"Najdotkliwszy ból jednej rodziny. Najmroczniejszy sekret drugiej.
Maine, lata 60. XX wieku. Pewnego upalnego dnia sześcioletni Joe obserwuje swoją młodszą siostrę Ruthie, siedzącą na jej ulubionej skale na skraju pola borówek, podczas gdy ich rodzina, pochodząca z plemienia Mikmaków z Nowej Szkocji, zbiera owoce. Tego popołudnia Ruthie znika bez śladu. Jako ostatnia osoba, która ją widziała, Joe będzie wiecznie prześladowany przez żal, poczucie winy i wyobrażenia tego, jak mogło wyglądać jego życie, gdyby nie doszło do tragedii.
Norma dorasta na zamożnych przedmieściach jako jedyna córka zgorzkniałych rodziców. Jest bystra, nad wiek dojrzała i ma w głowie pełno pytań, których nie wolno jej zadawać – pytań o jej brakujące zdjęcia z okresu niemowlęctwa, śniadą skórę, realistyczne sny o spędzaniu czasu przy ognisku w ciepłych objęciach, które nawiedzają ją noc w noc. Norma przeczuwa, że istnieją sprawy, o których rodzice jej nie mówią, lecz rozwikłanie tajemnic, które skrywali przed nią, odkąd była małą dziewczynką, zajmie Normie dziesiątki lat.
„Zbieracze borówek” to poruszająca opowieść o niesłabnącej nadziei, niezachwianej miłości i sile rodziny – nawet w obliczu tragedii i zdrady."
Zachęcona opinią blogowej Okularnicy sięgnęłam po tę powieść - tym razem w formie audio. I po raz kolejny się nie zawiodłam, jeśli chodzi o polecajki Okularnicy. :) Po pierwsze - bardzo ujęło mnie to, że historia opowiadana jest dwutorowo, z dwóch perspektyw: brata i siostry. Bardzo lubię takie zabiegi w książkach.
"Gdy dzieci tracą rodziców, zostają sierotami. Gdy mąż traci żonę, jest wdowcem. Ale nie ma słowa opisującego rodzica, którego dziecko zmarło."
"Nigdy nie wiesz, jak będą brzmiały ostatnie słowa, które do kogoś wypowiesz i trudno jest się z tym pogodzić gdy słowa padną, a ta osoba odejdzie raz na zawsze."
"Los bywa podstępny. Lubi podrzucać nam wskazówki, by sprawdzić, czy będziemy je umieli ze sobą połączyć i nadać sens rzeczom, które do tej pory wydawały się go pozbawione."
Jest to bardzo poruszająca powieść, wysłuchałam jej z wielką przyjemnością. Nie mogłam się oderwać. Autorka w taki sposób przedstawiła bohaterów i ich losy, że mocno chwyciła mnie za serce. Bardzo lubię takie historie: piękne w swej prostocie opowieści o rodzinie, samotności i przebaczeniu.
8/10
