"Kradzież dzieł sztuki wartych miliony dolarów wydobywa na powierzchnię niebezpieczne sekrety, stawiając przeciwko sobie władczą matkę, jej córkę i wprawną oszustkę."
Zamysł serialu całkiem niezły, ale wykonanie bardzo średnie. Niepotrzebnie przeciągnięty, jak dla mnie, na te 10 odcinków. Gdyby go zmniejszyć do 6, mogłaby akcja przyspieszyć i znacznie lepiej by się go oglądało. Tak myślę.
"W spokojnym miasteczku Maybrook w Pensylwanii pewnej nocy siedemnaścioro uczniów tej samej klasy w tajemniczy sposób opuszcza swoje domy o dokładnie 2:17 nad ranem. Ich nauczycielka, Justine Gandy (Julia Garner), znajduje w klasie tylko jednego chłopca – Alexa Lilly’ego (Cary Christopher). Rozpoczyna się śledztwo, które szybko zmienia życie Justine w koszmar – społeczność odwraca się od niej, a dyrektor szkoły (Benedict Wong) zawiesza ją w obowiązkach. Kobieta, nękana koszmarami i coraz bardziej zdeterminowana, zaczyna własne dochodzenie. W tym samym czasie Archer Graff (Josh Brolin), ojciec jednego z zaginionych dzieci, również zdeterminowany jest odkryć, co stało się z dziećmi. W cieniu śledztwa pojawia się tajemnicza i ekscentryczna Gladys (Amy Madigan)."
Tytuł zupełnie nieadekwatny do fabuły filmy - pierwszy zawód. To nie horror, tylko cringowa komedia. Nie rozumiem tak wysokich ocen. Fajnie budowane napięcie spalone zostało w połowie filmu. Wielkie rozczarowanie.
"Kiedy Jan Mróz - szanowany członek lokalnej społeczności i emerytowany żołnierz Marynarki Wojennej - umiera, spokojne życie jego rodziny i innych mieszkańców małego nadmorskiego miasteczka rozpada się niczym domek z kart. Na jaw wychodzą dawno skrywane sekrety, które przez lata miały pozostać w ukryciu. Czy prawda, która w końcu ujrzy światło dzienne, uratuje rodzinę Mrozów, czy pogrąży ją jeszcze bardziej?
To mroczny dramat o skomplikowanych więzach krwi, w którym walka o spadek po zmarłym ojcu powoduje ujawnienie licznych rodzinnych sekretów i konfliktów. Po śmierci Jana Mroza jego dzieci, stają w obliczu nieoczekiwanej zmiany testamentu, która rujnuje ich plany i relacje. Serial łączy intrygujące wątki kryminalne z napiętą atmosferą hermetycznej społeczności Helu, prowadząc widzów przez labirynt miłości, zdrady i zawiści."
Może nie mam tak wysublimowanego gustu, ale uważam ten serial za naprawdę dobry. Trzyma w napięciu, ma kilka wątków, które krzyżują się ze sobą, a do tego świetne zdjęcia i całkiem niezłą grę aktorską. Nie jest, jak dla mnie, przekombinowany, a jednocześnie w kilku miejscach zaskoczył mnie mocno. Szczerze polecam jako nieskomplikowaną rozrywkę na jesienne wieczory.
"Gdy ich syn zostaje porwany, kandydat na burmistrza Los Angeles i jego żona zostają uwikłani w sieć kłamstw i intryg. Próbując zdobyć pieniądze na okup, muszą podejmować trudne decyzje i ujawniać sekrety, które mogą doszczętnie zrujnować ich świat."
Mimo że więcej w tym filmie rodzinnego dramatu niż rasowego thrillera, to jednak ten film do mnie przemówił, mnie się spodobał. Świetna rola Gillian Anderson, równie dobry Ben Afflek, choć początkowo bardzo mnie jego bohater wkur...zał. Ale na tym chyba polega dobra gra aktorska, jeśli aktor w swojej roli potrafi w człowieku wywołać jakiekolwiek emocje. No mnie się film podobał, szczególnie, dla niektórych zbyt cukierkowe, zakończenie.
"Odnosząca sukcesy pisarka Lisa Konrad (Friederike Becht) nie opuściła domu od niemal dziesięciu lat, odkąd była świadkiem morderstwa swojej siostry, Anny. Gdy rozpoznaje mordercę w telewizji, postanawia zastawić na niego pułapkę i sama stać się przynętą."
Historia z potencjałem na całkiem niezły serial (nawet mini), a zrobiony bardzo mizernie. Aż ża; straconego potencjału.
"Mniej obcy" to napędzana muzyką opowieść inspirowana życiem legendarnego polskiego rockmana Jana Borysewicza. Film śledzi losy zbuntowanego gitarzysty, którego pierwsze spotkanie z rockiem rozpala obsesyjne pragnienie stworzenia zespołu zdolnego dorównać idolom. Dzięki talentowi i bezkompromisowej determinacji bohater przechodzi drogę od skromnych początków do pozycji lidera jednego z najpopularniejszych zespołów rockowych w kraju, którego piosenki znają całe pokolenia. Sukces przychodzi gwałtownie, ale niesie ze sobą wysoką cenę. Rodzinne tragedie, osobiste upadki, konflikty z władzą i przekraczanie kolejnych granic zaczynają podkopywać zarówno jego osobiste relacje, jak i fundamenty zespołu. Napędzany bezkompromisową potrzebą wolności, bohater musi zmierzyć się z ceną buntu i cienką granicą między twórczą wielkością a autodestrukcją."
Od młodości kocham Lady Pank, po dziś dzień. Jeden z niewielu "bliskich mi" polskich zespołów. Z niekłamaną przyjemnością obejrzałam ten film i w nosie mam wszystkich krytyków. Żaden film inspirowany życiem znanego muzyka czy aktora nie będzie w 100% odzwierciedleniem jego życia. Piosenek Lady Pank miło było posłuchać, a niedociągnięcia scenariuszowe rekompensuje udana rola główna.
"Profesorka prawa kieruje studentami, którzy mają dowieść niewinności pewnego skazanego. Odkrywa jednak, że jej najlepsza podopieczna nie umie uwolnić się od przeszłości."
Daleko mu do "Sposobu na morderstwo", ale jak na brazylijskie klimaty - całkiem przyzwoicie zrobiony mini serial. Momentami jednak bywa nudny i przewidywalny, ale w ostatecznym rozrachunku da się obejrzeć.
"Po Jeffreyu Dahmerze, braciach Menendezach i Edzie Geinie tytułowym potworem pierwszy raz jest kobieta. Lizzie Borden wyszła z sądu jako niewinna, a mimo to od ponad stu lat amerykańskie dzieci wyliczają, ile ciosów zadała. Kim była?"
Ależ pojechany sezon... Nie jestem przekonana, czy sfabularyzowanie tej historii mi do końca odpowiada. Bardzo dziwnie się to oglądało.
"Robin Hood (Hugh Jackman), który do tej pory wiódł życie bandyty – naznaczone przemocą, krwią i cierpieniem – pogodził się z tym, że każda kolejna bitwa może być jego ostatnią. Jednak los pisze dla niego inny scenariusz. Ciężko ranny trafia pod opiekę tajemniczej kobiety (Jodie Comer) oraz poznaje bezbronną dziewczynkę, której grozi śmiertelne niebezpieczeństwo. Stając w jej obronie, przekonuje się, że walka o niewinne dziecko może być jego najważniejszą walką – walką o odkupienie."
Film bardzo specyficzny. Dostajemy tu dekonstrukcję klasycznego mitu o Robin Hoodzie. Momentami pusta jest to historia, otulona morzem łez, ale da się obejrzeć. Bardzo dobre ujęcia, wizualnie bogate w krajobraz kadry. Fabuła mogłaby być jednak lepsza - zdecydowanie druga połowa filmu była dopiero ciekawsza i miała sens.
"Kiedy jego ośmioletni syn zostaje porwany, owdowiały autor kryminałów zwraca się o pomoc do swojego dawno niewidzianego ojca, emerytowanego detektywa, który odkrywa powiązanie ze sprawą skazanego kilka dekad temu seryjnego mordercy, znanego jako "Szeptacz"."
Wiadomo - film się nie umywa do książki, ale tego się nie spodziewałam. Od początku zarysowuje się znany schemat: zaginione dziecko, rodzinna trauma, seryjny morderca. I do tego emerytowany detektyw z ambitną panią detektyw. Co tu mogło się nie udać? Mogło wszystko. Ale, mimo niskich ocen i fali krytyki, mnie ten film się podobał. I dostałam dokładnie to, czego oczekiwałam.
"Louise Andersen wiedzie spokojne życie na norweskiej wyspie Hidra wraz ze swoim partnerem Joachimem, z którym prowadzi niewielką kawiarnię. Pewnego letniego dnia ich spokój zostaje zburzony, gdy nieznajomy twierdzi, że Louise to tak naprawdę Helene Söderberg - kobieta, która zaginęła w Danii trzy lata wcześniej. Wkrótce Louise odkrywa, że nie tylko ma męża, ale jest także matką kilkuletniego chłopca. Chcąc poznać prawdę o swojej przeszłości, opuszcza Joachima i dotychczasowe życie, aby odnaleźć swoją rodzinę i dowiedzieć się, co naprawdę wydarzyło się w noc jej zaginięcia. Im bliżej poznaje Helene, tym bardziej szokujące sekrety wychodzą na jaw. Odkryta prawda całkowicie odmienia jej życie i wywraca jej świat do góry nogami."
Ciekawy film. Nie sądziłam, że aż tak mnie wciągnie. Całkiem przyzwoita produkcja, jak na Netflix. Nie sądziłam, że tak się zakończy - to akurat na plus.
"Tytułowy prokurator, Kazimierz Proch, to pięćdziesięciolatek, rzeczowy i opanowany. Życie poza pracą praktycznie dla niego nie istnieje. Jego świat to zagadki kryminalne, układanie puzzli, stary walkman i wspomnienia z przeszłości, o której stara się zapomnieć, a która dogoni go w najmniej spodziewanym momencie, komplikując życie nie tylko jemu.
Komisarz Witold Kielak jest przeciwieństwem Procha. Żywiołowy ekstrawertyk, który szybciej mówi niż myśli. Czterdziestolatek po rozwodzie, ojciec dwójki uroczych dzieci - chłopca i dziewczynki, którymi często opiekuje się Proch. Wnosi życie w skostniały, poukładany świat Procha. Zderzenie tych, jakże różnych, osobowości i postaw życiowych obu, jest jednocześnie źródłem komicznych sytuacji w serialu.
Z prokuratorem i komisarzem na stałe współpracuje patolog Ewa Siedlecka (Magdalena Cielecka). Kobieta rzeczowa, zjawiskowa, uzależniona od papierosów i swojej pracy. Nie spocznie, póki nie odkryje prawdziwej przyczyny śmierci ofiary - nawet, a może tym bardziej, gdy wszystkie poszlaki wskazują zupełnie inny kierunek.
Przełożoną Procha jest szefowa Prokuratury Rejonowej, Janina Chorko (Dorota Kolak), kobieta inteligentna i wymagająca, która lubi, kiedy w jej prokuraturze wszystko działa jak w zegarku. Być może dlatego tak dobrze rozumie się z Prochem."
Świetna obsada i ciekawa intryga. Zaskakująco, jak na polski serial sprzed dekady, zdjęcia. Bardzo efektowny Jacek Koman i porządne scenariusze w każdym epizodzie. Bardzo dobre zakończenie. Aż szkoda, że nie ma kontynuacji.
"Kiedy tajemnicze zjawisko kosmiczne przenosi osiedle przy ulicy Dębowej do świata prehistorycznych potworów, podmiejska codzienność zamienia się w walkę o byt. Aby przetrwać w tym śmiertelnie niebezpiecznym środowisku, pewna rodzina musi natychmiast zapomnieć o dawnych sporach i trzymać się razem."
Po opisach i zwiastunach liczyłam na coś więcej. Miał być thriller, a wyszło słabe "młodzieżowe" kino. Bardzo przeciętne kino. Miało być miło, miało być dobrze, a wyszło jak zawsze. Tym razem bardzo nie me gusta.
"Seryjny morderca John Wayne Gacy był ambitnym politykiem, cenionym lokalnym budowlańcem, a po godzinach — klaunem do wynajęcia, który w latach 1972–1976 zamordował 33 młodych mężczyzn. Większość z nich znaleziono zakopanych pod jego domem na spokojnych północno-zachodnich przedmieściach Chicago. 50 lat później specjaliści od DNA wciąż próbują zidentyfikować wszystkie ofiary Gacy’ego, ale 60 godzin niepublikowanych wcześniej nagrań jego rozmów z zespołem obrońców rzuca nowe światło na narcystyczny sposób myślenia mordercy i pomaga zrozumieć, dlaczego tak długo pozostawał bezkarny. W drugiej części realizowanego przez Joego Berlingera ("Rozmowy z mordercą: Taśmy Teda Bundy’ego") serialu dokumentalnego, na którą składają się trzy odcinki, znalazły się również nowe wywiady z głównymi uczestnikami tamtych wydarzeń. Niektórzy z nich — w tym jedna z ofiar Gacy’ego, której udało się ujść z życiem — opowiadają o tym, co przeszli, po raz pierwszy. Wszyscy szukają odpowiedzi na jedno pytanie: jakim cudem osobie publicznej takiej jak Gacy udało się tak długo unikać kary za swoje zbrodnie?"
Kolejny bardzo dobry dokument z serii "rozmowy z mordercą". Solidnie wykonany, nie za długi, nie zanudzał. Ciekawe polskie akcenty i ciekawe tło społeczne homofobicznych lat 70ych.Chory łeb i zapewne inspiracja dla morderczego wizerunku clowna. Szokujące, jak ktoś mógł przechowywać wokół domu tyle ciał. I jeszcze to zadawanie się z "elitami".
"Dziewięcioletnia Alice Hart straciła rodziców w zagadkowym pożarze. Dziewczynka trafia pod opiekę babci, June, na skrywającą liczne tajemnice farmę kwiatową. Wiele lat później, w wyniku zdrady, Alice musi stawić czoło swojej przeszłości."
Cóż za cudny serial! Bardzo intensywny i mroczny momentami. Świetnie oddany klimat Australii. Genialna gra Sigourney Weaver. Piękne obrazy, idealnie dobrana muzyka. Wszystko się tu zgadza i wszystko pięknie się łączy w jedną, spójną całość. Do obejrzenia na raz. Wzrusza i porusza najczulsze struny duszy. Jeszcze do niego wrócę.
"Korzystając z niepublikowanych wcześniej nagrań z więzienia, relacji świadków i materiałów archiwalnych, ten serial dokumentalny przedstawia drogę Charlesa Mansona do roli przywódcy sekty, zbrodnie z 1969 roku oraz medialny spektakl, jakim stał się jego proces. W serialu występują byli członkowie Rodziny Mansona, funkcjonariusze organów ścigania oraz sam Manson w zarejestrowanych rozmowach telefonicznych."
Nic odkrywczego. Nic, czego wcześniej by w dokumentach nie było. Jeśli ktoś orientuje się w historii Charlesa Mansona - może się mocno znudzić.
"Czterech przyjaciół wyrusza na beztroski rejs u wybrzeży Florydy. Gdy niespodziewany sztorm przewraca ich łódź, rozpoczyna się desperacka walka o życie na otwartym oceanie. Bez jedzenia, bez wody i bez kontaktu ze światem każdy dzień staje się testem odwagi, wiary i człowieczeństwa."
Historia oparta na faktach. Historia na pewno tragiczna (w rzeczywistości), a pokazana w trochę błahym świetle. Wiadomo, nie da się w 100% oddać tych emocji, które towarzyszyły bohaterom tej tragedii, ale... Zmęczył mnie ten film.
"21-letni Willy Monteiro Duarte zostaje brutalnie pobity, atak trwa zaledwie 40 sekund, w jego następstwie chłopak umiera. Film opowiada o 24 godzinach poprzedzających te wydarzenia."
Tragiczna historia, która wydarzyła się naprawdę, jednak pokazana bardzo słabo, bez ładu i składu. Można było zrobić film "ku przestrodze" albo z innym przekazem - tu tego zabrakło. Zabrakło jakiegokolwiek przesłania, które mogłoby iść za pokazaną historią. Zmarnowany potencjał.
"Meksykańska dziennikarka Cristina Lopez (Brigitte Kali Canales) wraca do rodzinnego domu w Veracruz. Jej celem jest zbadanie niepokojących informacji na temat tajemniczych rytuałów i niewytłumaczalnych uzdrowień. Po przybyciu zostaje jednak porwana przez lokalnych mieszkańców. Ci uważają, że Cristina jest wcieleniem diabła i postanawiają działać."
Jak dla mnie - tani horror klasy B. Jest kilka niezłych motywów, ale jako całość - słabe.
"Ruth (Stéphanie Magnin), 30-letnia kobieta od lat pozostająca w konflikcie z rodziną, wraca do domu po tym, jak jej matka ginie w tajemniczych okolicznościach. Na miejscu spotyka ojca, Martína (Jose Coronado), który po przejściu na emeryturę stał się zgorzkniały oraz agresywny i obsesyjnie wierzy w pewną mroczną teorię spiskową. Ich relacja jest tak napięta, a jego zachowanie tak nieprzewidywalne, że Ruth zaczyna podejrzewać, iż to on może być odpowiedzialny za śmierć jej matki. Czy to możliwe, że mieszka pod jednym dachem z mordercą?"
Trochę naciągana intryga, ale ogólnie dobrze się oglądało. Trochę za mało rozwinięta fabuła, jakby komuś zabrakło pomysłu. Niemniej wcale nie ma tragedii.