"Nie zabijaj" Agnieszka Płoszaj

 

"ON ZABIJA W IMIĘ SPRAWIEDLIWOŚCI.

ONA ZROBI WSZYSTKO, ABY GO ZATRZYMAĆ.

Influencer zamordowany na planie zdjęciowym.

Telewizyjna wróżbiarka przybita do stołu.

Modelka, która zachłysnęła się sławą.

Każde z nich szukało szczęścia w mieście grzechu.

Wszyscy popełnili ten sam niewybaczalny błąd.

Zoja Sterlak i Mariusz Kardas stają przed najtrudniejszą sprawą w swojej karierze. Żądza wymierzenia kary, która ich zdaniem kieruje mordercą, prowadzi do grupy fanatyków religijnych. Słynąca z intuicji i nieszablonowych działań policjantka czuje jednak, że za serią zabójstw kryje się coś więcej.

Czy to możliwe, że cały ten brutalny spektakl to artystyczna wizja psychopatycznego mordercy?

I czy Zoja zdąży go zatrzymać, zanim dokończy dzieło?"

Odnoszę takie wrażenie, że fabuła była tu strasznie nierówna. Pierwsza połowa rozkręcała się powoli, było mnóstwo pobocznych postaci, szczegółów i wątków, potem akcja się rozkręciła całkiem fajnie, a na koniec znów spadło mocno. To wszystko było dla mnie jakieś zbyt pretensjonalne, żeby nie powiedzieć naiwne.

"Pycha, próżność i na końcu hipokryzja. Trzy obrzydliwe cechy naszych czasów."

"Puste worki nadyma wiatr, bezmyślnych ludzi, próżność..."

"Dobra nie można zepsuć, a zła nie można naprawić."

Czyta się sprawnie, ale to nie do końca to, co w powieściach kryminalnych lubię. Coś mi tu nie kliknęło. Ale wierzę, że wielu odbiorcom się spodobała i spodoba.

6/10

"Wielki krąg" Maggie Shipstead

 

"1914 rok, zachodnie Stany Zjednoczone. Ocaleni jako niemowlęta z katastrofy statku Marian Graves wraz z bratem bliźniakiem trafiają pod opiekę wuja – niespełnionego artysty. Los dziewczyny wydaje się przesądzony aż do dnia, kiedy w miasteczku zjawia się małżeństwo pilotów. Ryk silników, błysk skrzydeł i świadomość, że za ich sprawą można dotrzeć aż za horyzont, na zawsze odmieniają jej życie. By wzbić się w przestworza, jest gotowa poświęcić nawet siebie i brata.

Sto lat później Hadley Baxter dostaje rolę Marian w filmie opowiadającym o jej tajemniczym zniknięciu wśród surowych lodów Antarktydy. Zachłyśnięta życiem i pogubiona w świecie Hollywood aktorka ma wreszcie szansę zerwać z wizerunkiem gwiazdki romantycznych produkcji i bohaterki towarzyskich skandali.

Ma szansę przejąć ster swojego życia i jak Marian ograć los.

Losy tych dwóch kobiet, tak bliskie, choć oddalone od siebie o dziesiątki lat i tysiące kilometrów, splatają się w tej uwodzącej klimatem, olśniewającej opowieści, która zawładnęła wyobraźnią setek tysięcy czytelników i zyskała entuzjastyczne recenzje krytyków na całym świecie."

Chwilami mocno wciąga, chwilami nie. Książkę można by było zdecydowanie skrócić - jak dla mnie mocno przeciągnięta.

"Tam, w górze, życie jest bardziej trójwymiarowe niż na ziemi."

"Pamięć jest jak kropla złapana w butelkę, zgęstniała i mętna, w niczym nie przypomina tej świeżej obfitości, której jest odpryskiem."

"- Brzydka kobieta ma w sobie coś odpychającego - ciągnął Wallace. - Brzydki mężczyzna to pech, ale mimo to może być w tym coś estetycznie interesującego. Brzydka kobieta budzi niepokój."

Powieść zaczyna się bardzo interesująco, dwa równolegle wątki: ten historyczny i współczesny. Ale im dalej w las tym autorka, takie odniosłam wrażenie, straciła poczucie sensu swojego pisania. Nie rozumiem fenomenu tej powieści, ale rozumieć nie muszę.

