"Czasami kłamię" Alice Feeney

 

"Są trzy rzeczy, które powinniście wiedzieć o Amber Reynolds. Pierwsza: jej mąż już jej nie kocha.

Amber jest w śpiączce (rzecz druga),w którą zapadła po wypadku samochodowym. Jej ciało jest nieruchome, ale umysł pracuje na najwyższych obrotach, starając się odtworzyć minione dni i tygodnie. Siniaki i obrażenia na jej ciele wskazują, że nie był to nieszczęśliwy zbieg okoliczności, lecz celowe działanie. Głównym podejrzanym jest jej mąż. Ale w tej opowieści nic nie jest proste, bo (rzecz trzecia) Amber czasami kłamie."

Po opisie na okładce i ocenach na LC - spodziewałam się lepszej pozycji. Takiej, od której nie będę mogła się oderwać. I trochę się zawiodłam. Nie, nie była zła, ale czegoś mi zabrakło.

"Wszyscy jesteśmy tylko duchami ludzi, za których się uważaliśmy, i podróbkami tych, którymi pragnęliśmy być."

"Wspomnienia nie mogą nikogo skrzywdzić, chyba że przywołuje się je we dwoje."

"Historia jest lustrem, a my to tylko starsze wersje samych siebie; dzieci poprzebierane za dorosłych."

Szybko się ją czyta - idealna na raz. Natomiast nie wyróżnia się ona niczym specjalnym. Ogółem pomysł z wodzeniem czytelnika za nos bywa fajne i sensowne, ale nie w taki sposób, w jaki zrobiła to autorka. Tutaj zupełnie się w tym zapętliła i tylko utrudniła tym odbiór powieści.

Przeczytałam i tyle. Szybko o niej zapomnę. Zdecydowanie jest wiele lepszych książek na rynku.

6/10