Czy wspomnienia z dzieciństwa nas jednoczą, czy raczej dzielą?
Moa Herngren powraca z kolejną mistrzowską powieścią o kruchości rodzinnych więzi.
Po śmierci ojca trójka rodzeństwa – Ullis, Andrea i Rasmus – wraca do domu, w którym się wychowała, na urodziny matki. Andrea stara się zbliżyć do mamy i siostry Ullis, ale ciągle czuje się wykluczona. Ullis widzi w młodszej siostrze faworytkę ojca, a Rasmus zmaga się z wrażeniem, że od zawsze jest w cieniu sióstr.
Trzy różne obrazy dzieciństwa zderzają się ze sobą. Kto pamięta, jak było naprawdę? Jakie wydarzenia zostały pominięte? Czy można ufać własnym wspomnieniom? Co jesteśmy winni naszym bliskim?"
Bardzo wciągająca książka. Relacje rodzinne ukazane są z perspektyw każdego z trójki rodzeństwa, co jest świetnym zabiegiem, uważam. Powoli wychodzą na jaw tajemnice, skrywane relacje i wzajemne urazy.
"Smutek i żałoba to cena, jaką trzeba zapłacić za to, żeby móc kochać."
"Trzeba korzystać z życia, czerpać z niego pełnymi garściami, bo jutro można wpaść pod autobus."
"Dwóch na jednego, jeden na dwóch. Dzieli ich niewidzialna, ale ostra jak brzytwa granica."
"Nie pozwól, żeby strach cię przed czymś powstrzymał. Nie myśl, tylko rób."
Autorka wnikliwie pokazuje, jak niewypowiedziane emocje, nieporozumienia i indywidualne interpretacje zdarzeń prowadzą do narastających konfliktów i oddalenia. To ważna i uniwersalna lektura, która skłania do refleksji nad tym, jak łatwo jest się nie usłyszeć, nawet gdy mówimy tym samym językiem. Jak łatwo stracić relacje, które ktoś budował z miłością latami.
7/10
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz