"Piękna brzydota" Alice Feeney

 

"Na tajemniczej wyspie na końcu świata czeka na niego prawda…

Ale czy na pewno chce ją poznać?

Dla Grady’ego Greena, popularnego autora, to jednocześnie najlepszy i najgorszy dzień w życiu.

Kiedy dzwoni do swojej żony, aby podzielić się z nią ekscytującymi wieściami, przeżywa koszmar na jawie. Słyszy, jak Abby wciska hamulec, zaniepokojona dziwnym zdarzeniem na drodze, wysiada z samochodu, a potem… Nastaje cisza. Kiedy Grady w końcu znajduje jej samochód na krawędzi klifu, reflektory są włączone, drzwi kierowcy otwarte, jej telefon wciąż tam jest… ale po jego żonie nie ma śladu.

Rok później Grady nadal jest pogrążony w żalu i niepewności. Desperacko pragnie się dowiedzieć, co spotkało Abby. Tamtego dnia stracił nie tylko żonę – stracił wszystko, co kiedykolwiek się dla niego liczyło. Nie może spać ani pisać, jest zatem na najlepszej drodze, aby całkowicie zaprzepaścić swoją karierę. W poszukiwaniu inspiracji oraz ciszy wyjeżdża na maleńką szkocką wyspę. Właśnie tam widzi coś, co nie może być prawdą – kobietę, która wygląda dokładnie jak jego zaginiona żona."

Trudno mi ocenić tę książkę. Odkładałam i wracałam. Fajny klimat wyspy Amberly odciętej od świata, lecz męczące myśli i wywody bohatera były dla mnie zbyt długie. Ród męski przedstawiony w zdecydowanie złym świetle.

"Pro­blem po do­tar­ciu na szczyt po­le­ga na tym, że potem po­zo­sta­je tylko jeden kie­ru­nek – w dół."

"Nadzieja może być równie wyniszczająca jak rozpacz."

"Wszyscy jesteśmy zbyt zajęci patrzeniem w dół, by pamiętać o spojrzeniu w górę."

"Życie jest mniej uciążliwe, jeśli zaakceptujesz fakt, że ludzie zawsze będą cię rozczarowywać."

Panująca tutaj atmosfera niepokoju, a momentami nawet grozy przyprawia o ciarki na całym ciele. Jest gęsto, duszno i mrocznie. Zakończenie jednak nie do końca mnie usatysfakcjonowało.

6/10

"Dobra zła dziewczyna" Alice Feeney

 

"Czasami złe rzeczy przytrafiają się dobrym ludziom, więc dobrzy ludzie muszą robić złe rzeczy.

Edith Elliot nie miała poprawnych relacji ze swoją córką. Mimo to Clio zaufała jej jeden, jedyny raz. Lecz matka znów ją zawiodła.

Dwadzieścia lat później relacje między kobietami nadal są napięte. Clio umieszcza osiemdziesięcioletnią matkę w domu opieki, gdzie ta nawiązuje więź z jedną z pracownic. Problem w tym, że nowa znajoma, Patience, z nikim nie jest szczera. Tymczasem Edith szuka w niej wspólniczki, planując ucieczkę z placówki. I właśnie wtedy w domu opieki dochodzi do morderstwa.

W tej historii jest jeszcze ktoś. Kobieta, która postanawia wyjść z cienia i namieszać w życiu wszystkich.

Każda z bohaterek skrywa jakąś tajemnicę i niewiele wiedzą o sobie nawzajem. Muszą sobie zaufać, jeśli chcą odzyskać spokój i odsunąć od siebie podejrzenie o udział w zbrodni.

Ale czy ktoś, kto żyje w kłamstwie, będzie gotów zmierzyć się z prawdą?"

Powieść bardzo skupia się na relacji matka-córka. Nie do końca poprawnej relacji. A jeśli ktoś, tak jak ja, ma taką ze swoją matką - może znaleźć wiele elementów łączących ją z jedną z głównych bohaterek. Co jest bardzo ciekawym doświadczeniem.

"Żal jest za­wsze tylko twój, tak jak po­czu­cie winy. To nie coś, czym mo­żesz się po­dzie­lić."

"Wię­zie­nia mają różne kształ­ty i roz­mia­ry, a cza­sa­mi bu­du­je­my wła­sne, nie zda­jąc sobie z tego spra­wy."

"Cza­sa­mi złe rze­czy przy­tra­fia­ją się do­brym lu­dziom, więc do­brzy lu­dzie muszą robić złe rze­czy."

"To nie­sa­mo­wi­te, jakie słowa wy­cho­dzą z ust zde­spe­ro­wa­nych ludzi, gdy pró­bu­ją wy­peł­nić nie­zręcz­ną ciszę."

To jedna z tych książek, które z pozoru są thrillerami, ale w rzeczywistości zostają z tobą, bo przypominają ci o rzeczach, których wolałabyś nie pamiętać. Porusza również temat dobrych i złych decyzji. Zmusza do zastanowienia nad kwestią, czy złe uczynki można usprawiedliwić? Czy człowiek, robiąc coś złego w dobrej wierze, nadal jest dobry? Dla mnie bardzo ważna powieść.

7/10

"Zabójcza przyjaźń" Alice Feeney

 

"Jeśli dana historia ma dwie wersje, to znaczy, że jedna z osób kłamie...Kiedy w miasteczku Blackdown zostaje zamordowana kobieta, prezenterka wiadomości Anna Andrews niechętnie zgadza się zająć tą sprawą. Jej były mąż, nadkomisarz Jack Harper, podejrzewa ją o związek z tym przestępstwem, dopóki ślady nie zaczynają prowadzić do niego samego. Któreś z nich musi kłamać. A niektóre tajemnice warte są tego, żeby dla nich zabić."

Bardzo dobra propozycja czytelnicza, mocno się w nią wciągnęłam, pozwoliłam poszybować wyobraźni, a interpretacjom i domysłom nie było końca.

"Prawda jest taka, że życie nas po prostu złamało. I kiedy wreszcie pogodziliśmy się z faktem, że nie umiemy się nawzajem naprawić, przestaliśmy się starać."

"Głosy ludzi są jak fale - niektóre zwyczajnie cię obmywają, podczas gdy inne potrafią zwalić z nóg i znieść na ocean zwątpienia."

"Udajemy, że nie dostrzegamy ran, które zadajemy innym ludziom, zwłaszcza tym, których kochanym. Rany, które zadajemy sobie samym, trudniej zignorować, co nie znaczy, że to niemożliwe."

"Wszyscy jesteśmy naznaczeni pęknięciami, wgnieceniami i skazami, pozostawionymi w naszych sercach i umysłach przez życie, utrwalonymi przez lęki i obawy, czasami zagipsowanymi delikatną warstwą nadziei."

Ogromnym plusem książki jest narracja. Prowadzona w pierwszej osobie liczby pojedynczej, z perspektywy Jej i Jego. Tak też nazwane są rozdziały. Te same wydarzenia, okoliczności, widoki widziane oczami Anny i Jacka. Te same wspomnienia, emocje i uczucia tłumaczone z perspektywy kobiety i mężczyzny. Ciekawy zabieg powodujący, że książkę czyta się szybko i z pasją. Świetnie się czyta, polecam.

7/10

"Papier, kamień, nożyce" Alice Feeney

"Gdy Amelia Wright wygrywa weekend w Szkocji, ma nadzieję, że pobyt z mężem na odludziu pomoże jej naprawić rozpadający się związek. Kobieta nie może znieść tego, że jest przez Adama niezauważana. I to nie dlatego, że cierpi on na prozopagnozję, przez co nie jest w stanie rozpoznać twarzy nawet własnej żony. Największym problemem w tej relacji jest pracoholizm mężczyzny. Scenarzysty, który wciąż czeka na przełom w karierze.

Oboje wiedzą, że ten weekend zaważy na ich przyszłości, ale nie wiedzą, że nie wygrali tej wycieczki przypadkowo. Ktoś ma wobec nich własne plany.

I nie chce, by żyli długo i szczęśliwie."

Ta książka to emocjonująca historia! Pełna napięcia, mroku i przenikającego chłodu. Zaskakuje zwrotami akcji, czasem budzi niepokój i wywołuje wiele najróżniejszych emocji. 

"Czas potrafi zmieniać związki, podobnie jak morze zmienia kształt linii brzegowej."

"Życie to gra, w której pionek może się stać królową, tylko że nie każdy zna zasady. Niektórzy przez całe życie pozostają pionkami, bo nigdy się nie nauczyli odpowiednich posunięć. To dopiero początek. Nikt nie rozegrał jeszcze kart, bo nie wiedzą, że już im je rozdano."

"Książki bywają jak lustra dla tych, którzy biorą je do rąk. Tylko że ludziom nie zawsze podoba się to, co widzą w odbiciu."

"Może to tylko kwestia czasu, nim życie rozplecie nić uczuć."

Autorka wspaniale dobrała zarówno postaci, jak i miejsce akcji, które idealnie współgra ze wszystkim, co czytamy w tej historii. Ta książka to nie tylko thriller o kłamstwach i sekretach, ale też powieść mówiąca wiele o miłości i jej obliczach oraz o tym, co jesteśmy w stanie dla niej zrobić, ile wybaczyć i...ile na nią czekać.

8/10

"Czasami kłamię" Alice Feeney

 

"Są trzy rzeczy, które powinniście wiedzieć o Amber Reynolds. Pierwsza: jej mąż już jej nie kocha.

Amber jest w śpiączce (rzecz druga),w którą zapadła po wypadku samochodowym. Jej ciało jest nieruchome, ale umysł pracuje na najwyższych obrotach, starając się odtworzyć minione dni i tygodnie. Siniaki i obrażenia na jej ciele wskazują, że nie był to nieszczęśliwy zbieg okoliczności, lecz celowe działanie. Głównym podejrzanym jest jej mąż. Ale w tej opowieści nic nie jest proste, bo (rzecz trzecia) Amber czasami kłamie."

Po opisie na okładce i ocenach na LC - spodziewałam się lepszej pozycji. Takiej, od której nie będę mogła się oderwać. I trochę się zawiodłam. Nie, nie była zła, ale czegoś mi zabrakło.

"Wszyscy jesteśmy tylko duchami ludzi, za których się uważaliśmy, i podróbkami tych, którymi pragnęliśmy być."

"Wspomnienia nie mogą nikogo skrzywdzić, chyba że przywołuje się je we dwoje."

"Historia jest lustrem, a my to tylko starsze wersje samych siebie; dzieci poprzebierane za dorosłych."

Szybko się ją czyta - idealna na raz. Natomiast nie wyróżnia się ona niczym specjalnym. Ogółem pomysł z wodzeniem czytelnika za nos bywa fajne i sensowne, ale nie w taki sposób, w jaki zrobiła to autorka. Tutaj zupełnie się w tym zapętliła i tylko utrudniła tym odbiór powieści.

Przeczytałam i tyle. Szybko o niej zapomnę. Zdecydowanie jest wiele lepszych książek na rynku.

6/10