"Odległe życie" M.L. Stedman

 

"Zapierająca dech w piersiach epicka powieść o rodzinnych tajemnicach i nieprzemijającej sile miłości, a także o tragedii, której skutki będą odczuwalne przez wiele lat.

Australia Zachodnia, rok 1958. MacBride’owie od pokoleń mieszkają na rozległej stacji hodowli owiec Meredith Downs. Pewnego dnia na pustej drodze głowa rodziny, Phil MacBride, skręca gwałtownie, żeby ominąć kangura. W ułamku sekundy dochodzi do wypadku, w którym traci życie on i starszy syn, a młodszy – Matt – zostaje ciężko ranny. Najwyraźniej zły los nie chce zostawić MacBride’ów w spokoju. Wdowie po Philu, Lornie, pozostaje wprawdzie jeszcze dwoje dzieci, ale i one są naznaczone piętnem tragicznego wypadku i poczuciem winy, co musi się odbić na losie niewinnego chłopca, przekonanego, że jest sierotą. Na drodze w nieznane, którą podąży Matt – bez mapy i przewodnika –będzie musiał dokonać dramatycznych wyborów: między miłością a obowiązkiem, między poświęceniem a szczęściem."

Jedna z lepszych książek przeczytanych w moim życiu. "Odległe życie" to próba ustalenia, co jest ważne w naszym życiu, jak ważna jest rodzina i to co nas kształtuje. W książce poruszono przede wszystkim temat straty i tego, jak różni ludzie radzą sobie z nią na własny sposób.

"Wiek skrada się niepostrzeżenie, siedzi na twoich ramionach tak cicho, że nie czujesz, jak z dnia na dzień robi się coraz cięższy. Rzeczy zmieniają się powoli. Przyzwyczajasz się do kształtu, jaki przybiera życie, tak jak przyzwyczajasz się do zmarszczek na swojej twarzy, choć nie sądziłeś, że kiedykolwiek się tam pojawią."

"Jeśli się nad tym zastanowić, to dla każdego życie jest więzieniem... więzieniem kolejnych dni. Cała Sztuka polega na tym, żeby się w nim dobrze rozgościć. Znajdź swój obszar wolności we wnętrzu tego, co jest twoim więzieniem."

"Czas jest głupi. Przynosi tylko kłopoty. Okłamuje: jedna minuta wcale nie jest równie długa jak następna. Kilka sekund może zniszczyć całe twoje życie. Na zawsze."

Ta książka robi duże wrażenie dlatego, że nie opowiada wyłącznie o samej tragedii, ale przede wszystkim o jej konsekwencjach. O poczuciu winy, o sekretach ukrywanych latami i o tym, że niektórych ran nie da się całkowicie zagoić. To smutna, melancholijna opowieść, która pokazuje, jak łatwo jedno wydarzenie może zmienić całe życie kilku osób. Książka naprawdę warta uwagi i czasu.

9/10

"Dziewczyna na klifie" Lucinda Riley

 

"Dwie irlandzkie rodziny, cztery pokolenia kobiet i łącząca je tragiczna przeszłość, sięgająca czasów I wojny światowej. Przejmująca opowieść o poszukiwaniu własnych korzeni, o rodzinnych sekretach, o kłamstwach, krzywdach i rozstaniach, ale też o miłości i nadziei. Młoda rzeźbiarka Grania Ryan po latach nieobecności wraca do Irlandii, do rodzinnego domu położonego nad smaganą wichrami zatoką Dunworley. Pewnego dnia, podczas spaceru, zauważa na krawędzi klifu dziewczynkę o rudych włosach. Okazuje się, że to Aurora Lisle, osierocona przez matkę ośmiolatka, która wraz z ojcem mieszka w pobliskim pałacu. Szybko nawiązują nić porozumienia. Zaniepokojona tym matka Granii, Kathleen, zaczyna snuć poruszającą opowieść o zawikłanych losach dwóch rodzin. Z jej słów i starych listów Grania poznaje historię miłości i tragedii. Zdaje też sobie sprawę z istnienia klątwy, która może położyć się cieniem na jej szczęściu…"

Uwielbiam historie przeskakujące w czasie oraz rodzinne tajemnice. I lubię też autorkę. Jednak tym razem coś nie zagrało. Trochę naiwna, ale dobrze się ją czytało. Jak zazwyczaj bywa, historie i postacie z przeszłości o wiele ciekawsze niż współczesne.

"Życie zachowuje wszystko w naturalnej równowadze, bo skąd byśmy wiedzieli, że jesteśmy szczęśliwi, gdybyśmy czasem nie byli smutni? Albo zdrowi, gdybyśmy nigdy nie chorowali?"

"Życie każdego człowieka pełne jest fascynujących wydarzeń, a gra w nim wielu aktorów: złych i dobrych."

"(...) w dzisiejszych czasach ludzie mają zbyt duże oczekiwania. Zmieniła się hierarchia potrzeb. Małżonkowie nie muszą się już martwić, czy będą mieli dosyć jedzenia dla dzieci albo skąd wezmą następny grosz. A przede wszystkim, czy maluchy przetrwają niebezpieczną chorobę dziecięcą. Teraz nie chodzi o to, żeby w zimie mieć czym ciepło się opatulić, ale którego projektanta ciuchy najlepiej nadają się do pracy. W dzisiejszych czasach kobiety zachodniego społeczeństwa nie całują mężów na pożegnanie, nie wiedząc, czy ich jeszcze zobaczą, bo ci nie wyruszają na wojnę. Najważniejsze życiowe sprawy znacznie wyszły ponad poziom zwykłego przetrwania."

Wątek miłosny - przewidywalny i nieco nużący. Całość - doskonała na letnie popołudnie. Do przeczytania i zapomnienia.

5/10

"Czas łaski" John Grisham

 

"Porywający dramat sądowy, w którym emocje sięgają zenitu.

Sprawiedliwość i prawo to nie zawsze to samo. W żadnej z książek Johna Grishama nie widać tego tak wyraźnie jak w czasie łaski.

Miasteczko Clanton w stanie Missisipi znów jest podzielone, a adwokat Jake Brigance – znany z powieści i filmu „Czas zabijania” – ponownie znajduje się w centrum wydarzeń.

W Clanton do zabójstw dochodzi raz na kilkadziesiąt lat. Nic więc dziwnego, że takie wydarzenie elektryzuje społeczność całego hrabstwa. Zwłaszcza gdy ginie prominentny biały, znany w okolicy zastępca szeryfa Stuart Kofer.

Sprawcą jest syn jego kochanki, szesnastoletni Drew Gamble. Wobec zacietrzewienia części mieszkańców miasteczka szanse chłopaka na to, że uniknie kary śmierci, są nikłe. Chyba że jego obroną zajmie się Jake Brigance, który już raz dokonał niemożliwego: doprowadził do uznania za niewinnego czarnoskórego mężczyzny oskarżonego o zabicie oprawców jego córki.

Jake nie ma ochoty bronić Drew Gamble’a, ale jeśli on się tego nie podejmie, to kto? Kiedy uważnie przygląda się sprawie, dostrzega jej drugie dno. I jak przed laty ryzykuje własną karierę, bezpieczeństwo finansowe i życie swojej rodziny, by obronić chłopca przed końcem, którzy wszyscy mu wieszczą – komorą gazową."

John Grisham po raz kolejny pokazuje nam, że zawód adwokata, który widzimy przez pryzmat wyprasowanego garniturku, wcale nie jest taki fajny. Sama natomiast sprawa poprowadzona z pazurem pokazuje, jak ciężkim tematem jest zbrodnia w afekcie. Jak społeczeństwo próbuje umywać ręce po całej zbrodni. Sporo się dowiedziałam o zawiłościach procesowych i kruczkach sądowniczych.

"Z każdą ko­lej­ną go­dzi­ną miało się robić coraz bar­dziej go­rą­co. Nadal był mokry od potu, a kawa nie mogła go ochło­dzić, ale jej po­trze­bo­wał; była jego starą przy­ja­ciół­ką i nie wy­obra­żał sobie, że miał­by roz­po­cząć dzień bez kawy."

"Przez całe życie był ulicznym zawadiaką i znał podstawową zasadę: Traf w podbródek, a będą załatwieni."

"Obowiązki i groźby były jednak niczym w porównaniu z przemocą."

Historia dla miłośników dramatów sądowych, zdecydowanie. A John Grisham jest w tym gatunku mistrzem. Rewelacyjna książka, słucha się świetnie. Opis rozprawy i cała otoczka procesu - fantastyczne. 

7/10

"Nocna zmiana" Stephen King

 

"Para trafiająca do miejsca, w którym żyją wyłącznie dzieci… Nauczyciel wracający do rodzinnego miasteczka i spotykający tam ludzi, którzy zginęli trzydzieści lat temu… Człowiek, który zaczyna się zamieniać w galaretowatą szarą masę… Mężczyzna, który igra ze śmiercią, przechodząc dla ukochanej po wąskim gzymsie 120 metrów nad ziemią… Morderca grasujący po kampusie, gdy nadchodzi pora nazywana Truskawkową Wiosną…

Stwory żyjące w szafach, śmiercionośne maszyny, wampiry, demoniczni kochankowie, gigantyczne szczury, śmiercionośne żołnierzyki, przerażające dzieciaki, szalony biznesmen… Jednym słowem wszystko, czego można oczekiwać po klasycznych horrorach, i jeszcze więcej!

To opowieści o zwykłych ludziach postawionych w makabrycznych sytuacjach i codziennych przedmiotach, które przechodzą przerażające przemiany.

Bo horror czai się tuż pod powierzchnią normalności."

Co prawda nie jestem fanką opowiadań, wolę Kinga w dłuższych formach, ale te mi całkiem przypadły do gustu. Jest to chyba jedno z najlepszych zbiorów opowiadać Mistrza, które czytałam. 

"Wkuwanie wcale nie stanowiło prawdziwej nauki; chodziło o to, żeby dożonglować wkutą wiedzą do egzaminu, a później natychmiast wszystko zapomnieć."

"Kiedy romantycy próbują dokonać czegoś dobrego i nie udaje się im to, dostają medal. A kiedy pragmatyk odnosi sukces, posyła się go do piekła."

"W kłującym blasku księżyca przedmioty rzucały ostre, wyraźne cienie barwy atramentu, a poświata otaczała wszystko. Opuszczona wieża ratownika, stojąca jakieś dwadzieścia metrów od budynku z prysznicami, sterczała w niebo białym szkieletem niczym kościsty palec."

Bardzo dobry tom opowiadań. Zbiór w zasadzie pozbawiony takiego opowiadania, które można nazwać przysłowiowym "gniotem". Na minus zapisałbym jedynie ostatnie opowiadanie. Zdecydowanie nie w stylu Kinga, reszta w porządku.

7/10

"Dom głosów" Donato Carrisi

 

"Ten sekret już zbyt długo pozostaje w ukryciu…

Pietro Gerber jest psychologiem dziecięcym, specjalizującym się w hipnozie – pomaga młodym pacjentom przezwyciężyć traumę i odzyskać wyparte wspomnienia.

Pewnego ciemnego zimowego poranka Pietro odbiera telefon od australijskiej psycholog, która opowiada mu o przypadku jej pacjentki... Podczas sesji hipnozy z podświadomości Hanny wyłoniło się wspomnienie o morderstwie, którego ofiarą padł chłopiec o imieniu Ado. Do morderstwa doszło w nieznanym miejscu gdzieś na toskańskiej prowincji, kiedy Hanna była dzieckiem. Czy po latach uda jej się ustalić, gdzie doszło do tragicznych wydarzeń?

Pietro Gerber nie spodziewa się, że historia Hanny zaangażuje go osobiście, niebezpiecznie popychając na skraj szaleństwa."

Książka wciąga od pierwszych stron. Niemal do wciągnięcia na raz. Donato Carrisi to mistrz w swoim gatunku. Mistrz thrillerów psychologicznych. Tylko on potrafi stworzyć tak kapitalny klimat. Intrygująca historia i ciekawe zakończenie.

"Moja matka powtarzała zawsze, że kto nie ma rodziny nie wie, czym jest prawdziwy strach."

"Dla dziecka rodzina jest najbezpieczniejszym miejscem na ziemi. Albo najgroźniejszym."

"Najgorsze odkrycie dla każdego dziecka to zrozumienie, że mama i tata nie są nieomylni. Gdy dziecko zyskuje taką świadomość, uprzytamnia sobie też, że jest trochę bardziej samotne w stawianiu czoła zastawionym przez świat pułapkom."

Autor misternie zaplanował fabułę, karty odkrywał powoli. Autor stworzył nietuzinkowych bohaterów. Powieść czyta się z zapartym tchem, gdzie Carrissi umiejętnie stopniuje napięcie, a wszystkie wątki układają się jak puzzle. Wydawało mi się, że domyśliłam się zakończenia, jednak autor totalnie mnie zaskoczył i finał wbił mnie w fotel. Świetna książka!

8/10

"Dom bez wspomnień" Donato Carrisi

 

"W lesie w Piekielnej Dolinie odnaleziony zostaje mały chłopiec. Wszyscy stracili już nadzieję, że kiedykolwiek zobaczą go żywego. Tymczasem dwunastoletni Nico, z wyjątkiem tego, że nic nie pamięta, ma się zdumiewająco dobrze. Ktoś ewidentnie o niego zadbał, nakarmił go i ubrał. Nie wiadomo jednak kto, bo Nico uparcie milczy. Jego umysł wydaje się nieprzenikniony. Chłopiec tylko pozornie wrócił, tak naprawdę jest gdzieś daleko, w jakimś ciemnym mrocznym miejscu.Jedyną osobą, która może do niego dotrzeć i rozwiązać zagadkę jego zaginięcia i tajemniczego pojawienia się, jest Pietro Gerber, najbardziej ceniony hipnotyzer we Florencji. Jego zadaniem będzie przeniknięcie do umysłu dziecka i poznanie jego historii. I choć wydaje sie to niemal niemożliwe, Pietro odnosi sukces.

Jako wybitny specjalista, hipnotyzer szybko identyfikuje wyzwalacz – bodziec zewnętrzny: gest, kombinację słów – który wywołuje reakcję Nico. Ale kiedy chłopiec zaczyna opowiadać swoją historię, Gerber zdaje sobie sprawę, że właśnie otworzył na oścież drzwi do dawno zapomnianego pokoju.

To oczywiste, że nie ma wiele czasu na uratowanie Nico. Wkrótce obaj mogą zostać uwięzieni w ciemnym lesie, w którym rządzą reguły magii i iluzji; który cały jest śmiertelnie niebezpieczną prestidigatorską sztuczką... Bo głos, który Pietro Gerber słyszy podczas seansu hipnozy, jest głosem chłopca, ale historia, opowiadana przez Nico, nie jest jego własną historią."

To kolejna książka Donato Carrisi, która przyprawiła mnie o ciarki. Autor prowadzi z czytelnikiem emocjonalny rollercoster. Dawno nie czytałam tak pogmatwanej i tak dobrej historii. Autor kolejny raz zachwyca mnie swoim pisaniem. Jest to definitywnie jeden z moich ulubionych pisarzy.

"Śmierć tam na nią czekała, a ona zaprosiła ją do swojego domu. I już wkrótce, po skończonym posiłku, śmierć się odezwie i powie jej niewinnym głosem to, czego żaden człowiek nie chciałby nigdy usłyszeć. Że nadeszła jego chwila."

"Inteligencją głupców jest nieufność. Kiedy głupcy czegoś nie rozumieją od razu stają się podejrzliwi, dlatego możesz z nimi pogrywać tylko do pewnego stopnia, potem nie ma sposobu by skłonić ich to zmiany zdania albo przekonać, że robisz coś w dobrej wierze. Najgorsze, że nigdy nie wiesz, co taki typ może zrobić albo jaka będzie jego reakcja. Dlatego ze wszystkich ludzi głupcy są najbardziej niebezpieczni."

"Być może powinna dociekać, z jakiego powodu już od kilku tygodni budzi się zawsze co do minuty o tej samej porze. Z jednej strony była przekonana, że istnieje jakaś przyczyna, dla której ta powtarzająca się liczba wyznacza rytm jej starości. Z drugiej – wolała tego nie zgłębiać, bo była przeświadczona, że niektóre pytania należy pozostawić bez odpowiedzi, zwłaszcza w pewnym wieku."

Świetna książka. Z gatunku tych, z którymi trudno się rozstać przed skończeniem czytania. Każde spotkanie z tym autorem gwarantuje rozrywkę najwyższej klasy. Donato Carrisi jest mistrzem kreowania postaci i tworzenia sekretów, których do końca nie jesteśmy w stanie odkryć. Dostałam, jak zawsze, ogromne zaskoczenie i pełną satysfakcję.

8/10

"Nie ma głupich" Harlan Coben

 

"Najnowszy thriller amerykańskiego mistrza gatunku, Harlana Cobena.

Rok po wydarzeniach, które miały miejsce w powieści Już mnie nie oszukasz, tajemnica ze studenckich czasów detektywa Samiego Kierce’a powraca, by go prześladować. Jakby teraźniejszość nie była dla niego wystarczająco trudna, wygląda na to, że przeszłość jeszcze z nim nie skończyła...

Sami Kierce, młody absolwent college’u podróżujący z przyjaciółmi po Hiszpanii, budzi się pewnego ranka pokryty krwią. W dłoni trzyma nóż. Obok niego leży ciało jego dziewczyny. Anna jest martwa. Sami zaczyna krzyczeć – a potem ucieka.

Dwadzieścia dwa lata później Kierce, prywatny detektyw i świeżo upieczony ojciec, łata domowy budżet, ucząc przyszłych śledczych w nowojorskiej szkole wieczorowej. Na zajęciach z zaskoczeniem rozpoznaje znajomą twarz. To bez wątpienia Anna. Ale gdy tylko nawiązuje z nią kontakt wzrokowy, kobieta ucieka.

Kierce nie ma wyboru. Wie, że musi ją odnaleźć, skonfrontować się z własną przeszłością i rozwiązać zagadkę, która prześladuje go od tamtego strasznego dnia. Jego wspomnienia są wyraźne, ale po tylu latach fakty nie pasują do siebie... czego nie może zignorować.

IM GŁĘBIEJ DRĄŻY, TYM BARDZIEJ JEST PRZEKONANY, ŻE BYĆ MOŻE NIEKTÓRE SEKRETY POWINNY JEDNAK POZOSTAĆ W UKRYCIU…"

Powieść zaskakuje i wciąga od pierwszych stron. Harlan Coben to jednak mistrz gatunku, niby banalna fabuła, ale nic bardziej mylnego. Jak zwykle zwroty akcji, zaskoczenie, wręcz momentami nie mogłam uwierzyć w to, jak przebiegła fabuła. 

"Dlatego nie należy kalkulować szans. Dlatego powinieneś szukać prawdy. Prawda może cię nie wyzwolić, ale nadal jest drogą do celu."

"Dobra zasada: kiedykolwiek widzisz osobę — bogatą, biedną, młodą, starą, wysoką, niską, obojętnie jaką — pamiętaj o jednym : ta osoba ma nadzieje i marzenia."

"Zaginięcie jego siostry było dla niego ewidentnie ogromną traumą. Rozumiem to i współczuję. To mnie nie powstrzyma. Dobry detektyw rozpoznaje i martwi się o wrażliwość, ale nie pozwala, by go odstraszyła."

Książki tego autora cechują się niezwykłą intrygą, zwrotami akcji i napięciem, które trzyma czytelnika do samego końca. Jest to autor, który wie jak owinąć sobie czytelnika wokół palca i stworzyć fabułę, która nigdy nie zawodzi. Tym razem również pokazał na co go stać i oczarował mnie po raz kolejny. To kolejna jego powieść, która aż prosi się o ekranizację.

7/10

"Podpalaczka" Stephen King

 

"Charlie McGee jest dzieckiem wyjątkowym, obdarzonym nadludzkim darem: zdolnością pirokinezy. Potrafi siłą woli rozniecić ogień.

Rodzice dziewczynki, Vicky i Andy, uczestniczyli kiedyś jako ochotnicy w eksperymencie sponsorowanym przez tajną amerykańską agencję rządową działającą przy CIA, zwaną Sklepikiem. Rzekomo nieszkodliwa substancja o nazwie Próba Sześć, którą pozwolili sobie wstrzyknąć, spowodowała nieodwracalne zmiany w ich ciałach. Po jej przyjęciu oboje zostali wyposażeni w niezwykłe talenty: zdolność do telekinezy i telepatii.

Daleko idące skutki eksperymentu kładą się cieniem na życiu poddanej nieustannej obserwacji rodziny McGee, zmieniając je w koszmar. Po zamordowaniu Vicky przez agentów Sklepiku Andy, w obawie, że córka stanie się królikiem doświadczalnym CIA, decyduje się na ucieczkę.

Pościg za dwójką zbiegów prowadzi John Rainbird, zabójca na usługach Sklepiku, dla którego uśmiercenie dziecka staje się celem samym w sobie.

Zdaniem naukowców Charlie mogłaby wywołać eksplozję atomową…

Czy użyje swojej mocy, by ocalić siebie i ojca?"

Ciekawy pomysł na fabułę. Głównym tematem książki jest zmaganie jednostek się z bezdusznymi służbami specjalnymi USA, które nie cofną się przed niczym, by zapobiec ujawnieniu tajemnicy o nieudanym eksperymencie naukowym.

"Bóg kocha sprawiać, by ludzie łamali przysięgi. To powoduje, że czują się odpowiednio mali, że znają swe miejsce na świecie, i wiedzą, ile mają samokontroli."

"Żyje się krótko, a potem umiera i znaleźliśmy się na ziemi po to, by pomagać sobie nawzajem."

"Czasami, kiedy jest źle, musisz robić rzeczy, których nie zrobiłabyś nigdy, gdyby wszystko szło dobrze."

"Jego myśli były jak maleńkie srebrne rybki pływające we wszechogarniającym basenie tęgiego bólu."

Całość książki ma klasyczny Kingowski styl. Historia wciągająca, nawet jeśli bohaterowie są "uwięzieni". Momentami czyta się szybciej, z zapartym tchem, byle tylko przekręcić kartkę i dowiedzieć się, co będzie dalej. 

7/10

"Dom świateł" Donato Carrisi

 

"Czy psycholog, który sam się pogubił i skompromitował, może komukolwiek pomóc? Czy ktoś powierzyłby mu własne dziecko? Mało prawdopodobne.

Nic dziwnego, że w gabinecie usypiacza dzieci, Pietra Gerbera, nie pojawiają się nowi pacjenci. Po głośnym skandalu psycholog tkwi w głębokiej depresji i nic nie wskazuje na to, by cokolwiek mogło go z niej wydobyć.

Dopóki w jego gabinecie nie pojawia się Maja Salo, młoda opiekunka dziesięcioletniej Evy, mieszkającej tylko z nią i służącą w odosobnionej willi na wzgórzu. Eva cierpi na agorafobię: nikt i nic nie jest w stanie nakłonić jej do opuszczenia domu, w którym się urodziła. A ostatnio w życiu dziewczynki pojawił się ktoś, kto stanowi dla niej poważne źródło zagrożenia.

Pietro niechętnie zgadza się nią zająć i już przy pierwszej sesji hipnozy wie, że może tego żałować. Przez jego pacjentkę, gdy jest w stanie uśpienia, przemawia wyimaginowany przyjaciel. Tylko że Pietro Gerber zna jego głos, a ten ktoś zna przeszłość psychoterapeuty i dawno pogrzebaną prawdę o tym, co wydarzyło się pewnego gorącego lata, kiedy ten miał jedenaście lat."

Kolejna bardzo dobra książka tego Autora. Jak zwykle Carrissi mnie nie zawiódł. Fascynująca, wciągająca opowieść, która zwodzi czytelnika, miesza w głowie, zanim wyjawi rozwiązanie tajemnicy. A wszystko to w sosie prawdziwych i możliwych scenariuszy.

"Chcę je­dy­nie od­kryć, czy cho­dzi tylko o moją ob­se­sję. A żeby wy­zwo­lić się z obsesji, nigdy nie na­le­ży ich za­spo­ka­jać."

"Nasz umysł ma lepsze oczy od naszych."

"Nikt nie zmienia się z wiekiem, stajemy się tylko zręczniejsi w ukrywaniu wad."

"Śmierć była moim piętnem. Towarzyszyła mi w dzieciństwie i w okresie dorastania. Byłam biedną sierotką, której wbrew woli przyszywano zawsze łatkę smutnej historii. Inni w moich uśmiechach dostrzegali zawsze melancholię: szczerze mówiąc, nie wiem nawet, jak im się to udawało."

Carrisi mistrzowsko buduje atmosferę napięcia i tajemnicy. Autor z chirurgiczną precyzją manipuluje percepcją czytelnika. Kiedy wydaje się, że układanka zaczyna nabierać kształtów, Autor wprowadza kolejny zwrot akcji, burząc nasze dotychczasowe teorie. Ta gra z czytelnikiem jest prowadzona z niezwykłą finezją. Genialnie się czyta tę książkę.

8/10

"Każdy twój ruch" C.L. Tylor

 

"Gęsty od paranoi i strachu thriller, po którym nie przestaniesz się oglądać za siebie.

Pięć ofiar. Pięcioro stalkerów. I jedna śmierć, która okazuje się zaledwie początkiem koszmaru.

Natalie zrobiła wszystko zgodnie z zaleceniami policji: zmieniła trasę do domu, nawyki i pracę. Mimo to zginęła z ręki swojego prześladowcy. Jej brutalna śmierć wstrząsa czwórką osób – Alex, Lucy, Bridget i Riverem – których połączyła jedna rzecz: wszyscy są ofiarami stalkerów. I uwierzyli, że w grupie będą bezpieczniejsi. Mylili się.

Kiedy na pogrzebie Natalie ktoś wręcza im tajemniczą wiązankę, data na bileciku początkowo wygląda na zwykłą pomyłkę drukarską. Szybko jednak dociera do nich przerażająca prawda: to nie błąd, lecz odliczanie. Do kolejnej śmierci zostało dziesięć dni.

Zanim odkryją, kto z nich będzie następny, postanawiają odwrócić role i… zapolować na swoich prześladowców. Tylko że zegar tyka, a na jaw wychodzą kolejne mroczne tajemnice. I każde z nich zaczyna zadawać sobie po cichu pytanie: czy wróg czai się w cieniu, czy może stoi tuż obok?

Nie uciekniesz przed cieniem. Zwłaszcza gdy ten cień zna każdy twój sekret. I każdy twój ruch."

Całkiem niedawno skończyłam słuchać tej powieści. i nadal mam wrażenie, że ktoś stoi tuż za mną. Od pierwszych stron aż do finału towarzyszy nam atmosfera klaustrofobii i nieustannego napięcia. To nie jest strach oparty na krwi i brutalności, ale na czymś znacznie gorszym - poczuciu bycia obserwowanym.

"Każdego dnia staram się zachowywać normalnie, uśmiechać się i udawać, że wszystko jest w porządku. W środku jednak nieustannie analizuję swoje słowa i gesty, bo wiem, że jeden błąd może sprawić, że wszystko runie."

"Wydawało mi się, że mam wszystko pod kontrolą. Że wiem, co robię i dlaczego. Dopiero później dotarło do mnie, jak łatwo usprawiedliwiałem własne decyzje, nazywając je troską, a nie manipulacją."

"Każde z nas nosiło własną wersję tej samej historii. Różniły się szczegółami, emocjami i usprawiedliwieniami, ale prowadziły do jednego miejsca — momentu, w którym nie dało się już dłużej udawać."

To książka idealna na jeden wieczór, bo nie ma opcji, żeby ją odłożyć. Nie da się zająć czymś innym. Nie da się beztrosko pójść spać. Taylor bardzo sprawnie buduje napięcie – fabuła rozwija się etapami, ujawniając kolejne warstwy toksycznych relacji, nieuzdrowionych traum i manipulacji.

7/10

"O krok za daleko" Harlan Coben

 

"Sekrety nie umierają nigdy

Simon Greene żyje na krawędzi obłędu. Od miesięcy szuka swojej córki, Paige. Kiedy wreszcie trafia na jej ślad – namierza ją w Central Parku, gdzie ćpuni grają dla pieniędzy przy pomniku Lennona – na jego drodze staje Aaron, człowiek, przez którego uciekła. A Paige znowu znika.

Tym razem jednak Simon nie zamierza odpuścić – za wszelką cenę chce sprowadzić córkę do domu. Ale sytuacja się komplikuje…

W mieszkaniu, w którym koczowała dziewczyna, zostają znalezione zwłoki Aarona. A kiedy żona Simona, do której ktoś strzelał, walczy o życie, on musi zadać sobie pytanie – w co wplątała się ich córka? I czy to ona zabiła?

Aby znaleźć odpowiedź, Simon posunie się nawet… o krok za daleko."

Jedna z najlepszych książek Cobena. Mogę nie być obiektywna jako fanka jego twórczości, jednak jest w niej wszystko - tajemnica i napięcie, uczucia i dobro, do tego splot tego wszystkiego odkryty dopiero na ostatniej stronie.

"W życiu jest niewiele chwil prawdziwego szczęścia. Przeważnie nie zdajesz sobie sprawy, że je przeżywasz, dopóki nie przeminą. W tym momencie tak jednak nie było. Siedząc z ukochaną kobietą, Simon wiedział. I ona wiedziała. Że to jest szczęście. I że nie będzie trwać wiecznie."

"(...)Kiedy jesteś dzieckiem, wszystkie doświadczenia są nowe, a wspomnienia świeże i intensywne – więc znowu czas jakby zwalniał bieg. Gdy się starzejesz, zwłaszcza jeśli funkcjonujesz według rutyny, w pamięci zostaje bardzo niewiele przeżyć i stąd poczucie, że czas przyśpiesza. Dlatego właśnie kiedy dziecko wspomina lato, wydaje mu się ono niezwykle długie. Dla dorosłego to zaledwie mrugnięcie oka."

"Wszyscy wartościowi ludzie w jakimś okresie uważają, że są nieciekawi i do niczego się nie nadają, tak to już jest."

"... pieniądze nie dają szczęścia ale.... to bzdura. Pieniądze, znacznie bardziej niż wszystko inne, czym dysponujesz, mogą przybliżyć i uwznioślić ten ideał, który nazywamy szczęściem. Łagodzą stres, umożliwiają lepsze wykształcenie, lepsze jedzenie, lepsze leczenie- oferują pewien spokój ducha. Przynoszą komfort i swobodę. Pozwalają zdobywać doświadczenie i ułatwiają życie."

Niby kryminał, ale gdzieś tam między wierszami książka o wielkiej miłości rodziców do dziecka. Miłości, która zniesie wiele poświęceń i jeszcze więcej wybacza. Jest ciekawie, tajemniczo, a z każdą kolejną stroną napięcie coraz bardziej rośnie. Do samego końca nie można przewidzieć zakończenia. Jednym słowem, świetny thriller!

8/10

"Obsesja" B.A. Paris

 

"Nell Masters jest przekonana, że ktoś ją śledzi. W drodze do pracy czuje na sobie czyjś wzrok, w biurze odbiera głuche telefony, pod drzwiami domu znajduje bukiet zwiędłych kwiatów – bez bileciku – od nieznanego nadawcy… Nell skrywa straszną tajemnicę – nie zdradziła jej ani swoim nielicznym przyjaciołom, ani mężczyźnie, którego kocha – ma więc powód, by oglądać się za siebie.

Dwanaście lat wcześniej, kiedy jeszcze nazywała się Elle Nugent, była świadkiem, jak studentka Bryony Sanders wsiadła do samochodu nieznajomego. Gdy dziewczyna została znaleziona martwa, Elle obsesyjnie poszukiwała sprawcy. Była przekonana, że zabójcą jest Brett Parker, mężczyzna, którego tego dnia widziała w pobliżu, Jej obsesja na punkcie Bretta doprowadziła do tragedii...

Teraz Nell próbuje przekonać samą siebie, że niepokojące uczucie bycia obserwowaną jest tylko wytworem wyobraźni. Bezskutecznie. Najwyraźniej ktoś odkrył jej nową tożsamość i próbuje ją ukarać za błędy przeszłości. Chyba że w grę wchodzi coś innego, bardziej złowieszczego?"

Ta książka to opowieść  o tym, jak nasze emocje szybko potrafią przerodzić się w coś, czego już nie kontrolujemy. Jedni popadają w obsesję, aby dowiedzieć się prawdy, a inni z powodu uczuć ulokowanych do konkretnej osoby. To opowieść o tym, jak destrukcyjna potrafi być obsesja, jak niepostrzeżenie wkrada się w nasze życie.

"Nie pozwól, żeby strach zamącił ci w głowie."

"Przyjaźń jest skomplikowana, wymaga wymiany doświadczeń, a ja nie mam zamiaru opowiadać nikomu o swojej przeszłości. Musiałabym zmyślać, ale boję się, że wyłożyłabym się na jakimś szczególe, a wtedy kłamstwo zostałoby zdemaskowane. Gdyby prawda wyszła na jaw, przyjaciele poczuliby się zdradzeni. Łatwiej ich nie mieć."

"Zawsze trzymasz się na uboczu i obserwujesz innych, jakbyś chciała zostać częścią grupy, ale nie miała odwagi wykonać pierwszego ruchu."

"To ciekawe, że jako dorośli nie boimy się już tych samych rzeczy co w dzieciństwie. Możemy się obawiać, że ktoś nas okradnie, będzie nas śledził albo zamorduje, ale bardzo niewiele osób sprawdza mieszkanie po powrocie z pracy. Natomiast dzieci często boją się, że w ich pokoju czai się potwór, i przed położeniem się spać zaglądają za drzwi, do szafy i pod łóżko. Ty Nell, zaglądasz za drzwi i do szafy, ale nigdy pod łóżko. Tym lepiej dla mnie."

 Autorka połączyła dwie strefy czasowe: tą sprzed lat i obecną. Mieszając wydarzenia sprawia, że ciężko się skupić na jednym momencie i dopasować osobę, która ją prześladuje. Ten zabieg wzbudza wiele emocji. Akcja dzieje się dość szybko, przez co ciężko odłożyć książkę. Zakończenie było niespodziewane, więc duży plus za to. Warto przeczytać.

7/10

"Dziewczyna z kalendarza" Sebastian Fitzek

 "CO JEŚLI ŚMIERĆ JEST TWOJĄ JEDYNĄ SZANSĄ NA PRZEŻYCIE?

Jedenaście lat temu Alma została jako niemowlę oddana do adopcji. Towarzyszyły temu tajemnicze okoliczności, a pilnie strzeżone akta zawierają informację, że tożsamość biologicznej matki nie może zostać ujawniona, ponieważ naraziłoby ją to na śmiertelne niebezpieczeństwo. Dziewczynka cierpi jednak na zagrażającą życiu chorobę i pilnie potrzebuje dawcy szpiku. Aby uratować córkę, adopcyjna matka – psycholożka z dużym dorobkiem naukowym – rozpoczyna desperackie poszukiwania biologicznych rodziców Almy. Przeczesując internet, natrafia na miejską legendę o Dziewczynie z Kalendarza, młodej kobiecie, która przed Bożym Narodzeniem znalazła schronienie w zacisznej chacie w Lesie Frankońskim. Tam dopadł ją psychopata i zmusił do otwarcia adwentowego kalendarza horroru..."

Powieść Sebastiana Fitzka to mroczna pozycja, która trzyma w napięciu od samego początku. Czytając tą powieść czułam się jak podczas seansu dobrego thrillera psychologicznego. Były momenty, w których można było poczuć chłód i ciarki na plecach.

"To że jesteś martwy, może być trudne tylko dla innych. Ty sam nic nie czujesz. Podobnie jest z twoją głupotą."

"Regułą jest dobro. To zło jest wyjątkiem."

"Widzimy tylko to, co czujemy. Oczy są ślepe na rzeczywistość. To dopiero nasz mózg wytwarza obrazy, które uważamy za prawdziwe."

"Życie jest piękne, nawet jeśli staje się przerażające. Dopóki człowiek oddycha, dopóty ma nadzieję. A nadzieja, ta największa ze zdrajczyń, czyni go uległym. Aż do samej śmierci."

Konstrukcja powieści to duży atut: różne perspektywy, zmienne plany czasowe, fragmenty, które początkowo wyglądają na odrębne opowieści… A potem zaczynają się splatać w taki sposób, że trudno nie westchnąć z satysfakcji. Jest to powieść idealna na czas, gdy za oknem pojawia się śnieg.

7/10

"Edukacja motyli" Donato Carrisi

 

"Bohaterka ścigana przez demony przeszłości.

Zagadkowa śmierć dziecka.

I mroczna wyprawa w głąb ludzkiej psychiki.

Donato Carrisi – najpopularniejszy włoski autor thrillerów – powraca z nową trzymającą w napięciu zagadką!

Serena, mieszkająca w Mediolanie brokerka nazywana w środowisku finansistów „blond rekinem”, odniosła zawodowy sukces i przez lata wiodła luksusowe życie bez zobowiązań, dopóki nie zaszła w ciążę z przypadkowym partnerem. Okoliczności zmusiły ją do urodzenia niechcianego dziecka, ale Serena nie zamierzała rezygnować z niezależności. Wychowywała córkę, zapewniając jej najlepsze możliwe warunki i unikając zbędnego zaangażowania emocjonalnego. Sześciolatkę wysłała na obóz narciarski do Szwajcarii. Po pożarze w schronisku, w którym zakwaterowano dziewczynki, ślad po jej dziecku zaginął.

Choć wszystko wskazuje na to, że córka Sereny nie żyje, ją samą zaczynają dręczyć niepokojące koszmary, a gdy po roku pojawiają się poszlaki wskazujące, że prawda jest o wiele bardziej skomplikowana, kobieta wraca na miejsce tragicznych wydarzeń i rozpoczyna prywatne śledztwo. Zagłębiając się w lokalne tajemnice odkrywa coraz bardziej przerażające fakty…"

Donato Carrisi znów udowadnia, że w ludzkiej duszy kryją się mroki, których nie chcemy poznać. Autor znakomicie łączy thriller psychologiczny z elementami filozoficznej refleksji oraz mistrzowsko buduje napięcie.

"Książki są jak ludzie - dodał - Czasem nie są tym, na co wyglądają. Czasem kryją tajemnice."

"Tajemnicą dobrych książek jest to, że nigdy nie kończą się wraz z ostatnią stroną. Wciąż brzmią ci w głowie niczym urzekająca muzyka."

"Nikt nie porywa sześcioletniej dziewczynki bez nikczemnego i zdrożnego celu."

"Kiedy znika twoje dziecko, przestajesz ufać światu. Ale najgorsze jest to, że przestajesz ufać sobie."

To historia o sile matczynej miłości, tajemnicach przeszłości i nieustannej walce o prawdę. Dawno nie czytałam tak psychologicznie popapranej historii. Ta książka ma szansę stać się moją ulubioną w dorobku autora.

8/10

"Colette" Valérie Perrin

 

"Zawiłe ludzkie historie, pełna napięcia intryga i tajemnica, która do ostatniej strony wstrzymuje oddech czytelnikom.

Nikt nie umiera dwa razy…

A jednak...

Rok 2010. Agnes nie potrafi pogodzić się z porzuceniem przez męża, który odszedł do młodszej kobiety – tej samej, którą jako reżyserka sama wybrała na jego partnerkę w filmie. Kiedy zmaga się z zawirowaniami we własnym życiu, otrzymuje telefon z żandarmerii w burgundzkim miasteczku Gueugnon z informacją o śmierci jej ciotki, Colette Septembre. Problem w tym, że Colette zmarła już trzy lata wcześniej.

Agnes postanawia udać się do Burgundii i spróbować sama odkryć, kto tak naprawdę został wówczas pochowany na cmentarzu w Gueugnon. Wkrótce odkrywa, że nie znała swojej ciotki tak dobrze, jak sądziła i jak niewiele wiedziała o kobiecie, u której w dzieciństwie i młodości spędzała wakacje.

W prywatnym śledztwie pomagają jej dawni przyjaciele i detektyw z wydziału dochodzeniowego policji, osoby z tak ciekawą historią, że każde z nich mogłoby być bohaterem oddzielnej powieści. Razem odkrywają wiele zaskakujących rzeczy na temat ciotki, na przykład to, że była fanką lokalnej drużyny piłkarskiej, która w 2000 roku nieoczekiwanie dostała się do finału Pucharu Ligi Francuskiej i wygrała ze słynnym Paris Saint-Germain.

Rozwikłanie zagadki i dopasowanie do siebie fragmentów układanki, obejmującej losy wielu ludzi – w tym również Agnes – wiąże się z tajemniczym zniknięciem jej ciotki na kilka dni po tym legendarnym meczu. A wskazówek, gdzie szukać prawdy, udzieli sama Colette Septembre."

Tak długo "chodziła za mną" ta książka, że w końcu przestałam ją ignorować i ją odsłuchać. I, szczerze mówiąc, nie rozumiem jej fenomenu. Nie chodzi o to, że nie doceniam literatury pięknej. Nie doceniam książek, które w jakiś sposób mnie nudzą i nużą. No nie zachwyciła mnie ta książka.

"Nie ma nic gorszego, niż stracić kogoś, kto nie umarł, kto żyje, ale przestał być sobą."

"Okrutnych ludzi często porównuje się do zwierząt. Mówi się: „Postępują jak zwierzęta". Ale nigdy żadne zwierzę nie dorówna ludziom w okrucieństwie."

"Gdy samotność jest twoją najlepszą przyjaciółką, nie jest ani smutna, ani ciężka do zniesienia, jest wynikiem twojej decyzji."

"Słowa, które człowiek zbyt długo powstrzymuje, wymykają się czasem wbrew woli. Trudno kontrolować emocje."

Słucha się lekko, akcja idzie do przodu, ale im dalej, tym częściej łapałam się na myśli: po co to wszystko? Wiele wątków wydaje się zbędnych, naciąganych, momentami wręcz niewiarygodnych. No nie jest to powieść, którą zapamiętam na dłużej.

5/10

"Rodzeństwo" Moa Herngren

 

"Czy rodzeństwo może zbudować prawdziwą więź?

Czy wspomnienia z dzieciństwa nas jednoczą, czy raczej dzielą?

Moa Herngren powraca z kolejną mistrzowską powieścią o kruchości rodzinnych więzi.

Po śmierci ojca trójka rodzeństwa – Ullis, Andrea i Rasmus – wraca do domu, w którym się wychowała, na urodziny matki. Andrea stara się zbliżyć do mamy i siostry Ullis, ale ciągle czuje się wykluczona. Ullis widzi w młodszej siostrze faworytkę ojca, a Rasmus zmaga się z wrażeniem, że od zawsze jest w cieniu sióstr.

Trzy różne obrazy dzieciństwa zderzają się ze sobą. Kto pamięta, jak było naprawdę? Jakie wydarzenia zostały pominięte? Czy można ufać własnym wspomnieniom? Co jesteśmy winni naszym bliskim?"

Bardzo wciągająca książka. Relacje rodzinne ukazane są z perspektyw każdego z trójki rodzeństwa, co jest świetnym zabiegiem, uważam. Powoli wychodzą na jaw tajemnice, skrywane relacje i wzajemne urazy.

"Smutek i żałoba to cena, jaką trzeba zapłacić za to, żeby móc kochać."

"Trzeba korzystać z życia, czerpać z niego pełnymi garściami, bo jutro można wpaść pod autobus."

"Dwóch na jednego, jeden na dwóch. Dzieli ich niewidzialna, ale ostra jak brzytwa granica."

"Nie pozwól, żeby strach cię przed czymś powstrzymał. Nie myśl, tylko rób."

Autorka wnikliwie pokazuje, jak niewypowiedziane emocje, nieporozumienia i indywidualne interpretacje zdarzeń prowadzą do narastających konfliktów i oddalenia. To ważna i uniwersalna lektura, która skłania do refleksji nad tym, jak łatwo jest się nie usłyszeć, nawet gdy mówimy tym samym językiem. Jak łatwo stracić relacje, które ktoś budował z miłością latami.

7/10

"Zjawa" Graham Masterton

 

"Intrygująca powieść o potędze ludzkiej wyobraźni. Książka, w której jawa miesza się ze snem. Ponadczasowa historia, wykraczająca daleko poza ramy horroru, stanowiąca wspaniałe połączenie grozy, dramatu i baśni.

Wszystko zaczyna się od tragicznego wypadku. Pewnego zimowego popołudnia tafla lodu załamuje się pod spacerującą po zamarzniętym basenie pięcioletnią Peggy Buchanan. Jej śmierć pogrąża w żalu dwie starsze siostry, Elizabeth i Laurę. Dziewczynki nie mogą jednak oprzeć się wrażeniu, że Peggy wcale nie odeszła w zaświaty, lecz jest tuż obok i czuwa nad ich losem. Trzy lata później miejscowy pastor, który molestował Laurę, zostaje znaleziony w stanie agonalnym na terenie plebanii, z poważnymi odmrożeniami całego ciała. Jest upalne lato, więc zdarzenie wymyka się wszelkim próbom racjonalnego wytłumaczenia. Kiedy nieprzyjemne przygody zaczynają spotykać każdego, kto w jakikolwiek sposób zbliży się do którejś z sióstr, Elizabeth uświadamia sobie, że nieżyjąca dziewczynka roztoczyła nad nimi rodzaj kłopotliwej i niezwykle groźnej kurateli… Chcąc ratować narzeczonego, będzie musiała zmierzyć się z Peggy na jej własnym polu: w świecie czystej wyobraźni, której wytwory przybierają czasem śmiertelnie realne kształty."

Masterton nie przeraża, jak kiedyś, choć nadal potrafi zaskoczyć. Plusy: postacie są ciekawe, mają wiele odcieni szarości, okładka jest bardzo ładna.

"Nigdy nie wiadomo, dlaczego coś, co nadaje sens życiu jednej osoby, zupełnie nie obchodzi innej."

"Nie można zadać bólu tym, którzy przez całe życie delektują się bólem. Nie można rozczarować kogoś, kto oczekuje tylko rozczarowań. Ktoś taki stara się wyłącznie obarczyć swym bólem innych i złożyć na nich winę za własne rozczarowania. I niezależnie od tego, co zrobi, nigdy nie czuje się lepiej, bo tego po prostu nie chce. Jedynej w życiu przyjemności zaznaje, mogąc zadać komuś cierpienie, ale i ta przyjemność nie jest zbyt duża."

"Nie możesz chronić ludzi w ten sposób. Ludzie muszą dorosnąć. Muszą się wiele nauczyć. Człowiek nigdy się niczego nie nauczy, jeśli nie podejmuje ryzyka."

Książka, która miała być horrorem - okazała się czymś bardziej przypominającym dramat, niż wywołującym niepokój horrorem. Nie jest to zła książka. Ciekawa, momentami mocno wciągająca, jednak posiadająca kilka mankamentów. Ale najbardziej zabrakło mi tutaj dusznego, mrocznego klimatu i atmosfery wywołującej dreszcz przerażenia.

6/10

"Wiedźmie drzewo" Tana French

 

"Toby jest rozpieszczanym przez los lekkoduchem. Ma wspaniałych przyjaciół, świetną dziewczynę i pracę, którą lubi i w której doskonale się sprawdza. Jego beztroskie życie przerywa dramatyczne wydarzenie – Toby przyłapuje na gorącym uczynku włamywaczy i zostaje przez nich brutalnie pobity.

Fizyczne i psychiczne rany leczy na prowincji, w domu, w którym jako dziecko spędzał wakacje z kuzynami. Opiekując się śmiertelnie chorym wujem, Toby stopniowo dochodzi do siebie. Czuje się już naprawdę dobrze, kiedy musi się zmierzyć ze wstrząsającym odkryciem: w pniu rosnącego w ogrodzie starego wiązu zostaje znaleziony ludzki szkielet.

Badania dowodzą, że kości należą do jednego ze szkolnych kolegów Toby’ego, a śledztwo policji wkrótce koncentruje się właśnie na nim. Usiłując dowiedzieć się, co naprawdę wydarzyło się w gospodarstwie wuja, Toby odkrywa mroczne sekrety z przeszłości swojej i własnej rodziny. Okazuje się, że to, co pamięta z dzieciństwa, jest tylko wyobrażeniem, a prawda jest zupełnie inna…"

Książka o stracie. Przenikliwa, mądra i wzruszająca, jednak... ledwo przez nią przebrnęłam. Pomysł na fabułę ciekawy, ale powieść napisana tak, że ciężko się ją czyta nie nudząc się w trakcie.

"A jeżeli szczęście w jakiś sposób zostało ze mnie wycięte, a ja nadal istnieję bez niego, to kim jestem?"

"Chodzi chyba o to, że człowiek przyzwyczaja się do siebie takiego, jakim jest. I trzeba jakiegoś wielkiego wstrząsu, żeby przebić tę skorupę i zajrzeć, co się może pod nią kryć."

"Miałem wrażenie, jakbym znalazł się w jednym z tych horrorów, gdzie ciała drugoplanowych postaci dostają się we władanie upiornych istot, którym nie do końca jednak udaje się je opanować, a nasz bohater dostrzega drobne wpadki i odkrywa rozgrywającą się na jego oczach intrygę..."

