Miłość cierpliwa jest, łaskawa jest. Do czasu.
Prokurator, która nie chce wracać w rodzinne strony. Były gliniarz, który nie chce wracać do służby. Połączy ich przerażająca zbrodnia, o której jeszcze latami szeptać będą mazurskie wsie.
Czy opowieść o Niechcianych Córkach to tylko kolejna lokalna klechda? Czy wspominane z trwogą dawne czarownice wciąż kryją się po wsiach i rzucają uroki?
Gdy zima huczy na Mazurach, a nad jeziorami niesie się wycie wilków, gdy zewsząd słychać nawoływanie śmierci, Lichy musi w końcu zdecydować, jak bardzo pragnie żyć.
Grzegorz Brudnik powraca z długo wyczekiwaną opowieścią o komisarzu Rafale Lichym, by sprawdzić, czy zagubiony człowiek może zagubić się jeszcze bardziej. W tej wędrówce przez skute lodem jeziora, przysypane śniegiem lasy i otulone zimową mgłą Giżycko towarzyszy mu wierny przyjaciel, którego czuły nos będzie dla nich jedynym przewodnikiem.
Kto pierwszy, ten umiera."
Doskonale napisana powieść. Autor potrafi stworzyć klimat jak mało kto. Są takie serie kryminalne i tacy bohaterowie, do których wraca się z przyjemnością. Dla mnie takim bohaterem jest Rafał Lichy i jego Sierść. Cieszę się, że komisarz Lichy jeszcze nie powiedział ostatniego słowa.
"Czasami dobrzy ludzie robią złe rzeczy, ale to nie znaczy, że są źli."
"Faceci to bez cienia wątpliwości jakiś inny gatunek - westchnęła."
"Ludzie w miastach nic nie wiedzą. Oślepiają ich ekrany smartfonów, ogłusza bezustanny jazgot. Ale ponad jeziorami dźwięk się niesie czysty i niezakłócony. Dociera do każdej mazurskiej wsi. My, mam na myśli siebie i wielu takich jak ja, znamy wszystkie plotki i wszystkie historie. Twoją też."
Autor powrócił w świetnym stylu. Ileż tu było emocji - od śmiechu po łzy. Język, którym się posługuje autor, tak bardzo mocno do mnie przemawia. Od ironii, przy której się uśmiechałam, aż bo żal i ból, przy którym chciało się płakać. Świetnie się czyta.
8/10
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz