W dwudziestą rocznicę jej ocalenia wspomnienia wracają ze zdwojoną siłą. Media rozpisują się o sprawie, a kobieta znów czuje się obserwowana. I zaczyna lunatykować. Którejś nocy budzi się na podwórku własnego domu, a u jej stóp leżą zwłoki zamordowanego mężczyzny.
Mężczyzny z jej poprzedniego życia."
O, jaka dobra powieść! O, jak mi się ją dobrze czytało! Muszę przyznać, że zaintrygowała mnie i zainteresowała od pierwszych stron na tyle, że zupełnie popłynęłam wraz z historią i przeczytałam tę książkę na raz. Dawno coś takiego mi się nie zdarzyło.
"Od matki nauczyłam się jednego: stajesz się historiami, które opowiadasz. A najprawdziwsza historia to ta, którą opowiadasz sobie w samotności."
"Ale ludzie już tacy są - czasami widzimy tylko to, co można dostrzec na pierwszy rzut oka, a wiadomo, że każdy dba o pozory. Ludzie potrafią być czarujący."
"To była kolejna prawda, którą wtedy odkryłam: twoja historia nie zawsze należy do ciebie. Należy przede wszystkim do autora. Do świadka. Do tego, kto ją opowiada."
"Sprzedaj słowa, przyjaciół, a nawet własną duszę. A potem patrz, co się stanie. Ale uważaj. Stamtąd nie ma już powrotu."
Megan Miranda stworzyła bardzo klimatyczny i doskonale poprowadzony thriller, w którym prawda jest na wyciągnięcie ręki, a mimo to trudno ją dosięgnąć. Autorka w znakomity sposób stopniuje napięcie i nie pozwala aby ono spadło. Zdecydowanie polecam!
8/10
