim i wszystkimi."

"- Ja nie myślę, panie. Ja nie chcę już myśleć. Świat jest teraz zbyt ponury."

Camilleri proponuje czytelnikowi lekką i wciągającą narrację, dzięki której przyjemnie jest śledzić perypetie bohatera. To ładnie skomponowana, warta uwagi pozycja z półki literatury rozrywkowej. Lekka i przyjemna, idealna na jesienne wieczory.

7/10

"Copycat" Mieczysław Gorzka

 

"Agnieszka Dudek. Kiedyś patrzyła śmierci prosto w oczy. Jako nastolatka została w ostatniej chwili uratowana przez policję z piwnicy brutalnego oprawcy. Dziś jest uznaną pisarką. Próbuje zostawić przeszłość za sobą i wciąż uczy się żyć normalnie.

Robert Wójtowicz. Kiedyś otarł się o śmierć, a wspomnienie tamtych wydarzeń do dziś wywołuje w nim paraliżujący lęk. Dziś jest cenionym fotografem, lecz zmaga się z wieloma fobiami. Rzadko opuszcza swój dom, który stał się jego jedynym bezpiecznym azylem.

Marek Rosiński. Kiedyś śmierć zburzyła jego bezpieczne życie. Odebrała mu ojca – policjanta, który zginął tragicznie. Dziś sam jest policjantem w stopniu komisarza.

Pewnego dnia śmierć wraca, żeby dokończyć dzieło rozpoczęte przed laty.

Tym razem ma imię Copycat."

Nie polubiłam głównego bohatera ale mimo wszystko doceniam zawiłości fabuły i ostateczny zwrot akcji. Pomysł ciekawy, klimat całkiem dobry, jednak całość nie porwała mnie tak, jak oczekiwałam.

"Wczoraj wyglądałeś, jakby cię poskładali z luźnych klocków Lego, przy każdym kroku wydawało się, że się rozlecisz."

"Chirurg kroi ludzi, myśląc o tym, co zje na obiad, a patolog robi sekcję zwłok, przypominając sobie krągłości ciała swojej kochanki."

"Każda inna kobieta samotnie mieszkająca w wielkim, starym domu, pamietającym jeszcze początki dwudziestego stulecia, poczułaby w tym momencie strach. Ale nie Agnieszka Dudek. Ona miała defekt. Od wielu lat nie czuła strachu. Chyba że we śnie, kiedy wracały wspomnienia koszmaru z piwnicy."

Dobra, ale strasznie nierówna. Wszystko szło dobrze, gdyby nie jedno! Ja lubię tych złych bohaterów. Musiał wszystko zepsuć. Myślałam, Gorzka wrócił do formy. Ale potem zdałam sobie sprawę, że nie wiem, co w końcu z Agnieszką i Wójtowiczem. Trochę się zawiodłam.

6/10

"Fałszywe intencje" Mike Omer

 

"Abby Mullen w dzieciństwie przebywała w sekcie Wilcox, ale uciekła, gdy siedziba sekty spłonęła. Lata później jest najlepszym negocjatorem policji nowojorskiej, wychowuje córkę i uważa, że najgorszą część życia ma już za sobą. Wtedy dochodzi do ataku na miejscową szkołę, do której uczęszcza córka Abby. Grupa uzbrojonych zwolenników teorii spiskowych, nazywających siebie Watchers, bierze dziewczynę na zakładniczkę.

Nieuchwytni Watchers przetrzymują Samanthę. Abby musi opanować emocje, mimo że jest u granic wytrzymałości. Czas ucieka, a ona nie ma wyjścia – musi negocjować z grupą szaleńców i odkryć sekret ich przywódcy, zanim będzie za późno. Choć wydaje jej się, że jest blisko rozwiązania, wciąż odkrywa kolejne tajemnice. Co gorsza, porywacze mają powiązania z sektą, o której Abby próbowała zapomnieć.

Mike Omer powraca w świetnej formie i znów oferuje doskonałą, mrożącą krew w żyłach rozrywkę."

Całość skonstruowana bardzo zgrabnie, historia jest wciągająca, a dodatkowo książka ta zachęciła mnie do poszukania informacji o różnych amerykańskich "spiskach" i nieźle się przy tym bawiłam. 

"Ludzie powiadają, że każdemu należy się kredyt zaufania, ale mówią tak wyłącznie dlatego, że guzik wiedzą. Zaufanie to nie jest coś, co nam się należy, nie zasługujemy na nie automatycznie. Na zaufanie trzeba sobie zapracować."

"Manipulował ludźmi bez skrupułów i używał ich w razie potrzeby. Potrafił wyczuć czyjeś słabe strony i wykorzystać je do swoich celów."

"Ludzie często zachwycają się tym, jak zapachy potrafią przywoływać wspomnienia. Jak aromat cynamonu przywodzi na myśl niedzielne poranki u babci i wypiekane przez nią babeczki."

Autor genialnie i konsekwentnie buduje napięcie, wciągając czytelnika coraz głębiej w psychodeliczny świat grupy zwolenników teorii spiskowych zwących się Obserwatorami. Książkę czyta się doskonale, genialnie poprowadzona fabuła z zaskakującym rozwiązaniem sprawiła, że nie mogłam się od niej oderwać. Przeczytanie prawie pięciuset stron zajęło mi zaledwie dwa dni.

7/10

Dar oszukiwania (2026-)

 

"Kradzież dzieł sztuki wartych miliony dolarów wydobywa na powierzchnię niebezpieczne sekrety, stawiając przeciwko sobie władczą matkę, jej córkę i wprawną oszustkę."

Zamysł serialu całkiem niezły, ale wykonanie bardzo średnie. Niepotrzebnie przeciągnięty, jak dla mnie, na te 10 odcinków. Gdyby go zmniejszyć do 6, mogłaby akcja przyspieszyć i znacznie lepiej by się go oglądało. Tak myślę.

5/10

"Nie dotykaj mnie" Andrea Camilleri

 

"Zaginęła Laura Garaudo - piękna i inteligentna żona znanego pisarza. On wierzy, że kolejne tropy pozostawiane przez Laurę – od Florencji przez Wenecję aż po Londyn - są grą miłosną, serią zaszyfrowanych wiadomości skierowanych tylko do niego.

Komisarz Maurizi szybko jednak odkrywa, że za pozornie romantyczną układanką kryje się mistyfikacja, a zniknięcie kobiety okazuje się bardziej tajemnicze, niż na początku mógł przypuszczać.

Andrea Camilleri, mistrz włoskiej literatury, tym razem konstruuje fabułę, która jest jednocześnie intrygą kryminalną, studium psychologicznym i hołdem dla malarstwa jako ponadczasowego języka sztuki. Fragmentaryczna, wielogłosowa narracja, utkana z dialogów, zeznań, listów i wycinków prasowych, stopniowo odsłania obraz kobiety, która odrzuca swoje dotychczasowe życie. Czy to ucieczka? Jeśli tak, to przed czym lub przed kim? A może to rozpaczliwa podróż w poszukiwaniu... właśnie - czego?"

W genialny sposób napisana powieść. Nie tyle zagadka, co forma jej przedstawienia, jest największym atutem tej książki. Czyta się ją wybornie i nie chce się jej odłożyć, nawet po zakończeniu. A  świat sztuki, włoska melancholia i skąpane w słońcu uliczki dodają tylko świetnego klimatu. Aż zamarzyło mi się, by pojechać lub polecieć do Włoch - najlepiej wiosną lub latem.

"Zakochałem się w niej, gdy tylko weszła do mojego gabinetu. Prawdziwa miłość od pierwszego wejrzenia."

"Panie kochany, pies, wiadomo, jak się zachowuje, siedzi ci przy nodze, patrzy, czeka, kiedy go pogłaszczesz, dasz mu herbatnika... No a jak cię już wkurzy, to go poczęstujesz kopniakiem, odepchniesz, krzykniesz na niego, każesz iść na swoje miejsce... Pan Mattia był jak taki pies. Jakby mu pani powiedziała, żeby zjadł robaka, to by go zjadł, nawet bez soli."

"Kiedy wszedłem do mieszkania, zastałem cię w fotelu, oglądałaś telewizję. Nie ruszyłaś się z miejsca, żeby mnie przywitać, a kiedy chciałem cię objąć, powiedziałaś: "Nie dotykaj mnie"."

„Nie dotykaj mnie” zdecydowanie nie jest zwyczajną i lekką lekturą. To książka, która zmusza człowieka do najróżniejszych przemyśleń. Autor mnie zaskoczył. Ta książka to hybryda - trochę w niej kryminału, trochę thrillera czy powieści detektywistycznej, jest to też po części romans albo po prostu książka o wielkiej miłości. Dużo podróżowałam na kartach tej powieści, co było absolutnie wspaniałe. Polecam bardzo!

8/10

"Zła przeszłość" Mieczysław Gorzka

 

"Zabójca sprzed wielu lat, zwany Prorokiem, powraca. Zaczepia kobiety na ulicy, przepowiada im śmierć i za kilka dni je morduje. Podkomisarz Karina Buczko staje na czele grupy śledczej, jednak mimo szeroko zakrojonych działań, nie ma nawet podejrzanego.

Kiedyś bliska Marcinowi Zakrzewskiemu osoba przyjeżdża z Warszawy aby zbadać, dlaczego pierwsze śledztwo w sprawie Proroka zakończyło się fiaskiem. Przy okazji policja odkrywa, że z magazynu zniknęły ślady zabezpieczone w miejscach poprzednich zabójstw. Czy ktoś w policji chronił Proroka?

Rozpoczyna się dramatyczna walka z czasem. Jednak zanim pościg za Prorokiem na dobre się zacznie, każdy z bohaterów będzie musiał zmierzyć się z własnymi traumami i demonami przeszłości.