5/10

"Dobra żona" Darby Kane

 

"Pewnego dnia Aaron, idealny mąż i uwielbiany nauczyciel, znika bez śladu. Jak się wkrótce okazuje, nie jest to pierwszy taki przypadek – na przestrzeni ostatnich lat w okolicy doszło do serii nigdy niewyjaśnionych zaginięć studentek.

Mieszkańcy miasteczka zamartwiają się tym, co mogło się stać z ukochanym przez wszystkich Aaronem.

Jedynie Lila, jego żona, jest dziwnie spokojna."

Historia sama w sobie dość ciekawa, jednak ciężko mi się ją czytało. Nie potrafiłam wczuć się w fabułę. Byłam ciekawa, kto okaże się mordercą, ale gdy już do tego doszłam - zero zaskoczenia. Na pewno nie była to dla mnie historia, która trzymała mnie w napięciu.

"W tym sęk: całościowe postrzeganie danej osoby nie opierało się na plotkach. Nie zawsze. Czasami chodziło o to, jak szczery był ten człowiek w pokazywaniu swojego prawdziwego ja. "

"Lila miała swój krąg wsparcia, ale choć był mały i mocny, nie powiedziała nikomu prawdy. Sąsiadce też nie zamierzała, ale po raz pierwszy w życiu poczuła, że gdyby to zrobiła, ta kobieta mogłaby ją zrozumieć."

Mimo że finalnie książkę skończyłam czytać, to mnie ona w żaden sposób nie zachwyciła, nie oczarowała. Miałam chwile zwątpienia i chęć odłożenia jej na bok. Nie do końca w moim guście. Przeczytałam i na pewno niebawem o niej zapomnę.

5/10

"Wiem o wszystkim" Aleksandra Śmigielska

 

"Trzy kobiety, trzy sekrety. Jedna mroczna prawda.

Bydgoszcz, początek upalnego lata. Weronika, ofiara toksycznego związku, samotnie wychowuje syna. Ewa obawia się, jak kryminalna przeszłość męża wpłynie na przyszłość ich nastoletniej córki. Janina, teściowa Ewy, by zapewnić sobie oraz swojej rodzinie dostanie życie, posunie się do wszystkiego.

Ich losy nieoczekiwanie splatają się, gdy na podwórku kawiarni Ewy zostają znalezione zwłoki. Wszystko wskazuje na brutalne morderstwo. Jednocześnie anonimowy profil na Instagramie publikuje zdjęcia z miejsca zbrodni. Sugeruje też, że zna tożsamość zabójcy…

Każda z kobiet nosi w sobie mroczną tajemnicę. Każda desperacko pragnie ochronić to, co jest jej najdroższe.

Czy chroni również mordercę?

Wiem o wszystkim to thriller o mrocznej stronie miłości, destrukcyjnych mężczyznach i cenie, jaką musimy zapłacić za sekrety. Bo czasem największym zagrożeniem jest dla nas to, co sami ukrywamy."

Przyznam, że ta książka zwyczajnie mi się dłużyła. Niby fajny pomysł, niby przemyślana intryga, niby zakończenie zadziwiające – jednak wykonanie kuleje. Książka jest przegadana i mało ciekawie napisana. Brakowało mi dreszczyku emocji.

"Tego właśnie w życiu Weroniki brakowało - świadomości, że coś jest, że będzie już zawsze, że nie wywróci się pod wpływem lekkiego podmuchu wiatru."

"Atmosfera była napięta i niezręczna, jakby tuż przed spektaklem reżyser zamienił aktorów rolami, które może nawet już im obrzydły, jednak do nowych nie zdołali jeszcze przywyknąć."

"Może gdyby była inna, wszystko jeszcze by się ułożyło. Ale co dokładnie kryje się pod słowem "inna" i jaka powinna być - nie miała pojęcia. Wiedziała tylko, że nosi w sobie jakieś deficyty, fabryczną wadę. Tę, którą dostrzegali już jej rodzice. Tę, której Weronika nie potrafiła ani ukryć, ani naprawić."

Początkowo fabuła wydaje się bardzo zawiła i wielowątkowa - każda z kobiet coś ukrywa. Szczerze mówiąc uważam, że fabuła była nieco zbyt zawiła. Pozornie mała objętość książki szybko mnie zaskoczyła wielowarstwowością fabularną, jednak ta nie wypadło na plus książce. Miałem ogromne oczekiwania co do tej książki, stąd mój lekki zawód.

5/10

"Co ze mną nie tak? O życiu w dysfunkcyjnym domu, środowisku, w Polsce i o tym, jak sobie z tym (nie) radzimy" Joanna Flis

 

"Co ze mną nie tak?" to pytanie, które terapeutka Joanna Flis często słyszy w swoim gabinecie od pacjentów. "Tworzę udany związek, a czuję się niekochana". "Mam sukcesy w życiu zawodowym, a uważam siebie za osobę niekompetentną". "Realizuję swoje cele, a nie daje mi to spełnienia". Przyczyną tego permanentnego stanu niezaspokojenia może być dziurawy "koszyk potrzeb".

Koszyk potrzeb to terapeutyczna koncepcja opracowana przez Joannę Flis na potrzeby pracy z pacjentami DDD – dziećmi z domów dysfunkcyjnych. Nadopiekuńczość i emocjonalna niedojrzałość rodziców, ich wygórowane oczekiwania wobec dzieci, ale również system szkolny, środowisko, w którym się wychowywaliśmy budowało dno tego koszyka. Niezaspokojone w dzieciństwie potrzeby sprawiają, że w dorosłym życiu czujemy frustrację i niespełnienie.

Książka Flis może być pierwszym krokiem w indywidualnej pracy nad sobą, ale jest to również głos pokolenia, które autorka zachęca do podjęcia rozmowy na temat wspólnych doświadczeń. Pokolenia dzieci wychowanych z kluczem na szyi, za wcześnie dorosłych, chodzących do szkół, gdzie "masz robić nie myśleć", a nauczyciel zawsze wie lepiej.

"Co ze mną nie tak?" to książka, która pozwala nam zaakceptować siebie bez obwiniania innych. Uczy, jak możemy zaopiekować się sobą tu i teraz mimo przeszłych zranień. Bez zrozumienia przeszłości nie da się bowiem zrozumieć i tworzyć zdrowej teraźniejszości."

Bardzo ważna, jak się okazało, dla mnie książka. Nie sądziłam, że aż tak ważna. Książka ta zachęca do pochylenia się nad swoim dzieciństwem i zastanowieniem nad źródłem własnych przywar. Książka, która w jakimś względzie dotyczy każdego z nas. Ciekawie przedstawiony mechanizm dysfunkcji rodzinnej.

"Niskie poczucie wartości wyniesione z domu generuje potrzebę udowodnienia wszystkim, a przede wszystkim sobie samemu, że jest się kimś wartościowym poprzez wyznaczanie nader ambitnych, często trudnych do zrealizowania celów."

"W języku wielu osób, które poznałam, okrutny krytyk nazywany jest byciem wymagającą osobą. Nazwijmy jednak rzeczy po imieniu. Ktoś, kto wielokrotnie w ciągu dnia mówi do ciebie językiem obelg, nie jest wymagający. To sprawca przemocy."

"Co cię nie zabije, wcale cię nie wzmocni. Ale zostawi w tobie trwały ślad."

Podświadomość płata nam figle, ale dzięki właśnie takim lekturom mamy szansę do niej zajrzeć i uwolnić to, co powinno być uwolnione. Ciekawa analiza dysfunkcji nie tylko tych jasnych (alkohol, przemoc), ale i mniej oczywistych (nadopiekuńczość, obciążanie dzieci dorosłymi problemami). Polecam, bardzo dobrze się czyta.

8/10

"Kora. Się żyje. Biografia" Katarzyna Kubisiowska

 

"Ola. Olga. Kora. Jedyna taka biografia.

Nie ma jednej Kory. Każdy z jej bliskich, przyjaciół, znajomych, kto kiedykolwiek z nią się zetknął, mówi o innej osobie.

Kobieta – żywioł. Ikona. Sprawcza, bezkompromisowa, waleczna. Brała z życia, co chciała – pożerała słabych mężczyzn, podziwiała mocne kobiety. Na strachu i samotności zbudowała niewiarygodną siłę.

Katarzyna Kubisiowska jako jedyna miała dostęp do niepublikowanego archiwum Kory: fotografii, zapisków, nagrań. Tylko z nią zgodzili się porozmawiać najbliżsi Kory i opowiedzieli jej historie, które do tej pory nie wyszły poza prywatne kręgi. Autorka, czerpiąc z tych niedostępnych dotychczas źródeł, snuje wciągającą, pełną nieoczekiwanych emocji opowieść pulsującą muzyką i rytmem zmieniających się czasów."

Największym atutem tej biografii jest jej szczerość. Autorka nie unika trudnych tematów. To sprawia, że książka jest prawdziwa i autentyczna.

"Sipowicz mówi, że jeśli Kora w cokolwiek wierzyła, to w przyrodę oraz w dziewczyny - w ich siłę, piękno i mądrość. Stawała po stronie kobiet, broniła ich praw, a przez swoją historię pokazywała innym, że nie można się poddawać."

"Byłam tak nieprawdopodobnie szczęśliwa, gdy upadła komuna, a potem gdy weszliśmy do NATO i do Unii Europejskiej. Odzyskaliśmy wreszcie godność jako Polacy."

Bardzo mnie zaciekawiły wspomnienia z ówczesnego Krakowa, relacja z Psem, czyli Ryszardem Terleckim, a także interpretacje utworów przez komunistyczną cenzurę. Niestety autorka trochę za bardzo podkoloryzowała fakty i to niestety wpłynęło na moją ocenę tej biografii.

6/10

[Kocham ten utwór szczególnie!]

"Dobra dziewczyna, zła dziewczyna" Michael Robotham

 

"ONA WIE, KIEDY KŁAMIESZ

DZIEWCZYNA BEZ PRZESZŁOŚCI

Zmarznięta, głodna i brudna. Nie wiadomo, kim jest, ani kto ją skrzywdził. Wiadomo, że nikt jej nie szukał.

Po sześciu latach od odnalezienia Evie jej tożsamość pozostaje tajemnicą. Nikomu nie udało się do dziewczyny zbliżyć na tyle, aby zrozumieć, co skrywa pod maską agresywnej i nieprzewidywalnej outsiderki. Jedyną pewną rzeczą jest to, że bezbłędnie rozpoznaje, gdy ktoś kłamie.

CHŁOPAK, KTÓRY PRZETRWAŁ

Dwadzieścia lat temu Cyrus Haven wrócił po szkole do domu. Od wejścia czuł, że wydarzyło się coś bardzo złego. Kiedy odkrył, że jego starszy brat zamordował oboje rodziców i dwie siostrzyczki, cały świat chłopaka legł w gruzach.

Dziś Haven pracuje jako policyjny psycholog. Gdy spotyka na swojej drodze intrygującą Evie Cormac, postanawia wspólnie z nią odkryć potworną prawdę kryjącą się za morderstwem młodej mistrzyni łyżwiarstwa.

Czy niezwykły dar Evie wystarczy, aby rozwiązać sprawę, w której wszyscy kłamią? I czy Cyrus uratuje Evie przed nią samą?"

Świetny thriller psychologiczny. Powieść, która tak bardzo mnie wciągnęła i zaskoczyła. Świetny pomysł na książkę, bardzo przemyślana i dopracowana fabuła. Bardzo realistyczni bohaterowie i idealne dialogi.

"Kiedy jedno tonie, drugie musi się zamoczyć."

Rewelacja. Nie można się oderwać. Trzyma w napięciu do ostatniej strony. Wyróżnić należy styl jakim została napisana. Trafne porównania, realistyczne dialogi oraz wiele fragmentów odnoszących się do ludzkiej psychiki. Warto z nią usiąść i ją przeczytać. Nikt się nie zawiedzie.

7/10

"Tajemnice wydarte zmarłym" Emily Craig

 

"Jak pachnie katastrofa masowa?

Jak wygląda twarz zamieszkana przez setki larw?

Co czujesz, kiedy dotykasz zwęglonych kości?

Antropolożka sądowa Emily Craig – uczennica twórcy "Trupiej Farmy" – odpowie na wszystkie pytania, które boisz się zadać.

W powietrzu unosiła się ledwie wyczuwalna trochę słodkawa, trochę stęchła woń, której nie potrafiłam rozpoznać. Zbliżaliśmy się do słynnej Trupiej Farmy, gdzie Bill Bass szuka odpowiedzi na pytanie: co dzieje się z ludzkim ciałem po śmierci?

