"Colette" Valérie Perrin

 

"Zawiłe ludzkie historie, pełna napięcia intryga i tajemnica, która do ostatniej strony wstrzymuje oddech czytelnikom.

Nikt nie umiera dwa razy…

A jednak...

Rok 2010. Agnes nie potrafi pogodzić się z porzuceniem przez męża, który odszedł do młodszej kobiety – tej samej, którą jako reżyserka sama wybrała na jego partnerkę w filmie. Kiedy zmaga się z zawirowaniami we własnym życiu, otrzymuje telefon z żandarmerii w burgundzkim miasteczku Gueugnon z informacją o śmierci jej ciotki, Colette Septembre. Problem w tym, że Colette zmarła już trzy lata wcześniej.

Agnes postanawia udać się do Burgundii i spróbować sama odkryć, kto tak naprawdę został wówczas pochowany na cmentarzu w Gueugnon. Wkrótce odkrywa, że nie znała swojej ciotki tak dobrze, jak sądziła i jak niewiele wiedziała o kobiecie, u której w dzieciństwie i młodości spędzała wakacje.

W prywatnym śledztwie pomagają jej dawni przyjaciele i detektyw z wydziału dochodzeniowego policji, osoby z tak ciekawą historią, że każde z nich mogłoby być bohaterem oddzielnej powieści. Razem odkrywają wiele zaskakujących rzeczy na temat ciotki, na przykład to, że była fanką lokalnej drużyny piłkarskiej, która w 2000 roku nieoczekiwanie dostała się do finału Pucharu Ligi Francuskiej i wygrała ze słynnym Paris Saint-Germain.

Rozwikłanie zagadki i dopasowanie do siebie fragmentów układanki, obejmującej losy wielu ludzi – w tym również Agnes – wiąże się z tajemniczym zniknięciem jej ciotki na kilka dni po tym legendarnym meczu. A wskazówek, gdzie szukać prawdy, udzieli sama Colette Septembre."

Tak długo "chodziła za mną" ta książka, że w końcu przestałam ją ignorować i ją odsłuchać. I, szczerze mówiąc, nie rozumiem jej fenomenu. Nie chodzi o to, że nie doceniam literatury pięknej. Nie doceniam książek, które w jakiś sposób mnie nudzą i nużą. No nie zachwyciła mnie ta książka.

"Nie ma nic gorszego, niż stracić kogoś, kto nie umarł, kto żyje, ale przestał być sobą."

"Okrutnych ludzi często porównuje się do zwierząt. Mówi się: „Postępują jak zwierzęta". Ale nigdy żadne zwierzę nie dorówna ludziom w okrucieństwie."

"Gdy samotność jest twoją najlepszą przyjaciółką, nie jest ani smutna, ani ciężka do zniesienia, jest wynikiem twojej decyzji."

"Słowa, które człowiek zbyt długo powstrzymuje, wymykają się czasem wbrew woli. Trudno kontrolować emocje."

Słucha się lekko, akcja idzie do przodu, ale im dalej, tym częściej łapałam się na myśli: po co to wszystko? Wiele wątków wydaje się zbędnych, naciąganych, momentami wręcz niewiarygodnych. No nie jest to powieść, którą zapamiętam na dłużej.

5/10