Takie śledztwa to specjalność nadkomisarza Marcina Zakrzewskiego. Tylko czy inne spojrzenie, jego podstawowa zasada, w tej sytuacji zadziała? Bo przeszłość jest zła i ma wielki wpływ na teraźniejszość."

Od pierwszej strony wiedziałem, że będzie dobrze – i nie zawiodłem się. Fabuła mocna, trzymająca poziom, bez niepotrzebnych przestojów. Podoba mi się również, że postać Zakrzewskiego ewoluowała, że facet trochę dojrzał.

"Każdy ma swoje de­mony, z któ­rymi albo wal­czy, albo się z nimi za­przy­jaź­nia."

"Czasem lepiej jest żyć dniem dzisiejszym, lepiej nie wiedzieć, jak to było naprawdę, bo bardzo często się zdarza, że przeszłość jest zła."

"– Mnie nie py­taj, Nowy. – Za­krzew­ski po­krę­cił głową. – Naj­waż­niej­sze jest to, co ty zde­cy­du­jesz. Nie py­taj ni­kogo o zda­nie, bo ule­gniesz pre­sji, zro­bisz nie tak, jak chcesz, i bę­dziesz miał wy­rzuty su­mie­nia. Masz po­stę­po­wać tak, że­byś się póź­niej czuł z tym do­brze."

Bardzo dobra książka – wciągająca, dobrze napisana i pełna emocji. Bohaterowie są autentyczni, zmagają się ze śledztwem i swoimi problemami. Świetnie się słucha, robi wrażenie.

7/10

"Dom obok" Klaudia Muniak

 

"Chciała zrobić im niespodziankę. Dlatego nie mówiła, że przyjeżdża. Jednak Milena nie zastała w domu ani rodziców, ani nastoletniej siostry, Laury. By dostać się do ogródka, gdzie spodziewa się znaleźć klucz do drzwi, prosi o pomoc sąsiadów, rodzinę Nowickich. Tę samą, która jakiś czas temu była zamieszana w zaginięcie młodego chłopaka.

Milena budzi się w zamkniętym pokoju. Pamięta niewiele. Brak klucza, rozładowany telefon, zgubiony pierścionek, noc u Nowickich i drogę na parking. Później nie ma już nic.

Tak zaczyna się koszmar dziewczyny więzionej przez człowieka, który podda ją niewyobrażalnym torturom. Jaki ma cel? I czy Laurze uda się odnaleźć siostrę, nim ta wyda z siebie ostatni krzyk?

W „Domu obok” kryje się zło. Bo nawet to, co stworzone z dobrych pobudek, w nieodpowiednich rękach może siać ból, zniszczenie i śmierć."

Bardzo intrygująca fabuła i zaskakujące zakończenie - a to lubię najbardziej. Historia jest pokazana z dwóch perspektyw, dwóch sióstr - ten zabieg dwutorowości też bardzo lubię. Od początku wiedziałam, że będzie to intrygujący thriller, ale nie sądziłam że aż tak.

"Pewne rzeczy zostają w nas na zawsze, pozostawiając trwałe ślady..."

"Zło ma oblicze ludzkiej intencji, a jego narzędzia zawsze znajdują w czyichś rękach..."

"Spoglądam na dom obok. Jest nieco większy od segmentu, w którym mieszkają moi rodzice, wszystko dlatego, że to ostatni apartament w rzędzie. Należy do Nowickich. I wygląda na to, że sąsiedzi są w domu."

Książka pokazuje przede wszystkim, aby się nigdy nie poddawać i zawsze mieć nadzieję. Widzimy w jakim stopniu człowiek potrafi być wytrwałym. I na ogromny plus zasługuje fakt, że Autorka pozostawia czytelnika z pytaniem w głowie: "Czy na pewno wiesz, co się dzieje w domu obok?" A ja bardzo lubię, kiedy jeszcze jakiś czas po zakończeniu książki wciąż o niej myślę.

7/10

"Nie wymiękaj" Stephen King

"Policja miasta Buckeye otrzymuje tajemniczy list, zawierający przerażającą groźbę. Wkrótce straci życie czternaście osób – trzynaście niewinnych i jedna winna. Zabójstwa mają być aktem pokuty za śmierć niewinnego człowieka.

Detektyw Izzy James nie wie, co ma o tym sądzić. Czy ktoś naprawdę ma zamiar zamordować czternastu ludzi w akcie zemsty? W miarę rozwoju sytuacji Izzy zdaje sobie sprawę, że zagrożenie jest śmiertelnie poważne, i zwraca się o pomoc do swojej przyjaciółki Holly Gibney.

Tymczasem Kate McKay, kontrowersyjna działaczka na rzecz praw kobiet, rusza w drogę z serią wykładów, które przyciągają zarówno jej zwolenników, jak i zagorzałych przeciwników. Jeden z tych ostatnich zamierza pozbawić ją życia. Holly zostaje zatrudniona jako ochroniarka Kate. Staje przed trudnym zadaniem – musi zmagać się nie tylko ze zdeterminowanym przeciwnikiem, ale też uporem pracodawczyni.

Równoległe wątki zbiegają się w spektakularnym, budzącym dreszcz finale. Nowa książka Stephena Kinga to prawdziwa uczta dla miłośników stylu Mistrza, jedna z najbogatszych i najbardziej porywających powieści, jakie stworzył."

Nie mogę powiedzieć, że to zła książka, ale nie było w niej oczekiwanego przeze mnie napięcia. Czyta się tę książkę szybko i gładko, ale tym razem King mnie do siebie (mimo że jego twórczość uwielbiam i doceniam) nie przekonał za bardzo.

"O prawdziwej damie powinni pisać w prasie tylko trzy razy - kiedy się rodzi, kiedy wychodzi za mąż i kiedy umiera."

"Kłamstwa są najskuteczniejsze, kiedy osoba okłamywana chce w nie wierzyć. I gdy zawierają ziarno prawdy."

"Bez względu na to, co sądzicie o aborcji, jeden fakt jest niezaprzeczalny: tych ludzi zamordowano za ich przekonania."

Zamiast trzymającej w napięciu opowieści autor prezentuje manifest ideologiczny z nudnym kryminałem w tle. Jest to, jak dotąd, najsłabsza chyba powieść z serii o Holly Gibney. Przynajmniej z tych, które przeczytałam.

6/10

"Obława" Piotr Kościelny

 

"Komisarz Sikora powraca i kolejny raz musi zmierzyć się z czymś, co wykracza poza jego wyobraźnię…

Pościg za kanibalem trwa. Miasto ogarnia paraliżujący strach. Każdy może być jego kolejną ofiarą. Zespół z wydziału zabójstw skupił się na ludobójcy a nie wie, że do miasta właśnie zmierza przerażające zło. Sikora musi zmierzyć się z potworem z którym miał już do czynienia w przeszłości. Pierwszy raz od dawna ma wątpliwości czy z tej walki wyjdzie zwycięsko. Kiedyś nie miał nic do stracenia, teraz na szali jest życie jego syna."

Autor znany jest z brutalnych, dosadnych historii, w których nie brakuje najmroczniejszych zakamarków ludzkiej psychiki. Również tutaj nie oszczędza czytelnika. Powieść jest więc intensywna. To mroczny, brutalny kryminał, który nie pozwala czytelnikowi na chwilę oddechu.

"- Powiem ci coś, czego może jeszcze nikt ci nie mówił. Ty jako komendantka możesz tego nie wiedzieć, ale ludzie tacy jak ja, zajmujący się najbardziej ohydnymi zbrodniami, czasem wracają do domu. Jadą autobusem i pasażerowie się od nich odsuwają. Wiesz czemu? - Pewnie mi powiecie. - Bo śmierdzą trupem."

"- Nie wierzgaj tak. Zestresowane mięso szybko się psuje i nie smakuje tak dobrze. A mi zależy na tym, żebyś był smaczny..."

"- Mogę ci udowodnić, że potrafię sprawiać ból. - Oprawca pochylił się i popatrzył Grześkowi w oczy. - Wierzę ci, chłopie. Gdy tylko poczułem smród z twojej gęby, dotarło do mnie, że kontakt z tobą naprawdę może boleć. O szczypaniu w oczy nie wspomnę."

Sięgając po tą książkę wiedziałam, że będzie grubo, ale nie spodziewałam się, że aż tak. Finał jak zwykle jest ogromną furtką do kontynuacji. Mnie tylko rozczarowuje pod tym względem, że sprawa kanibala ciągnie się aż za długo.

7/10

Zwierzęta (2026)

 

"Gdy ich syn zostaje porwany, kandydat na burmistrza Los Angeles i jego żona zostają uwikłani w sieć kłamstw i intryg. Próbując zdobyć pieniądze na okup, muszą podejmować trudne decyzje i ujawniać sekrety, które mogą doszczętnie zrujnować ich świat."

Mimo że więcej w tym filmie rodzinnego dramatu niż rasowego thrillera, to jednak ten film do mnie przemówił, mnie się spodobał. Świetna rola Gillian Anderson, równie dobry Ben Afflek, choć początkowo bardzo mnie jego bohater wkur...zał. Ale na tym chyba polega dobra gra aktorska, jeśli aktor w swojej roli potrafi w człowieku wywołać jakiekolwiek emocje. No mnie się film podobał, szczególnie, dla niektórych zbyt cukierkowe, zakończenie.

7/10

"Wywierzysko" Kinga Wójcik

 

"Czy bijące w rezerwacie źródła zabijają ludzi? Mieszkańcy wierzą, że kiedy wywierzyska przestają bić, w mieście zawsze dzieje się coś złego…

Druga część serii z detektywem Aleksandrem Zamojskim.

Przed piętnastoma laty w Tomaszowie Mazowieckim zaginęła pięcioosobowa rodzina. To jedna z najbardziej tajemniczych spraw kryminalnych w Polsce. Iwona, Daniel i ich troje dzieci dosłownie rozpłynęli się w powietrzu. Ich dom wyglądał tak, jakby wyszli tylko na chwilę. W zlewie zalegały brudne naczynia, a na stole resztki jedzenia. Zostawili komórki, zabawki, albumy ze zdjęciami, ubrania, komputery, a na ławie w salonie rozłożone zeszyty z pracą domową.

Do detektywa Aleksandra Zamojskiego zgłasza się staruszka, która zapewnia, że widziała zaginionego wnuczka. Zamojski zgadza się jej pomóc, choć rozwiązanie zagadki wydaje się niemożliwe.

Tymczasem w mieście znika nastolatka, a jej poszukiwaniami zajmuje się policjantka Roma Sułecka. Wiele wskazuje na to, że obie te sprawy są ze sobą powiązane… Aleksander i Roma łączą siły w kolejnym pasjonującym i trudnym śledztwie."

Wychodzi na to, że seria z detektywem Aleksandrem Zamojskim dołączyła do moich ulubionych! Powieść wciągająca od pierwszych stron. Napięcie rośnie z każdą przeczytaną stroną. Autorka świetnie oddała klimat zaginięć połączonych z miejską legendą. Aura bijących źródeł oddaje mroczny klimat tego kryminału.

"W Polsce ginie rocznie kilkanaście tysięcy osób, ale tylko część z nich zostaje odnaleziona. Jest to możliwe, choć nie zdarza się często. Wiele z tych ludzi wcale nie chce, aby ich odszukano. Uciekają od problemów i znikają, by zacząć nowe życie w innym miejscu. Jednak zaginięcie pięcioosobowej rodziny jest wyjątkowe."

"Dom sprawiał wrażenie, jakby rodzina wyszła dosłownie na moment. Minęło jednak piętnaście lat, a oni wciąż nie wrócili."

"Mieszkańcy uważają, że źródła są sercem miasta, a kiedy przestają bić, ludzie giną w niewyjaśnionych okolicznościach. Do rezerwatu lepiej nie wybierać się po zmroku, bo można nigdy stamtąd nie wrócić."

Bardzo dobry kryminał. Nieodkładalny! Bohaterowie jak zwykle świetnie wykreowani, a sama autorka udowodniła po raz kolejny, że zasługuje na czołówkę w topie polskich autorów piszących kryminały!

7/10

"Nie zabiłam" Klaudia Muniak

 

"Twierdzi, że nie zabiła. ale przecież już raz popełniła zbrodnię.

Trzydziestoczteroletnia Sabina Gancarek nie mała łatwego dzieciństwo, a teraz przeżywa równie trudną dorosłość. Kiepsko odnajduje się wśród ludzi, nie ma rodziny i pracy, a zaburzenia depresyjno-lękowe próbuje opanować za pomocą leku, który dopiero niedawno wszedł do użycia. Z uwagi na możliwe efekty uboczne zażywający go pacjenci pozostają pod obserwacją.

Gdy w wyniku brutalnego morderstwa ginie kobieta odpowiedzialna za zwolnienie Sabiny z pracy, bohaterka trafia na celownik policji. Czy terapia, której się poddała, mogła obudzić mroczną część jej natury? Gdzie Sabina była w noc morderstwa i gdzie będzie, gdy… dojdzie do następnego?

Klaudia Muniak opowiada o lęku wobec nowinek medycznych i o tym, jak wychowanie w przemocowej rodzinie wpływa na dalsze życie. To thriller, którego czytanie wywołuje jeden skutek uboczny – sprawia że wszystko inne schodzi na drugi plan."

Świetny thriller, w którym w samym centrum jest bohaterka i jej walka z traumą, lękami i własnym umysłem. Od książki po prostu nie da się oderwać i nie można o niej szybko zapomnieć. Szczególnie, gdy sobie uświadomimy z czym muszą się mierzyć chorzy na depresję lękową i jak łatwo może ją wywołać nieszczęśliwe dzieciństwo.

"Kontakt z psychiatrą nadal stanowi rodzaj naznaczenia […] Tymczasem wstydzić się powinni ci, którzy zadbali o to, aby nasza dusza się rozleciała."

"Nie ma sensu udawać, że jest dobrze. (...) Przekonałam się na własnej skórze, że wymuszona życzliwość wyrządza więcej szkód, niż mogłoby się wydawać."

"Ludzie potrzebujący realnej pomocy są nazwiskami w rubryce, niechlubną statystyką, którą trzeba odhaczyć, w dodatku generującą całkiem pokaźne koszty. Komu są więc oni potrzebni?"

Tego mi było trzeba, na taki thriller czekałam. Książkę dobrze się czyta. Czasami monotonna, ale ogólnie bardzo dobra historia. Polecam wszystkim którzy lubią tematy medyczne, thrillery psychologiczne oraz wątki kryminalne. 

7/10

Pułapka (2026-)

 

"Odnosząca sukcesy pisarka Lisa Konrad (Friederike Becht) nie opuściła domu od niemal dziesięciu lat, odkąd była świadkiem morderstwa swojej siostry, Anny. Gdy rozpoznaje mordercę w telewizji, postanawia zastawić na niego pułapkę i sama stać się przynętą."

Historia z potencjałem na całkiem niezły serial (nawet mini), a zrobiony bardzo mizernie. Aż ża; straconego potencjału.

4/10

"Nie zabijaj" Agnieszka Płoszaj

 

"ON ZABIJA W IMIĘ SPRAWIEDLIWOŚCI.

ONA ZROBI WSZYSTKO, ABY GO ZATRZYMAĆ.

Influencer zamordowany na planie zdjęciowym.

Telewizyjna wróżbiarka przybita do stołu.

Modelka, która zachłysnęła się sławą.

Każde z nich szukało szczęścia w mieście grzechu.

Wszyscy popełnili ten sam niewybaczalny błąd.

Zoja Sterlak i Mariusz Kardas stają przed najtrudniejszą sprawą w swojej karierze. Żądza wymierzenia kary, która ich zdaniem kieruje mordercą, prowadzi do grupy fanatyków religijnych. Słynąca z intuicji i nieszablonowych działań policjantka czuje jednak, że za serią zabójstw kryje się coś więcej.

Czy to możliwe, że cały ten brutalny spektakl to artystyczna wizja psychopatycznego mordercy?

I czy Zoja zdąży go zatrzymać, zanim dokończy dzieło?"

Odnoszę takie wrażenie, że fabuła była tu strasznie nierówna. Pierwsza połowa rozkręcała się powoli, było mnóstwo pobocznych postaci, szczegółów i wątków, potem akcja się rozkręciła całkiem fajnie, a na koniec znów spadło mocno. To wszystko było dla mnie jakieś zbyt pretensjonalne, żeby nie powiedzieć naiwne.

"Pycha, próżność i na końcu hipokryzja. Trzy obrzydliwe cechy naszych czasów."

"Puste worki nadyma wiatr, bezmyślnych ludzi, próżność..."

"Dobra nie można zepsuć, a zła nie można naprawić."

Czyta się sprawnie, ale to nie do końca to, co w powieściach kryminalnych lubię. Coś mi tu nie kliknęło. Ale wierzę, że wielu odbiorcom się spodobała i spodoba.

6/10

"Uwikłana" Katarzyna Wolwowicz

 

"Tymon i Joanna wyruszają na długo wyczekiwany urlop. Przez niemal miesiąc będą podróżować statkiem wycieczkowym i zwiedzać różne kraje. Ich miłość kwitnie, a ekscytacja podróżą sięga zenitu. Nie spodziewają się jednak, że w kajucie obok zamieszka rodzina, której długo skrywane sekrety wkrótce doprowadzą do tragedii.

Lygia i Adam wydają się zgodnym małżeństwem. Choć przez ostatnie lata borykali się z problemami zdrowotnymi córki i kłopotami finansowymi, wytrwali i wyszli na prostą. W końcu mogą sobie pozwolić na prawdziwe wakacje i mają nadzieję, że pasmo nieszczęść dotykających ich rodzinę zostanie przerwane, lecz życie potrafi pisać najgorsze scenariusze. Po zwiedzaniu Stambułu Lygia zaczyna źle się czuć, a jej stan z każdą godziną się pogarsza. Następnego dnia zostaje zabrana do szpitala, gdzie lekarze podejrzewają otrucie. Adam zdaje się cierpieć z powodu choroby żony, jednak Joanna mu nie ufa. Przekonuje Tymona, że dla dobra Lygii powinni zająć się tą sprawą i poprowadzić ją jak prawdziwe śledztwo.

Czy jednak zdołają odkryć, co tak naprawdę doprowadziło do tragedii? Czy przeszłość, zwłaszcza ta bardzo odległa, może wpłynąć na dzisiejsze decyzje? I czy kłamstwa i tajemnice, nawet te skrywane głęboko, wyjdą w końcu na jaw…?

Tymon Hanter powraca, by udowodnić, że dobro i zło nie zawsze są od razu widoczne, a gdy zawierzamy pierwszemu wrażeniu, możemy się srogo pomylić..."

Kolejna świetna książka Autorki. Po raz kolejny Katarzyna Wolwowicz udowodniła, że doskonale potrafi budować napięcie i tworzyć historie, od których trudno się oderwać. To książka, która zabiera czytelnika w podróż pełną tajemnic, niedopowiedzeń i zaskakujących zwrotów akcji.

