"Święto Karkonoszy" Sławek Gortych

 

"Kolejny tom bestsellerowej Karkonoskiej Serii Kryminalnej!

Rok 1948. Bronisław Kowalewski zostaje przesiedlony na Ziemie Odzyskane do niedawnego Hirschbergu. Miasto zaraz będą opuszczać ostatni Niemcy, jednak każdy krok po Jeleniej Górze przypomina Bronisławowi, że nie jest u siebie. Za sprawą Emmy, zepchniętej na margines społeczeństwa Niemki, mężczyzna zrozumie, co musi zrobić, żeby on i inni repatrianci wreszcie mogli poczuć się tu jak w domu.

Rok 2008. Szczyty gór rozświetla blask potężnych ognisk. To znak, że rozpoczęło się Święto Karkonoszy, mające uczcić 900-lecie powstania Jeleniej Góry. Na rajd pieszy będący częścią obchodów wybierają się trzej przyjaciele, w tym Robert – syn znanego karkonoskiego przewodnika, Bronisława Kowalewskiego. W górach dochodzi do niespodziewanego załamania pogody. Zapada zmierzch, a żaden z mężczyzn nie dociera na planowany nocleg do Schroniska Odrodzenie. Jego kierowniczka, Justyna Skała, podnosi alarm. Nieoczekiwanie Robert zjawia się w schronisku Nad Śnieżnymi Kotłami. Jest przerażony i zdezorientowany, nie potrafi wyjaśnić, gdzie się podziali jego przyjaciele. Gospodarz schroniska, Maksymilian Rajczakowski, mimo coraz bardziej niesprzyjających warunków, postanawia wyruszyć na szlak w poszukiwaniu zaginionych. Nie przypuszcza nawet, że gdy po upiornej karkonoskiej nocy wstanie świt, nic już nie będzie takie samo.

Co stracił Bronisław, walcząc o swoje marzenia? Czyje zwłoki Robert odkrył w ogrodzie rodzinnego domu? I co tak naprawdę wydarzyło się podczas rajdu z okazji Święta Karkonoszy?"

Ta część karkonoskiej sagi zdecydowanie najmniej mi się podobała. Momentami mnie wręcz męczyła. Tym razem zdarzenia są relacjonowane z dwóch perspektyw czasowych - tutaj mi to nie do końca pasowało. 

"A ludzie, którzy kochają góry, z reguły są dobrzy - i ta zasada zdawała się obowiązywać ponad wszelkimi podziałami."

"Ja na przykład czuję się teraz... Małym Szyszakiem. Kształtem i nazwą nawiązuję do Wielkiego, bo chciałbym być właśnie taki jak Wielki Szyszak: duży i silny, dołączyć do elitarnego grona tych kilku karkonoskich szczytów, które wysokością przekraczają tysiąc pięćset metrów nad poziomem morza. Ale niestety, realia są takie, że wciąż jestem tym małym. Małym Szyszakiem, który nie dorasta Wielkiemu do pięt."

"W życiu tak już jest, że zazwyczaj pociągi, na które czekamy, spóźniają się albo są odwoływane, a te, których nigdy nie chcielibyśmy zobaczyć, przyjeżdżają punktualnie."

Bardzo ciekawie się rozpoczęła, potem wątki jakoś się jednak rozmyły. Znając poprzednie książki Autora - tą jestem bardzo zawiedziona. Akcja taka, że prawie pod koniec nie wiedziałam, co ma być głównym wątkiem i o co chodzi. No tym razem nie jestem zadowolona.

5/10

"Kolory zła. Fiolet" Małgorzata Oliwia Sobczak

 

"Życie czy śmierć?

Jeden rzut monetą decyduje o wszystkim

W pobliżu sopockiej Opery Leśnej zostają odnalezione zwłoki młodej kobiety z zabytkową monetą zaciśniętą w dłoni. Ofiara jest naga, a niedaleko ciała policjanci znajdują jej dokumenty, starannie złożone ubranie i kwiat hibiskusa. Wszystko wskazuje na to, że morderca zamierza prowadzić ze śledczymi niebezpieczną grę na własnych zasadach.

Do akcji wkraczają prokuratorzy Leopold Bilski i Anna Górska, którzy wraz z grupą specjalistów kryminalistyki będą musieli ułożyć niezwykle skomplikowaną układankę, by dopaść sprawcę. Czy im się to uda? Czy wygrają z umykającym czasem? Co jest prawdą a co iluzją? I jaki związek z prowadzonym dochodzeniem ma cierpiąca na neurogenną utratę wzroku fizyczka oraz młodzież mieszkająca w trójmiejskim ośrodku wychowawczym na początku lat dwutysięcznych?

Pozorne przyjaźnie, złudzenia, zdrady, mamienie zmysłów…"

Kolejny kolor i znowu wielkie zaskoczenie, na plus. Autorka po raz kolejny udowodniła, że świetnie potrafi budować napięcie i prowadzić czytelnika przez kolejne etapy śledztwa. Z jednej strony wątek kryminalny, z drugiej życie prywatne głównych bohaterów - to wszystko razem tworzy fabułę, która wciąga od pierwszych stron i nie pozwoli o sobie zapomnieć.

"Kochała czytać, a nic tak jak czytanie książek nie określa człowieka."

"To dzieci zawsze cierpią za winy rodziców. To przez dorosłych ten świat nigdy nie będzie taki, jaki powinien być."

"Nie ma grzechów, które pozostają bez pokuty. Nie ma win, których nie trzeba odkupić."

"Mózg człowieka to narząd niezwykły. Tworzy fantazje, które w najprostszy z możliwych sposobów mają wyjaśniać odczuwane wrażenia zmysłowe. Mózg nie jest dyrygentem wskazującym z góry przewidziane nuty. Mózg jest marzycielem."

To nie jest historia, w której po kilkudziesięciu stronach można bez problemu wskazać sprawcę. Autorka bardzo umiejętnie rozmieszcza wskazówki, podrzuca tropy i jednocześnie sprawia, że zaczynamy podejrzewać niemal każdego. Znowu przeszłość przeplata się z teraźniejszością, kolejne elementy układanki wskakują na miejsce, jest napięcie, są emocje. To jest moja jedna z ulubionych serii kryminałów.

8/10

"Wyjątkowi" Meg Wolitzer

 

"Obejmująca czterdzieści lat opowieść o młodzieńczych marzeniach i dorosłym życiu, istocie talentu, naturze miłości i sile zazdrości.

Powieść, która spodoba się miłośnikom prozy Jeffreya Eugenidesa, autora Middlesex i Intrygi małżeńskiej.

Na letnim obozie dla artystycznie uzdolnionej młodzieży sześcioro nastolatków z Nowego Jorku zaprzyjaźnia się i zawiązuje grupę Wyjątkowi – tak właśnie o sobie myślą, każdy bowiem przejawia jakiś artystyczny talent. Pochodzą z różnych środowisk, ale wszystkich łączy przekonanie, że pewnego dnia dokonają wybitnych rzeczy w sztuce. Jules i Ash chcą zostać aktorkami, pierwsza ma spory talent komediowy, druga – dramatyczny; zmysłowa Cathy marzy o karierze tancerki, Ethan wspaniale rysuje i jest geniuszem animacji, Jonah - gra na gitarze, zaś Goodman interesuje się architekturą. Dorosłe życie pełne wyzwań, szans i rozczarowań zweryfikuje ich plany – zarówno zawodowe, jak i osobiste.

Meg Wolitzer z czułością i zarazem ironią przypatruje się życiu bohaterów na przestrzeni wielu lat – od połowy lat siedemdziesiątych do współczesności. W jej powieści odnajdziemy obraz życia mieszkańców Nowego Jorku od fatalnego końca prezydentury Nixona do ataków z 11 września i ich konsekwencji. Przede wszystkim odnajdziemy jednak uniwersalną opowieść o dojrzewaniu i wyzwaniach dorosłego życia. Opowieść, która przez narracyjne zabiegi i retrospekcje ukazuje, jak i dlaczego stajemy się tym, kim się stajemy. Czy może zdecydować o tym nieodwzajemniona miłość? Zazdrość o sukces innych? A może dramatyczne, niedające się zapomnieć zdarzenie z młodości?"

Zdecydowanie nie ja jestem targetem dla tego typu opowieści. Jedyny, jak dla mnie, wielki plus tej powieści, to fakt, że autorka genialnie oddaje ten specyficzny moment w życiu, kiedy człowiek jest przekonany o własnej unikalności i świetlanej przyszłości.

"Był jak dziecko, któremu wydłuża się głowa, gdy przemierza drogi rodne niczym lody włoskie wychodzące z automatu."

"Ten mężczyzna chciał wejść na drabinę pierwszy i pokazać jej swoje jaja, gęstą, ciemnią linię włosów, która je owijała w jakiejś atawistycznej ochronie. Śliskość tych jąder w cienkim woreczku sprawiała, że nawet wielki, silny, atletyczny facet wydawał się delikatny."

"(...) fiut tak twardo opierał mu się o podbrzusze, że był jak skrzydło bramki we flipperze, kiedy ktoś uderza z całej siły w guzik z boku maszyny."

Zdecydowanie mamy tu przerost formy nad treścią. W dużej mierze historia przegadana, a bohaterowie infantylni. Nie mamy tu nic nadzwyczajnego, nic wielce urzekającego. Zupełnie nie trafiła do mnie ta książka.

3/10

"Ona i dom, który tańczy" Małgorzata Oliwia Sobczak

 

"Małgorzata Oliwia Sobczak jakiej nie znacie!

Iwa po latach powraca do rodzinnego domu na Żuławach. Próbuje uporządkować swoje życie i zrozumieć motywy kierujące bliskimi jej kobietami, babką Antoniną i matką Józefiną. W starym domostwie z duszą, pamiętającym jeszcze czasy holenderskich osadników, powoli odkrywa tajemnice swoich najbliższych i składa w logiczną całość wydarzenia z przeszłości. Trzy kobiety, trzy na zawsze połączone historie i niezwykły dom na Żuławach, który ożywa dzięki muzyce."

Całkiem przyzwoita powieść, ale nie taka, po którą chętnie sięgnęłabym raz jeszcze i która jakoś specjalnie zapadnie mi w pamięć. 

"Mówią, że gdy odchodzi miłość, czas leczy rany. Lecz tak naprawdę gdy odchodzi miłość, czas zatrzymuje się w miejscu. Wszystkie zegary stają się zardzewiałe i chrome. Wybijają wciąż tę samą godzinę. Godzinę rozpaczy."

"Dom patrzył na nią smutno. Bał się, że to on przyniósł wszystkim gorycz. Może nie umiał dawać ciepła? Może był zbyt mało otwarty? Może nie był wystarczająco piękny? A może...był po prostu przeklęty? Dom zaczął wspominać. Starał się wychwycić moment, gdy przestał być schronieniem, a stał się pułapką."

"Dziwne, że umysł można koić doznaniem kubka smakowego, który przez chwilę zasłania prawdę."

Mimo że sam zamysł powieści wydaje się intrygujący, sposób jego realizacji wzbudził we mnie mieszane uczucia. Zapewne miało być bajkowo i klimatycznie, dla mnie niestety infantylnie. Przykro mi, bo wcześniejsze książki tej autorki to jedne z lepszych kryminałów, jakie czytałam.

