"Zabójcza przyjaźń" Alice Feeney

 

"Jeśli dana historia ma dwie wersje, to znaczy, że jedna z osób kłamie...Kiedy w miasteczku Blackdown zostaje zamordowana kobieta, prezenterka wiadomości Anna Andrews niechętnie zgadza się zająć tą sprawą. Jej były mąż, nadkomisarz Jack Harper, podejrzewa ją o związek z tym przestępstwem, dopóki ślady nie zaczynają prowadzić do niego samego. Któreś z nich musi kłamać. A niektóre tajemnice warte są tego, żeby dla nich zabić."

Bardzo dobra propozycja czytelnicza, mocno się w nią wciągnęłam, pozwoliłam poszybować wyobraźni, a interpretacjom i domysłom nie było końca.

"Prawda jest taka, że życie nas po prostu złamało. I kiedy wreszcie pogodziliśmy się z faktem, że nie umiemy się nawzajem naprawić, przestaliśmy się starać."

"Głosy ludzi są jak fale - niektóre zwyczajnie cię obmywają, podczas gdy inne potrafią zwalić z nóg i znieść na ocean zwątpienia."

"Udajemy, że nie dostrzegamy ran, które zadajemy innym ludziom, zwłaszcza tym, których kochanym. Rany, które zadajemy sobie samym, trudniej zignorować, co nie znaczy, że to niemożliwe."

"Wszyscy jesteśmy naznaczeni pęknięciami, wgnieceniami i skazami, pozostawionymi w naszych sercach i umysłach przez życie, utrwalonymi przez lęki i obawy, czasami zagipsowanymi delikatną warstwą nadziei."

Ogromnym plusem książki jest narracja. Prowadzona w pierwszej osobie liczby pojedynczej, z perspektywy Jej i Jego. Tak też nazwane są rozdziały. Te same wydarzenia, okoliczności, widoki widziane oczami Anny i Jacka. Te same wspomnienia, emocje i uczucia tłumaczone z perspektywy kobiety i mężczyzny. Ciekawy zabieg powodujący, że książkę czyta się szybko i z pasją. Świetnie się czyta, polecam.

7/10