"Serce biło jej jak oszalałe i obawiała się, że przez jego łomot nie zdoła uśpić dziewczynek. Myślała, że one też słyszą ten dźwięk, że wyczuwają jej zdenerwowanie, że przejmą jej emocje, które narastały w niej od wielu dni, a dzisiaj osiągnęły punkt kulminacyjny. Przecież wszędzie piszą o tym, że dzieci przejmują emocje rodziców. Myślała, że będą tak samo zlęknione, niespokojne i podekscytowane, że podobnie jak ona przez kolejne noce nie zmrużą oka, nie wiedząc, co powinny dalej robić i jak postąpić. Ale na szczęście tak się nie stało."

"Nieraz z powodu zbyt silnego skurczu mięśni albo gwałtownych drgawek wzywała do niej karetkę pogotowia. Nie powinna być przecież po alkoholu, kiedy lekarz i sanitariusz zjawią się w jej domu, bo od razu ściągnęliby pomoc społeczną i zabrano by jej dzieci. Czasem miała do siebie pretensje, że ten scenariusz jawił jej się niczym wybawienie. Ale wiedziała, że to tylko z powodu przemęczenia i ogromnego poczucia bezsilności."

"Uczucie ulgi rozlało się po jej ciele i pierwszy raz od dawna poczuła, że może przestać się martwić. Może nawet mogła pozwolić dziś sobie na radość, i to właśnie zamierzała zrobić."

„Uwikłana” to książka pełna emocji, napięcia i nieoczywistych odpowiedzi. To lektura dla wszystkich miłośników thrillerów, którzy cenią wielowymiarowych bohaterów, zagadki oraz historie, które pozostają w pamięci jeszcze długo po przeczytaniu ostatniej strony. Mam wrażenie, że Katarzyna Wolwowicz czuje się dobrze w roli autorki kryminałów, przy których można odpocząć i się zrelaksować. W jakimś sensie otulających czytelnika niczym najmiększe koce, dających przestrzeń na oderwanie się od tego, co dzieje się na co dzień.

7/10

"Alfa" Grzegorz Brudnik

 

"Komisarz Lichy powraca!

Miłość cierpliwa jest, łaskawa jest. Do czasu.

Prokurator, która nie chce wracać w rodzinne strony. Były gliniarz, który nie chce wracać do służby. Połączy ich przerażająca zbrodnia, o której jeszcze latami szeptać będą mazurskie wsie.

Czy opowieść o Niechcianych Córkach to tylko kolejna lokalna klechda? Czy wspominane z trwogą dawne czarownice wciąż kryją się po wsiach i rzucają uroki?

Gdy zima huczy na Mazurach, a nad jeziorami niesie się wycie wilków, gdy zewsząd słychać nawoływanie śmierci, Lichy musi w końcu zdecydować, jak bardzo pragnie żyć.

Grzegorz Brudnik powraca z długo wyczekiwaną opowieścią o komisarzu Rafale Lichym, by sprawdzić, czy zagubiony człowiek może zagubić się jeszcze bardziej. W tej wędrówce przez skute lodem jeziora, przysypane śniegiem lasy i otulone zimową mgłą Giżycko towarzyszy mu wierny przyjaciel, którego czuły nos będzie dla nich jedynym przewodnikiem.

Kto pierwszy, ten umiera."

Doskonale napisana powieść. Autor potrafi stworzyć klimat jak mało kto. Są takie serie kryminalne i tacy bohaterowie, do których wraca się z przyjemnością. Dla mnie takim bohaterem jest Rafał Lichy i jego Sierść. Cieszę się, że komisarz Lichy jeszcze nie powiedział ostatniego słowa.

"Cza­sa­mi do­brzy lu­dzie ro­bią złe rze­czy, ale to nie zna­czy, że są źli."

"Faceci to bez cienia wątpliwości jakiś inny gatunek - westchnęła."

"Ludzie w miastach nic nie wiedzą. Oślepiają ich ekrany smartfonów, ogłusza bezustanny jazgot. Ale ponad jeziorami dźwięk się niesie czysty i niezakłócony. Dociera do każdej mazurskiej wsi. My, mam na myśli siebie i wielu takich jak ja, znamy wszystkie plotki i wszystkie historie. Twoją też."

Autor powrócił w świetnym stylu. Ileż tu było emocji - od śmiechu po łzy. Język, którym się posługuje autor, tak bardzo mocno do mnie przemawia. Od ironii, przy której się uśmiechałam, aż bo żal i ból, przy którym chciało się płakać. Świetnie się czyta.

8/10

"Czas łaski" John Grisham

 

"Porywający dramat sądowy, w którym emocje sięgają zenitu.

Sprawiedliwość i prawo to nie zawsze to samo. W żadnej z książek Johna Grishama nie widać tego tak wyraźnie jak w czasie łaski.

Miasteczko Clanton w stanie Missisipi znów jest podzielone, a adwokat Jake Brigance – znany z powieści i filmu „Czas zabijania” – ponownie znajduje się w centrum wydarzeń.