5/10

"Patopaństwo. O tym, jak elity pustoszą nasz kraj" Jan Śpiewak

 

"Najnowsza książka twórcy haseł „państwo z kartonu” i „patodeweloperka”.

Co jest nie tak z Polską? Jakie są źródła patologii życia publicznego? Takie pytania zadaje sobie wielu z nas, obserwując polską rzeczywistość. Jan Śpiewak zabiera nas w podróż po Patopaństwie. To opowieści o kraju, w którym feudalizm i dziki kapitalizm podają sobie ręce nad głowami obywateli. O januszexie, który przebrał się za europejskie państwo. O szlacheckim folwarku, który nigdy nie umarł, a w III RP wręcz się odrodził.

Dlaczego polskie osiedla mieszkaniowe przypominają chów klatkowy, zamiast być dobrymi miejscami do życia? Dlaczego pijemy więcej alkoholu niż w czasach PRL-u? Dlaczego pracujemy dłużej i w gorszych warunkach niż większość Europy? Czemu media tradycyjne i społecznościowe promują patologie? Dlaczego Polacy spłacają najdroższe kredyty hipoteczne w Unii? Dlaczego miliony Polaków nie mają dostępu do transportu publicznego? Czemu polskie instytucje przypominają folwarki? Dlaczego w polityce od 35 lat są te same twarze? Dziesiątki trudnych pytań, setki niewesołych odpowiedzi.

Autor przypomina, że państwo może zrobić dla obywateli wiele dobrego, jeśli tylko realizuje interesy wspólnoty, a nie najsilniejszych. Razem możemy niemal wszystko, osobno niewiele. Tymczasem – witajcie w Patopaństwie."

Świetna pozycja. Każdy powinien ją przeczytać, by lepiej zrozumieć w jak wrogim systemie żyjemy. A także by łatwiej dostrzec poziom manipulacji, na jaki jesteśmy wystawieni z każdej strony.

"Przedstawiciel polskiej elity traktuje transport publiczny podejrzliwie i sceptycznie. Autobusy i pociągi są dla przegranych, wygrani podróżują samolotem i samochodem."

"Inteligencja stała się wehikułem czasu, który sprawia, że nasz kraj często i w wielu aspektach przypomina czasy szlacheckie wraz z ich podstawowymi patologiami: podziałem społecznym na „chamów” i „panów”, bezkarnością silnych, klientelizmem, kompleksem wyższości połączonym z kompleksem niższości oraz egoizmem i skrajnym indywidualizmem podniesionym do rangi cnoty."

"Na czele polskiego społeczeństwa stoi warstwa o feudalnych korzeniach: inteligencja, której rodowód sięga czasów szlacheckich. Najważniejsze wady tej grupy to: egoizm, kompleks niższości połączony z poczuciem wyższości, kolesiostwo oraz pogarda dla dobra wspólnego i osób słabszych."

Czytało się bardzo dobrze, choć historyczny początek jest dość ociężały, a rozdział o mediach bardzo chaotyczny. Niemniej książka jest godna polecenia. Wiele można się dowiedzieć, nawet gdy uważało się (jak ja), że to wszystko się już wie.

8/10

"Najmilsi" Wojciech Chmielarz, Jakub Ćwiek

 

"Marcin Lorenc ma napisać książkę. Większość życia przepracował jako korespondent wojenny. Jeździł po świecie, z jednej strefy konfliktu do kolejnej, niejednokrotnie się przy tym narażając i patrząc śmierci prosto w oczy. Żadna wojna nie mogła go jednak przygotować na to, co czekało na niego w pewnej bytomskiej kamienicy.

Czy raczej kto! Nieśmiała telefoniczna wróżka (łamane na sex workerka, także telefoniczna),ekipa budowlana, której szefowa zdradza objawy niezdrowej obsesji na punkcie owoców, gangster zadający krępujące pytania na temat sensu życia, bizneswoman, której w głowie tylko grzyby, a także narwani twórcy gier komputerowych. I wreszcie... duch człowieka, który bardzo, ale to bardzo chciałby wiedzieć, kto tak właściwie go zabił.

A podobno Bytom to najmilsze miasto w Polsce!"

Powieść jest napisana dowcipnie i można się przy niej pośmiać i odstresować, ale co do treści i intrygi, to jakoś mnie nie porwała... 

"Tutaj chodzi o moją reputację. A reputacje, jak dupę, ma się tylko jedną."

"Czy ostrzykiwanie się botoksem jest w profesjonalnym pokerze traktowane jako nielegalny doping?"

"Wypowiedz jej imię trzy razy przed lustrem, to się zaraz zjawi i zapyta, co to lustro takie ujebane."

"Nigdy nie zadzieraj z kimś, kto wie jak się leje beton!"

Sama historia - zabawna, choć żarty trochę na wyrost. Jakoś mi to nie zagrało. Wiem, że nie jest to typowy kryminał, ale jednak spodziewałam się czegoś lepszego. Czytałam z musu, bo nie lubię zostawiać niedokończonych książek.

6/10

"Zieleń" Małgorzata Oliwia Sobczak

 

"Tyle zostało z tej pięknej dziewczyny. Kilka albumów, trochę rzeczy spakowanych w pudła. I zielone szczątki.

Sopot, jesień 2019. Wracający z imprezy studenci dokonują makabrycznego odkrycia. W pojemniku na śmieci znajdują rękę kobiety zapakowaną w foliowy worek. Policja szybko lokalizuje także inne części poćwiartowanego ciała – jednak, dopóki nie odnajdzie się głowa, niezwykle trudno będzie ustalić tożsamość denatki. Prokurator Leopold Bilski, stawiając na szali życie rodzinne, bez reszty angażuje się w sprawę, wspierając się najnowocześniejszymi metodami śledczymi."

Autorka kolejny raz nie zawodzi. Śledztwo świetnie przeplata się z warstwą obyczajową. Autorka wodzi za nos czytelnika, a zakończenie mocno zaskakuje.

"Była taka piękna, a zostało z niej coś takiego. Pocięty zielony trup bez kształtów, bez rysów. Zupełnie anonimowy."

"Nie można żyć w strachu, bo lęk nie odstrasza złych rzeczy, choć czasami może się tak wydawać. On zasnuwa cieniem dobro i piękno, które wciąż mamy."

"W naszym świecie nie ma normalnych ludzi. I to jest piękne!"

"Nikt nie rodzi się rzeźnikiem. Rzeźnikiem człowiek się staje. I zostaje nim do końca życia."

Kolejna poruszająca historia i sprawca, który wymykał mi się do samego końca. Ogromnie podobało mi się poprowadzenie akcji dwutorowo. Po raz kolejny Autorka udowodniła, że w serii "Kolory Zła" każdy odcień to nie tylko tytuł, ale też emocja.

8/10

"Kolory zła. Błękit" Małgorzata Oliwia Sobczak

 

"Wolałby wzbudzać jej miłość, ale strach to też potężne uczucie

Nela Soba, przyszła studentka medycyny, nie wraca do domu po treningu biegowym. Jej ciało zostaje znalezione w Lasach Oliwskich, na prowizorycznym stosie z polan. Umierała przez wiele godzin, nie doczekawszy pomocy. Prokurator Leopold Bilski ma tym razem wyjątkowo trudne zadanie. Nela nie miała wrogów, nikomu się nie naraziła. Jedyny trop stanowi tabliczka znaleziona w miejscu zbrodni: „Zmarła śmiercią męczeńską”. Prokurator ściąga do współpracy psychologa sądowego Marcina Chraboła i palinolożkę Janinę Hinc. Wkrótce wychodzi na jaw, że podobna sprawa miała miejsce już wcześniej – w latach dziewięćdziesiątych – a winowajca nigdy nie został schwytany.

Błękit to emocjonalna opowieść o stracie. O śmierci, która porusza i przeraża. Zmienia świat na zawsze."

Silne postaci i przeszłość, która nie śpi – to znak rozpoznawczy serii Kolory zła. Książkę przeczytałam z przyjemnością, choć momentami miałam wrażenie, że niektóre opisy były zbędne. Książka jest idealna dla tych, którzy szukają nie tylko intrygi, ale i emocjonalnego zaangażowania.

"Nigdy nie jesteśmy bardziej niż w chwili bólu."

"Czasami (…) strata kasuje wszystkie wcześniejsze wybory. A czasami to właśnie ona nas w nich utwierdza. I sprawia, że stajemy się najlepsi, bo nigdy nie zatrzymujemy się w miejscu. Przez całe życie poszukujemy czegoś, co i tak na zawsze pozostaje nieuchwytne."

"Ale nie samo życie jest przecież ważne. Nie fakt, że można zaczerpnąć powietrza, a serce pompuje krew w żyłach. Najważniejsze jest to, jak to życie człowiek wypełnia. Co z nim robi. Co osiąga, co czuje, z czego się cieszy. Że kocha i jest kochany. Że w ogóle na po co żyć!"

"Zło nie zawsze ma twarz demona. Często wygląda jak niewinny, przerażony człowiek."

Na plus jest fakt, że autorka inspirowała się prawdziwą historią, a true crime jest mojemu sercu bliskie. Cała historia spójna, sentymentalny powrót do lat 90-tych, dobrze nakreślone postacie i cudowny Sopot. Warto przeczytać całą serię.

8/10

"Kolory zła. Żółć" Małgorzata Oliwia Sobczak

 

"Sopot. W wynajmowanym mieszkaniu odnalezione zostają zwłoki mężczyzny z podciętymi żyłami. Ślady kryminalistyczne wskazują, że nie było to samobójstwo, a nad wyraz okrutna zbrodnia, której ofiara – prowadzący szkołę uwodzenia Błażej Konarski – do końca zachowała świadomość. Prokurator Leopold Bilski wraz z policjantami Pająkiem i Kitą próbują dotrzeć do prawdy. W toku śledztwa wychodzą na jaw liczne sekrety o denacie oraz dręczonych przez niego kobietach – rzeźbiarce z darem synestezji oraz pewnej popularnej instatrenerce. Tropy śledcze się mnożą, prowadząc do gangu samochodowego, nielegalnych substancji, klubów nocnych i przemocowych związków. A także tajemniczych włosków odnalezionych na ciele denata…"

Intrygująca i wciągająca powieść. Kryminał z motywem przewodnim przemocy domowej (i fizycznej, i psychicznej) wobec kobiet. 

"Nieuporządkowana przeszłość zawsze goni człowieka. Jeśli chce się zacząć na nowo, trzeba zacząć od czyszczenia początku."

"...życie generalnie jest pełne dziur. Sztuka polega na tym, by umieć przez nie skakać."

"Uderzenie w nos jest oczywiste i goi się bez śladu. Zachwianie czyjejś samooceny - celna uwaga w odpowiednim momencie może zostawić ślady na całe życie."

"Koszty toksycznej relacji ciągną się za człowiekiem jeszcze długo po jej zakończeniu, a tak naprawdę spłaca się je przez całe późniejsze życie."

Książka jest bardzo logiczna, spójna i charakterna. Tutaj łatwiej było mi się zmierzyć z tematem moralności. Intersująca fabuła, bardzo dobrze się czyta. Pomysł na zbrodnię bardzo ciekawy, wielu bohaterów pobocznych, którzy wprowadzają urozmaicenie. Polecam.

7/10

"Dwie siostry" Åsne Seierstad

 

"Jak poznać życie codzienne w Państwie Islamskim? Należy sięgnąć po Dwie siostry! Norwesko-somalijskie nastoletnie siostry opuszczają Norwegię i zaczynają nowe życie w…Syrii. Obie wychodzą za bojowników Państwa Islamskiego i przeniosły się do Raqqa. Właśnie tam rodzą dzieci i prowadzą dom. Książka Åsne Seierstad to ich historia, ale opowiedziana w niecodzienny sposób. To relacje osób, które je znają - rodziców, rodzeństwa, przyjaciół, kolegów z klasy, nauczycieli i przywódców religijnych. Autorka przytacza rozmowy prowadzone przez bohaterki przez Facebooka, Twittera i inne media społecznościowe."

Ciężko mi się wypowiedzieć - książka ani mnie nie zachwyciła, ani mnie nie zawiodła. Reportaż ma ciekawą formę. Ma się wrażenie, że autorka jest uczestniczką zdarzeń, gdy tymczasem wszystko jest odtworzone z pieczołowicie zbieranych dokumentów i rozmów.

"- Abu Ismael, potrafisz jeździć na ośle? Mały chłopiec pokazał mu, jak poganiać zwierzę. Wysoki Somalijczyk dosiadł osła, ten jednak nie chciał ruszyć z miejsca. - Nie tak! W ten sposób! Uderz tu! Kopnij tam! Że też to takie trudne! Przecież od maleńkości jeździł na wielbłądach, wypisał stado dziadka. W końcu spytał, ile lat ma poganiacz osłów. - Osiem - odparł chłopiec. Osiem lat. Isaq niedługo będzie miał tyle, pomyślał Sadiq. Mój syn, który nie chodzi sam do szkoły ani nawet nie potrafi zawiązać sznurowadeł."

Książka nie upiększa niczego ani nikogo, zwłaszcza ojca dziewczynek, o którym do końca nie wiemy, kim jest naprawdę - bohaterem czy naciągaczem. Mimo wszystko warto przeczytać.

6/10

"Zabawa w chowanego" Søren Sveistrup

 

"Długo wyczekiwana nowa powieść autora bestsellerowego „Kasztanowego ludzika”. Kolejna sprawa Nai Thulin, policjantki śledczej z Wydziału do Walki z Cyberprzestępczością w duńskim Glostrup.

„Drżyjcie! Bo gdy ta mistrzowska wyliczanka się skończy, jeszcze długo będziecie się bać. Znakomity kryminał. Polecam!” - Małgorzata Oliwia Sobczak o „Zabawie w chowanego”

Zostaje popełnione brutalne morderstwo. Wkrótce staje się jasne, że sprawa jest połączona z nierozwiązaną zbrodnią sprzed lat — zabójstwem 19-letniej gimnastyczki.

Posługując się telefonem, sprawca manipuluje swoimi ofiarami i upokarza je i z zimną krwią kontroluje.

Mark Hess i Naia Thulin angażują się całkowicie w rozwiązanie sprawy, która okazuje się perwersyjną zabawą w chowanego, rozpoczętą pewnego wiosennego dnia dokładnie 30 lat wcześniej, kiedy to niewinna szkolna wycieczka zamieniła się w koszmar.

Rozpoczyna się wyścig z czasem. Hess i Thulin są pod ogromną presją, by znaleźć tropy prowadzące od przeszłości do teraźniejszości, zanim ta okrutna gra pochłonie kolejne ofiary.

W książce podążamy za śledczymi znanymi z „Kasztanowego ludzika”, ale to zupełnie nowa historia, niebędąca kontynuacją poprzedniej książki."

Jest to powieść, która ma w sobie wszystko, czego oczekuje się od świetnego kryminału. Znaleźć tu można zaskakującą intrygę, wyrazistych bohaterów, emocjonalną głębię i mroczny, skandynawski klimat. Jestem zadowolona z tej lektury i mogę ją polecić z czystym sumieniem.

"Odliczam raz, odliczam dwa pewna pani miała psa. Odliczam trzy, odliczam cztery, pies ten dziwne miał maniery. Odliczam pięć, odliczam sześć, wcale lodów nie chciał jeść. Odliczam siedem, odliczam osiem, wciąż o kości tylko prosił. Odliczam dziewięć, odliczam dziesięć, kto te kości mu przyniesie? Ty czy ja, ja czy ty? Licz od nowa raz, dwa, trzy."

Jeśli ktoś jest fanem skandynawskiego kryminału, to w tej historii otrzyma najlepszą ucztę tego gatunku. Taka zabawa może mieć tylko jedno zakończenie. Gorąco polecam!

8/10

"Schronisko, które zostało zapomniane" Sławomir Gortych

 

"Przeszłość Karkonoszy znów daje o sobie znać w porywającej opowieści o zapomnianym schronisku i hotelu z mroczną tajemnicą.

1944 rok. W hotelu Sanssouci w Karkonoszach odbywa się konferencja, na którą przyjeżdżają niemieccy dyplomaci z całego świata. Kulisy ich rozmów mają nigdy nie ujrzeć światła dziennego.

1992 rok. W opuszczonym od lat hotelu młodzież organizuje seans spirytystyczny. Zabawa w wywoływanie duchów wymyka się jednak spod kontroli.

2008 rok. Podczas remontu Sanssouci robotnicy znajdują zamurowane w piwnicy zwłoki. Prawdopodobnie należą one do Niemca, który zaginął w tej okolicy kilkanaście lat wcześniej. Wokół odkrycia zaczynają narastać plotki, na jaw wychodzą makabryczne sekrety starego hotelu, a podejrzenia śledczych padają na Jacka Węglorza, lokalnego historyka. Sytuacja dodatkowo komplikuje się, gdy na karkonoskich szlakach giną kolejne, pozornie przypadkowe osoby.

Czy rzeczywiście hotel był niegdyś miejscem wypoczynku Bieruta, wcześniej – katownią bezpieki, a w czasie wojny siedzibą Ministerstwa Spraw Zagranicznych III Rzeszy? Czy w Karpaczu funkcjonowała ambasada Japonii, a plotki o ukrytym w górach przez ambasadora skarbie zawierają w sobie ziarno prawdy?

Na te pytania odpowiedzi szuka Tomek Wilczur – pisarz, który wraca w Karkonosze, żeby udowodnić niewinność Węglorza. Wkrótce okazuje się, że wszystkie tropy prowadzą do zapomnianego schroniska…"

Czwarty tom serii karkonoskiej to dla mnie refleksja nad tym, czym jest przyzwalanie na złe uczynki, przymykanie oczu, współudział w czynieniu zła. Świetna książka, według mnie najlepsza z całej serii. Trzymająca w napięciu w zasadzie do ostatnich stron.

"Intuicja to osąd niepoparty świadomym rozumowaniem, który prowadzi ludzi naiwnych do popełniania poważnych błędów."

"Profesor nie należał też do urodziwych. Choć liczył niewiele ponad trzydzieści lat, to jego zmarszczone czoło, duże zakola, głębokie bruzdy wokół warg i odstające uszy sprawiały, że wyglądał na o wiele starszego."

Mistrzowsko budowane napięcie, łączące legendy górskie, historię regionu i osobiste dramaty. Jest wszystko co trzeba- wartka akcja, tajemnica, trudna historia i wyraziści bohaterowie. Książka jest ciekawa, dobrze i szybko się czyta.

8/10

"Intermezzo" Sally Rooney

 

"Peter i Ivan Koubekowie są braćmi, ale poza tym faktem łączy ich niewiele.

Peter jest trzydziestokilkuletnim prawnikiem z Dublina – przebojowym, kompetentnym i pozornie niezwyciężonym. Jednak po śmierci ojca nie może zasnąć bez leków i z trudem podtrzymuje relacje z dwiema bardzo różnymi kobietami: Sylvią, swoją niegasnącą pierwszą miłością, i Naomi, studentką, dla której życie to jeden wielki żart. Ivan z kolei to dwudziestodwuletni mistrz szachowy. Zawsze uważał siebie za towarzysko nieporadnego samotnika, przeciwieństwo wyrobionego starszego brata. Teraz, w pierwszych tygodniach żałoby, poznaje Margaret, starszą od siebie kobietę po przejściach, i ich losy szybko i intensywnie się splatają.

Dla dwóch pogrążonych w żałobie braci i ludzi, których kochają, nadchodzi nowe interludium – czas pożądania, rozpaczy i nowych możliwości – szansa, by się przekonać, ile jest w stanie pomieścić jedno życie, nie rozpadając się na kawałki."

Nie jestem przyzwyczajona do lektur tego typu. Książka piękna, przeznaczona dla osób wrażliwych. W książce dochodzi do zaledwie kilku wydarzeń, interakcji między bohaterami, które stanowią punkt wyjściowy do zagłębienia się w psychikę każdego z nich.

"Można się doprowadzić do szału, rozmyślając o tym, co inaczej można było zrobić w przeszłości."

"Głosy przenikające przez okna. Światła latarni. Odprowadza ją do biblioteki pod drzewami. Przeżyć jeden dzień z tamtego życia i umrzeć. Zimny wiatr w oczach piecze jak łzy. Z pustki po Tobie."

"Czasem chcesz, żeby ktoś był idealny, ale nie może, a ty go nienawidzisz, bo nie jest, chociaż to nie jego wina, twoja zresztą też nie. Po prostu potrzebowałeś czegoś, czego nie mógł ci dać."

"Do czego można dostosować życie, ile jest w stanie pomieścić jedno życie, nie rozpadając się na kawałki?"

Autorka porusza wiele tematów, co momentami prowadzi do chaosu. Początek trudny, ciężko się "wgryźć". Wątek Ivana znacznie ciekawszy od wątku Petera.

6/10

"Desperatka" Alicja Sinicka

 

"CO TAK NAPRAWDĘ STAŁO SIĘ Z MOJĄ SIOSTRĄ?

Prawniczka Adela Janas wraca do rodzinnych Pętlic, aby zająć się matką i sprawami rodzinnymi po tragicznej śmierci swojej siostry Iny. Między młodymi kobietami od zawsze był pewien dystans i cień rywalizacji, jednak w obliczu śmierci wszystko to przestaje mieć znaczenie. Adeli trudno jest pogodzić się z myślą, że siostra targnęła się na swoje życie, zaczyna więc zanurzać się w jej pogmatwane sprawy, odkrywając coraz więcej tajemnic, słabości i zaskakujących wyborów.

W desperackim dążeniu do poznania prawdy towarzyszy jej komisarz Michał Orłowski, funkcjonariusz lokalnej policji, z którym łączy ją trudna przeszłość. Czy Adeli uda się uzyskać odpowiedzi na wszystkie dręczące ją pytania? I czy na pewno jest na to gotowa?"

Nie powiedziałabym, że książka jest mroczna i duszna. Jest ona pełna tajemnic i dramatów oraz porusza ważną kwestię - problem z uzależnieniem od hazardu. Jest ono (to uzależnienie) równie groźne, jak to od alkoholu czy narkotyków. 

"Najgorsze rzeczy w życiu zawsze spotykają człowieka przez przypadek. Spadają na niego jak deszcz. Nie da się ich powstrzymać, nie da się z nimi walczyć."

"Niektórzy ludzie poruszają w nas struny, które nigdy nie przestają dźwięczeć."

"Gdy zamykają się usta, otwiera się umysł. Prawdziwe myśli i uczucia wyłaniają się wtedy z ukrycia, dlatego tak wiele osób boi się milczenia. Ucieka od niego, ucieka od siebie."

Początek powieści nie zapowiadał tego, jak ona się skończy. Nie sądziłam, że aż tak mnie wciągnie i pochłonie. Świetnie się słuchało. Świetnie zarysowana fabuła. Niby niczego już się czytelnik nie spodziewa, a tu buum i zaskoczenie, jedno za drugim. Polecam!

8/10

"Podopieczna" Alicja Sinicka

 

"Jaką tajemnicę skrywa moja podopieczna?

Życie Anny Gali zmienia się diametralnie, gdy pewnego dnia zostaje opiekunką siedmioletniej Kalinki, mieszkającej w pięknym domu na przedmieściach. Dziewczynka jest córką zamożnej lekarki, Aliny Czarneckiej, wobec której Anna ma dług wdzięczności. Wraz z upływem czasu kobieta zżywa się ze swoją małą podopieczną, warstwa po warstwie odsłaniając mroczne tajemnice idealnego domu doktor Czarneckiej.

Życie lekarki z pozoru jest doskonałe. Wspaniały mąż, mądre dzieci i satysfakcjonująca praca. Życie Anny stanowi jego przeciwieństwo. Trudna relacja z mężem, słaby kontakt z córkami i oskarżenia rzucane pod adresem rodziny w związku ze zniknięciem pewnej nastolatki. Co tak naprawdę stało się z Mileną? I czy rozwiązanie tej zagadki nie obudzi uśpionych demonów?"

Świetna powieść! Trafnie opisana przemoc psychiczna, która nie zostawia śladów fizycznych, tylko rani głęboko naszą duszę. Wątek kryminalny pełnił, moim zdaniem, drugoplanową rolę, ale to mi w ogóle nie przeszkadzało.

"Szczycisz się tym, że w życiu nie uderzyłbyś żadnej kobiety, a w rzeczywistości co chwilę którąś krzywdzisz, bo to, co mówisz jest dużo gorsze niż bicie."

"Ktoś może powiedzieć: "To tylko słowa, daj spokój. Przemoc fizyczna jest dużo gorsza", a ja mówię: "To aż słowa. Nie ignorujmy ich znaczenia, bo w rzeczywistości są niewidzialnymi mieczami"."

"Chłopak wraca do pierwszego ujęcia, na którym Natalia ma lekko rozchylone nogi. Dziewczyna ledwie się na nim rozpoznaje. Wpada jej go głowy myśl, że nagość coś człowiekowi zabiera. Upodabnia go do zwierzęcia."

Autorka porusza ważne tematy, takie jak zaufanie, manipulacja, kłamstwo i toksyczne relacje. Pokazuje, jak łatwo jest manipulować drugim człowiekiem, wykorzystując jego słabości i pragnienia. To lektura obowiązkowa dla fanów thrillerów psychologicznych. To historia, która wciąga, intryguje i zmusza do myślenia. Polecam ją wszystkim, którzy lubią książki, które trzymają w napięciu do ostatniej strony. 

7/10

"Karnawał" Alicja Sinicka

 

"To miała być wspaniała zimowa noc na Mazurach. Zmieniła się jednak w koszmar.

Amelia cudem ocalała z tragedii, która rozegrała się w 2002 roku na wyspie Czarci Ostrów. W domu letniskowym zamożnych rodziców jej znajomej panował szampański nastrój imprezy karnawałowej – do czasu, aż w trzcinach nad lodowatymi Śniardwami znaleziono ciało. Śmierć gwałtownie pochłaniała kolejne ofiary, a odcięci od świata młodzi ludzie nie mieli szans na ratunek. Za oknami migała tylko czarno-biała maska oprawcy.

Dwie dekady później upiory powracają. Pewnego dnia Amelia dostaje list z zaskakującą zawartością, który w jednej chwili zmienia wszystko. Od tej pory musi walczyć o swoje życie – tak jak przed laty. Bo dla kogoś czarci karnawał wciąż trwa."

Mocny, wciągający kryminał. Akcja rozgrywa się dwutorowo, w przeciągu 20 lat. Zakończenie zaskakuje. Autorka w świetnej formie.

"Żyję z syndromem stresu pourazowego."

"Za każdym razem, gdy rozmawiasz z mężem, staraj się odwoływać do swoich uczuć. To zawsze będzie cię z nim łączyło..."

Powieść niewymagająca, przewidywalna, ale czyta się ją przyjemnie z powodu lekkiego stylu, którym odznacza się autorka. Ogółem książka ciekawa, fabuła na pewno nie należy do nudnych.

7/10

"Zabójcza przyjaźń" Alice Feeney

 

"Jeśli dana historia ma dwie wersje, to znaczy, że jedna z osób kłamie...Kiedy w miasteczku Blackdown zostaje zamordowana kobieta, prezenterka wiadomości Anna Andrews niechętnie zgadza się zająć tą sprawą. Jej były mąż, nadkomisarz Jack Harper, podejrzewa ją o związek z tym przestępstwem, dopóki ślady nie zaczynają prowadzić do niego samego. Któreś z nich musi kłamać. A niektóre tajemnice warte są tego, żeby dla nich zabić."

Bardzo dobra propozycja czytelnicza, mocno się w nią wciągnęłam, pozwoliłam poszybować wyobraźni, a interpretacjom i domysłom nie było końca.

"Prawda jest taka, że życie nas po prostu złamało. I kiedy wreszcie pogodziliśmy się z faktem, że nie umiemy się nawzajem naprawić, przestaliśmy się starać."

"Głosy ludzi są jak fale - niektóre zwyczajnie cię obmywają, podczas gdy inne potrafią zwalić z nóg i znieść na ocean zwątpienia."