Nazbyt przeciągnięta, jak dla mnie. A przez to momentami nużąca. Potrafi uśpić nawet najbardziej wytrwałego czytelnika. Doczytałam do końca z ciekawości zakończenia - kolejny zawód. No jedna ze słabszych książek, jakie czytałam.

4/10

"Dziewczyna z wymiany" Nelle Lamarr

 

"DŁUGIE BLOND WŁOSY. BŁYSZCZĄCE CIEMNE OCZY. IDEALNE PERŁOWOBIAŁE ZĘBY. ZJAWIŁA SIĘ W TWOIM DOMU. ALE CZY NA PEWNO WIESZ DLACZEGO?

Nigdy wcześniej jej nie spotkałam, ale od razu wiem, że to właśnie ona, gdy tylko dostrzegam ją w tłumie na lotnisku. Ponieważ nasz nowy gość jest wierną kopią córki, którą niedawno straciliśmy. I właśnie dlatego ją wybrałam. W chwili, gdy Tanya wchodzi do naszego domu, czuję, jakby moje dziecko wróciło do życia.

Studentka z wymiany, z długimi blond włosami i smukłą sylwetką, tak bardzo przypomina Anabel, że czasami mogę niemal udawać, że córka nie zginęła w tamtym tragicznym wypadku. Tanya jest naprawdę idealnym gościem – miła, uprzejma i zawsze chętna do pomocy w kuchni. Nareszcie ktoś komplementuje mój piękny dom i cieszy się domowymi obiadami, które przyrządzam. A kiedy zadaje pytania o moje życie, czuję, że wreszcie znalazłam kogoś, komu mogę się zwierzyć.

Moja młodsza nastoletnia córka, Paige, nie jest zadowolona z obecności gościa. Uważa, że to dziwne, że Tanya wygląda jak Anabel i nie cierpi, gdy nosi stare ubrania jej siostry. No ale relacje pomiędzy Paige i Anabel zawsze były napięte... A ja jestem pewna, że pojawienie się innej nastolatki w tym domu pomoże uzdrowić naszą rodzinę. Teraz Paige nalega, żebym sprawdziła akta Tanyi. Jest przekonana, że dziewczyna nie jest tym, za kogo się podaje.

Już dawno temu nauczyłam się, że czasami lepiej nie zadawać pytań, na które nie chce się znać odpowiedzi. Zdecydowanie nie chcę, żeby Paige ciągnęła ten wątek... ponieważ sama nabieram podejrzeń, że Tanya może jednak mieć jakiś sekret. Ale jestem pewna, że to drobiazg w porównaniu z tym, którego sama strzegę..."

Uważam, że historia stworzona przez Nelle Lamarr ma spory potencjał, ale. Zabrakło mi spójności. Nie wszystko się ze sobą, jak dla mnie, kleiło. Nie twierdzę, że to jest książka zła. Może tylko ja jej kunsztu nie doceniłam. 

"Chciałam zobaczyć zwycięską wojowniczkę, a ujrzałam pokonaną żołnierkę. Samotną i zmęczoną. Przegraną."

"Kiedy oszukasz mnie raz – powinieneś się wstydzić. Kiedy oszukasz drugi raz – to ja powinnam się wstydzić."

"Zniszczenie naszego gościa okazało się trudniejsze, niż przypuszczałam."

"Gdy się poddajesz, pozwalasz, by ktoś inny wygrał."

Ciekawa historia i zawiłe intrygi - to się zgadza i tego tej książce nie brakuje. Jednak cała reszta sprawiła, że nie urzekła mnie ta książka aż tak, jak się tego spodziewałam. Trudno, bywa i tak.

6/10

"Zanim powiesz żegnaj" Harlan Coben, Reese Witherspoon

 

"Współpraca gigantów narracji – Reese Witherspoon i Harlana Cobena.

Dwa gorące nazwiska będące synonimami wciągającej fabuły – razem w jednym thrillerze, który nie pozwoli wam zasnąć.

„Zanim powiesz żegnaj” to suspens na miarę Oscara!

Niezłomna kobieta uwięziona w sieci kłamstw, którą sama pomogła stworzyć.

Poszukiwanie prawdy, za której ukrycie globalne elity są gotowe wiele zapłacić.

Ucieczka, która jest jedyną szansą na przeżycie.

Maggie McCabe zawsze żyła na krawędzi. Tylko człowiek z nerwami ze stali może zostać chirurgiem wojskowym, a tylko geniusz – zdobyć w tym zawodzie taką renomę jak ona. Ale wysoki prestiż nie ochronił jej przed tragedią.

Pozbawiona prawa wykonywania zawodu Maggie traci w życiu cel, ale nie pasję. Gdy dotyka dna, z niespodziewanej strony nadchodzi ratunek – były kolega po fachu, obecnie elitarny chirurg plastyczny świadczący usługi najbogatszym ludziom na świecie, prosi ją o przysługę.

W tajemniczej, zamkniętej klinice, ociekającej luksusem i dysponującej najnowszymi technologiami, o których zwykli ludzie jeszcze nie słyszeli, pewien człowiek potrzebuje pomocy. Maggie należy do niewielu lekarzy na świecie, którzy mogą jej udzielić. Zgadza się wkroczyć do świata niewypowiedzianego bogactwa i dotrzymać swojej części umowy. Kiedy jednak jej pacjent nagle znika bez śladu, Maggie wie, że musi uciekać, chyba że sama chce podzielić jego los…"

W tej powieści widać wyraźnie połączenie stylów obojga autorów. Czy z połączenia sił literackich mistrza gatunku i legalnej blondynki może wyjść coś fajnego? Może. I jest to połączenie, które bardzo przypadło mi do gustu. W dodatku książka czytana przez Filipa Kosiora - cud, miód i orzeszki.

"Nie ma czegoś takiego jak odkrycie bez konsekwencji. Ważne jest to, co człowiek postanowi z tym zrobić."

"Zastanawiasz się, co czyni bohatera? Oczywiście, że altruizm. Ale jest też ego, lekkomyślność i poszukiwanie mocnych wrażeń. Nie boimy się niebezpieczeństwa. Boimy się normalności."

"Co dziwne, choć potrafi przedzierać się przez dzienniki, instrukcje i książki techniczne, to powieści czyta powoli, bez pośpiechu, upewniając się, że każda scena ożywa w jej głowie w pełnej krasie. To jej najbliższa chwila wyłączenia się – oderwania myśli od rzeczywistości fikcją zamiast rozwiązywania problemów."

"- Umarli są martwi – mówi Porkchop. -Nie masz się z tym pogodzić. Masz z tym żyć."

Historia, która wciąga i trzyma w niepewności od pierwszej do ostatniej strony. Jest to świetny thriller sensacyjny z elementami kryminału, w którym wyruszamy w niebezpieczną podróż od Ameryki, przez zimną Rosję, blichtr Dubaju, aż po winnice francuskiego Bordeaux. Dynamika,  tajemnice, odpowiednio utrzymane napięcie i doskonale oddany klimat miejsc akcji - połączenie, które sprawia, że powieść chce się czytać/słuchać od razu do samego końca i nie można się oderwać. Jestem zadowolonym Misiem.

8/10