W Clanton do zabójstw dochodzi raz na kilkadziesiąt lat. Nic więc dziwnego, że takie wydarzenie elektryzuje społeczność całego hrabstwa. Zwłaszcza gdy ginie prominentny biały, znany w okolicy zastępca szeryfa Stuart Kofer.

Sprawcą jest syn jego kochanki, szesnastoletni Drew Gamble. Wobec zacietrzewienia części mieszkańców miasteczka szanse chłopaka na to, że uniknie kary śmierci, są nikłe. Chyba że jego obroną zajmie się Jake Brigance, który już raz dokonał niemożliwego: doprowadził do uznania za niewinnego czarnoskórego mężczyzny oskarżonego o zabicie oprawców jego córki.

Jake nie ma ochoty bronić Drew Gamble’a, ale jeśli on się tego nie podejmie, to kto? Kiedy uważnie przygląda się sprawie, dostrzega jej drugie dno. I jak przed laty ryzykuje własną karierę, bezpieczeństwo finansowe i życie swojej rodziny, by obronić chłopca przed końcem, którzy wszyscy mu wieszczą – komorą gazową."

John Grisham po raz kolejny pokazuje nam, że zawód adwokata, który widzimy przez pryzmat wyprasowanego garniturku, wcale nie jest taki fajny. Sama natomiast sprawa poprowadzona z pazurem pokazuje, jak ciężkim tematem jest zbrodnia w afekcie. Jak społeczeństwo próbuje umywać ręce po całej zbrodni. Sporo się dowiedziałam o zawiłościach procesowych i kruczkach sądowniczych.

"Z każdą ko­lej­ną go­dzi­ną miało się robić coraz bar­dziej go­rą­co. Nadal był mokry od potu, a kawa nie mogła go ochło­dzić, ale jej po­trze­bo­wał; była jego starą przy­ja­ciół­ką i nie wy­obra­żał sobie, że miał­by roz­po­cząć dzień bez kawy."

"Przez całe życie był ulicznym zawadiaką i znał podstawową zasadę: Traf w podbródek, a będą załatwieni."

"Obowiązki i groźby były jednak niczym w porównaniu z przemocą."

Historia dla miłośników dramatów sądowych, zdecydowanie. A John Grisham jest w tym gatunku mistrzem. Rewelacyjna książka, słucha się świetnie. Opis rozprawy i cała otoczka procesu - fantastyczne. 

7/10

"Dobra Samarytanka" John Marrs

 

"Ludzie dzwoniący pod numer Ostatniego Przystanku potrzebują nadziei. Potrzebują zapewnienia, że mają po co żyć. Ale niektórzy z nich trafiają do Laury. Laura nie chce, żeby mieli nadzieję. Chce, żeby umarli.

Laura Morris nie miała łatwego życia. Teraz znajduje się u progu czterdziestki, niespokojna i rozgniewana, a ukojenie przynoszą jej jedynie rozmowy z ludźmi, którzy mają gorzej niż ona. I dobrze wie, jak utrzymać ten stan…

Ale teraz ktoś ją przejrzał – Ryan, którego świat rozpadł się, gdy jego ciężarna żona odebrała sobie życie, trzymając się za ręce z nieznajomym mężczyzną. Kim był ten człowiek i dlaczego zdecydowali się umrzeć razem?

Ryan jest bliski odkrycia mrocznej prawdy, ale nie ma pojęcia, do jakich desperackich czynów gotowa jest posunąć się Laura..."

Książka sama w sobie jest świetną rozrywką, ale stawia też niepokojące pytanie: jak daleko można się posunąć, wierząc, że wie się lepiej, co jest dobre dla drugiego człowieka? Autor wpadł na bardzo oryginalny, przerażający w swojej prostocie i mroczny pomysł na fabułę, który jednocześnie mrozi krew w żyłach i skłania do refleksji.

"Oczywiście, że ci ufam. Ale jesteś tylko człowiekiem, a ludzie z założenia są zawodni."

"Nie wchodź ludziom w paradę, a nikt nie dostrzeże, kim naprawdę jesteś."

"Przez długi czas zadawałem sobie pytanie, co musi być aż tak strasznego w czyimś życiu, by pchnęło go do jego zakończenia. Teraz rozumiałem, że niezależnie od tego, czy chodzi o chemiczną nierównowagę w mózgu, przeszłość, która nie daje spokoju, czy innych ludzi, którzy czynią twoje życie nie do zniesienia, każdy może dojść do momentu, w którym to wszystko zaczyna go przerastać."

Mimo że ta powieść to tylko fikcja literacka, to odnoszę nieodparte wrażenie, że spokojnie mogłaby się wydarzyć naprawdę. Do czego może być zdolny człowiek, kiedy przekona się, że pomocna dłoń jest tą, która za moment chwyta za gardło i próbuje zadusić? U ilu ludzi kompas moralny zwyczajnie szwankuje, ale nie widać tego na pierwszy rzut oka? Genialna książka, zdecydowanie.

8/10