Nagle zatrzymaliśmy się, a mój przewodnik wskazał coś wśród traw. Najpierw widziałam tylko błoto, zeschłe liście i brązowe grudy ziemi, ale potem dostrzegłam, że to kości ludzkiego przedramienia. Zwilgotniałe, poszarpane szczątki, które już dawno przybrały barwę gleby, a z ich końców zwisały strzępki szarobrązowych ścięgien. Wyglądały niczym kościotrup z Halloween, który zamarł w środku szalonego tańca.

Emily Craig wykorzystuje osiągnięcia nauki nie tylko po to, aby odkrywać tożsamość ofiar. Potrafi coś więcej: na podstawie czaszki jest w stanie odtworzyć twarz zmarłej osoby. Choć nie może odwrócić przeznaczenia, przywraca ofiarom godność, którą odebrali im mordercy."

Książka na pewno nie dla ludzi wrażliwych i delikatnych. To lektura obowiązkowa dla wszystkich, którzy interesują się tematem antropologii sądowej. 

"Korzystajmy z naszych możliwości, póki możemy - w końcu i tak zeżrą nas robaki."

"Spędziłam co najmniej pół godziny pod prysznicem, usiłując zmyć z siebie zapach śmierci, nim wreszcie zrozumiałam, że przylgnął nie do mojego ciała, lecz do mózgu."

"Życie w ciągłym napięciu emocjonalnym przez wiele nocy i tygodni ma swoją cenę. W ochronnym murze, który wokół siebie wzniosłam, zaczęły pojawiać się rysy oraz pęknięcia. Mimo to pracowałam dalej." 

"Z nieprzyjemnym dreszczem uświadomiłam sobie, że choć bardzo lubimy o sobie myśleć, iż znajdujemy się na końcu łańcucha pokarmowego, w rzeczywistości po śmierci stajemy się po prostu jednym z jego ogniw."

Książka, mimo bardzo trudnej tematyki, napisana jest przystępnym językiem, co zdecydowanie ułatwia lekturę. To książka, która z szacunkiem traktuje zmarłych i, co najważniejsze, oddaje im utracone twarze.

Jestem zachwycona i formą i treścią. Polecam każdemu zainteresowanemu tą tematyką.

8/10

"Dziewczynka z Widow Hills" Megan Miranda

 

"Sześcioletnia Arden Maynor podczas lunatykowania zostaje porwana przez szalejącą burzę i znika na wiele dni. Jej odnalezienie staje się lokalną sensacją, a na dziewczynkę i jej matkę spada niespodziewana sława. Z biegiem czasu Arden za wszelką cenę pragnie odciąć się od traumatycznych wydarzeń i zacząć od nowa. Zmienia imię i wyjeżdża z miasta.

W dwudziestą rocznicę jej ocalenia wspomnienia wracają ze zdwojoną siłą. Media rozpisują się o sprawie, a kobieta znów czuje się obserwowana. I zaczyna lunatykować. Którejś nocy budzi się na podwórku własnego domu, a u jej stóp leżą zwłoki zamordowanego mężczyzny.

Mężczyzny z jej poprzedniego życia."

O, jaka dobra powieść! O, jak mi się ją dobrze czytało! Muszę przyznać, że zaintrygowała mnie i zainteresowała od pierwszych stron na tyle, że zupełnie popłynęłam wraz z historią i przeczytałam tę książkę na raz. Dawno coś takiego mi się nie zdarzyło.

"Od matki nauczyłam się jednego: stajesz się historiami, które opowiadasz. A najprawdziwsza historia to ta, którą opowiadasz sobie w samotności."

"Ale ludzie już tacy są - czasami widzimy tylko to, co można dostrzec na pierwszy rzut oka, a wiadomo, że każdy dba o pozory. Ludzie potrafią być czarujący."

"To była kolejna prawda, którą wtedy odkryłam: twoja historia nie zawsze należy do ciebie. Należy przede wszystkim do autora. Do świadka. Do tego, kto ją opowiada."

"Sprzedaj słowa, przyjaciół, a nawet własną duszę. A potem patrz, co się stanie. Ale uważaj. Stamtąd nie ma już powrotu."

Megan Miranda stworzyła bardzo klimatyczny i doskonale poprowadzony thriller, w którym prawda jest na wyciągnięcie ręki, a mimo to trudno ją dosięgnąć. Autorka w znakomity sposób stopniuje napięcie i nie pozwala aby ono spadło. Zdecydowanie polecam!

8/10