Edith Elliot nie miała poprawnych relacji ze swoją córką. Mimo to Clio zaufała jej jeden, jedyny raz. Lecz matka znów ją zawiodła.
Dwadzieścia lat później relacje między kobietami nadal są napięte. Clio umieszcza osiemdziesięcioletnią matkę w domu opieki, gdzie ta nawiązuje więź z jedną z pracownic. Problem w tym, że nowa znajoma, Patience, z nikim nie jest szczera. Tymczasem Edith szuka w niej wspólniczki, planując ucieczkę z placówki. I właśnie wtedy w domu opieki dochodzi do morderstwa.
W tej historii jest jeszcze ktoś. Kobieta, która postanawia wyjść z cienia i namieszać w życiu wszystkich.
Każda z bohaterek skrywa jakąś tajemnicę i niewiele wiedzą o sobie nawzajem. Muszą sobie zaufać, jeśli chcą odzyskać spokój i odsunąć od siebie podejrzenie o udział w zbrodni.
Ale czy ktoś, kto żyje w kłamstwie, będzie gotów zmierzyć się z prawdą?"
Powieść bardzo skupia się na relacji matka-córka. Nie do końca poprawnej relacji. A jeśli ktoś, tak jak ja, ma taką ze swoją matką - może znaleźć wiele elementów łączących ją z jedną z głównych bohaterek. Co jest bardzo ciekawym doświadczeniem.
"Żal jest zawsze tylko twój, tak jak poczucie winy. To nie coś, czym możesz się podzielić."
"Więzienia mają różne kształty i rozmiary, a czasami budujemy własne, nie zdając sobie z tego sprawy."
"Czasami złe rzeczy przytrafiają się dobrym ludziom, więc dobrzy ludzie muszą robić złe rzeczy."
"To niesamowite, jakie słowa wychodzą z ust zdesperowanych ludzi, gdy próbują wypełnić niezręczną ciszę."
To jedna z tych książek, które z pozoru są thrillerami, ale w rzeczywistości zostają z tobą, bo przypominają ci o rzeczach, których wolałabyś nie pamiętać. Porusza również temat dobrych i złych decyzji. Zmusza do zastanowienia nad kwestią, czy złe uczynki można usprawiedliwić? Czy człowiek, robiąc coś złego w dobrej wierze, nadal jest dobry? Dla mnie bardzo ważna powieść.
7/10
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz