Lubimy myśleć, że takie historie dzieją się tylko w kryminałach, gdzieś daleko, na pewno nie u nas ani nie u sąsiada. Autorka – doświadczona kuratorka sądowa z pionu karnego – niszczy tę wygodną iluzję, zabierając czytelnika ze sobą „w teren”, by zrelacjonować najbardziej wstrząsające i poruszające historie ze swojej codziennej pracy. Para, która poznała się i pobrała w więzieniu, grabarz, cierpiący na schizofrenię malarz, który znęcał się nad partnerką, dziewczyna „z dobrego domu”, wzbudzający współczucie zabójca własnej żony… Wśród jej podopiecznych znajdują się osoby z różnych środowisk, a każda z nich skrywa własne bolesne tajemnice. Teraz i ty możesz odkryć je razem z nią."
Autorka przepracowała wiele lat jako kuratorka sądowa. Teraz dzieli się z czytelnikami historiami swoich klientów. Klienci są, oczywiście, anonimowi. Jest o czym pisać i jest o czym czytać.
"Pił nadal, codziennie dwa piwa, na które wyciągał kasę od ojca lub... dziadka. Ten ostatni miał dziewięćdziesiąt sześć lat i mieszkał na drugim końcu miasta, co nie przeszkadzało mojemu podopiecznemu jeździć w dni parzyste autobusem o parzystych (a jakże!) numerach w odwiedziny do dziadka. Wizyty trwały tyle, ile zajmuje wyjęcie kilku monet ze słoika."
"W terenie najczęściej oglądam jednak klitki, lokale socjalne w starych kamienicach i zaniedbane, zgrzybiałe nory w blokach z wielkiej płyty. Bywa, że poza grzybem porastającym ściany we wnętrzu takiego domostwa wali też petami. Zdarza się, i to nierzadko, że wykładzina jest upstrzona plamami, meble poobklejane resztkami jedzenia, firanki zaś pożółkłe i zesztywniałe z brudu. A jak usiądę na wersalce, to spodnie będą do wyrzucenia. Prawdziwe schody zaczynają się jednak, gdy funkcję ubikacji pełni worek na śmieci umieszczony prowizorycznie w klozecie i nie ma bieżącej wody. Jak to taktownie przedstawić w wywiadzie?"
"Zanim idealny Piotruś pojawił się na sali, zdążył już swojej partnerce w szesnastu esemesach obiecać poprawę i pierścionek zaręczynowy na zgodę. Napisał, że pójdzie na odwyk, że nawet już szuka terapii zamkniętej. Wie, że jest chory, i chciałby lepiej żyć, a bez niej już nie potrafi. Prosił, żeby dała mu szansę. Jeszcze jedną. Ostatnią. Bo inaczej rzuci się z mostu. Zastosował więc wszystkie chwyty, z szantażem emocjonalnym na czele, jakie wykorzystują w takich sytuacjach moi podopieczni."
Czasem aż nie chce się wierzyć, co ludzie potrafią zrobić i w jakich warunkach żyć. Włos się na głowie jeży. Świat nie jest zły, to ludzie są źli. Patologia, przemoc i dramaty w polskich domach. To jest wszystko to, z czym ludzie mierzą się na co dzień. Toksyczne związki, maltretowanie, krzywda na dzieciach - takie sytuacje zdarzają się aż za często, ale jak tego uniknąć? Czy się w ogóle da? Czasem ciężko się o tym czyta. A ten reportaż na pewno nie jest dla osób wysoko wrażliwych.
Zastrzeżenie można mieć co do umiejętności pisarskich. Język literacki jest raczej prosty, czasami pojawiają się wyświechtane zwroty, ale innymi razy całkiem dowcipne i cięte przytyki. Nie jest źle, ale mogłoby być lepiej.
7/10