"Udajemy, że nie dostrzegamy ran, które zadajemy innym ludziom, zwłaszcza tym, których kochanym. Rany, które zadajemy sobie samym, trudniej zignorować, co nie znaczy, że to niemożliwe."

"Wszyscy jesteśmy naznaczeni pęknięciami, wgnieceniami i skazami, pozostawionymi w naszych sercach i umysłach przez życie, utrwalonymi przez lęki i obawy, czasami zagipsowanymi delikatną warstwą nadziei."

Ogromnym plusem książki jest narracja. Prowadzona w pierwszej osobie liczby pojedynczej, z perspektywy Jej i Jego. Tak też nazwane są rozdziały. Te same wydarzenia, okoliczności, widoki widziane oczami Anny i Jacka. Te same wspomnienia, emocje i uczucia tłumaczone z perspektywy kobiety i mężczyzny. Ciekawy zabieg powodujący, że książkę czyta się szybko i z pasją. Świetnie się czyta, polecam.

7/10

"Kolory zła. Biel" Małgorzata Oliwia Sobczak

 

"Pewnego zimowego poranka z okna sopockiej kamienicy skacze studentka prawa. Ślady na jej ciele wskazują, że przed śmiercią młoda kobieta była krępowana i duszona. Na miejsce zdarzenia przybywa prokurator Leopold Bilski, który po sprawie w Kartuzach wrócił do Trójmiasta. Tropy wiodą do środowiska nocnych klubów, które kryją mroczne pragnienia i tajemnice głęboko osadzone w przeszłości."

Zdecydowanie jedna z moich ulubionych serii. "Czerwień" została, udanie moim zdaniem, zekranizowana i czekam, aż Ktoś zabierze się za kolejne części. Byłabym zadowolonym misiem.

"Z kamyka na kamyk przeskakuje świnka. Wszyscy ci mówią, żeś ładna dziewczynka."

"Normalność to łatka, pod którą zawsze ukrywa się wynaturzenie."

Trzeci tom i nie schodzi z poziomu. Czyta się z przejęciem i zainteresowaniem. Bardzo podobały mi się retrospekcje i rozdziały o ojcu Leopolda, które świetnie oddawały klimat PRLu, mafii i korupcji. Warto sięgnąć po całą serię.

7/10

"Pępowina" Majgull Axelsson

 

"Czy brak miłości się dziedziczy? I czy da się od tego uciec?

Małe szwedzkie miasteczko. Jesienny sztorm. Nadciąga powódź. Grupa mieszkańców znajduje schronienie w restauracji Minny.

Z czasem aż trudno uwierzyć, że to przypadek ułożył listę przepełnionych trwogą gości... Restauracja staje się dla nich więzieniem. Schwytani w pułapkę, z godziny na godzinę coraz bardziej rozpaczliwie wypatrują ratunku. Stres wyzwala w nich skrajne emocje, uwalnia demony przeszłości, na jaw wychodzą coraz mroczniejsze tajemnice.."

Lubię wszelkie skandynawskie klimaty, nie tylko w kryminałach. Mają w sobie to COŚ, co mnie pociąga. Powieść na pewno nie należy do łatwych i przyjemnych.

"Może jest tak, że wyobcowanie rodziców zagnieżdża się w dziecku, czyni je obcym dla siebie samego i całego świata."

"Muszę się umalować i uczesać, żeby choć powierzchnia była nieskazitelna, żeby nikt nie mógł zobaczyć, kim naprawdę jestem."

"Gadanie nie pomaga na nic. Gadanie rwie i niszczy. Gadanie żłobi w ludziach wielkie dziury, wielkie, ohydne dziury, które cuchną kloaką. To właśnie robi gadanie. Bo gadanie jest zawsze kłamliwe. To po prostu kłamstwo, lipa i zmyślenie. Po prostu nie da się powiedzieć prawdy. To niemożliwe. Język nie został po to stworzony, żaden ludzki język. A mimo to ludzie mówią. Cały czas. Gadają, gadają i gadają, nigdy nie rozumiejąc, że tylko kręcą się w kółko, zakłamując każdą minutę...'

Kolejne skandynawskie odkrycie. Świetna książka. Wyraziste portrety postaci. Szkoda, że wszystkie kobiety są smutne i ciągnie się za nimi ponura przeszłość. Dość nietypowa. Jednak warta uwagi.

6/10

"Niewinny" David Baldacci

 

"Niewinny otwiera nowy cykl sensacyjny etatowego twórcy bestsellerów. Zdrada w amerykańskich tajnych służbach i perfekcyjny zabójca na tropie spisku… Kiedy ani FBI, ani wojsko nie potrafią powstrzymać zagrożenia, rząd USA angażuje Willa Robiego, płatnego mordercę, który nie zadaje pytań i nigdy nie zawodzi. Niestety, okazuje się, że Will popełnił pierwszy – i być może ostatni – błąd w swojej karierze…"

Davida Baldacci znam z rasowych kryminałów, lubię jego styl pisania i budowania fabuły oraz napięcia. Dlatego postanowiłam sięgnąć po książkę opisywaną jako typowa sensacja. I znów się nie zawiodłam. 

"Im człowiek starszy, tym więcej w nim nagromadzonego żalu."

"Nie umiem żyć normalnie, choćbym nie wiem jak się starał."

Szybka akcja, dobrze się czyta, logiczna fabuła, wyjaśnione wszystkie wątki - naprawdę wszystko jest na swoim miejscu i w odpowiednim czasie. Początek nie zapowiadał wartkiej akcji, ale gdy pojawia się druga główna bohaterka powieści, całość przyspiesza i nie zwalnia już do końca. Bardzo dobra powieść na oderwanie się od rzeczywistości.

7/10