"Nikt nie wyjdzie stąd żywy. Historia Jima Morrisona" Jerry Hopkins, Danny Sugerman

 

"Jim Morrison jest najbarwniejszą, najtragiczniejszą i najbardziej niezrozumianą postacią w historii rocka. Był osobowością niezwykłą: gdyby urodził się wcześniej, mógłby poświęcić się badaniom nad leczeniem raka; gdyby urodził się później, byłby bez wątpienia rekinem giełdowym. Całe szczęście, że pozostał dzieckiem swoich czasów: epoki buntu, niezgody na zastaną rzeczywistość i wszechobecnej poezji. Jim Morrison, mimo sukcesów i sławy, jakie zapewniły mu występy z The Doors, był nieszczęśliwy, gdyż czuł się przede wszystkim poetą, zmagającym się z ograniczeniami rockowego kanonu. Wybór, jakiego dokonał pod koniec życia, oraz pochodzące z tego okresu wiersze świadczą, że byłby poetą wielkim na miarę Walta Whitmana. Pozostał poetą niespełnionym, poetą-dzieckiem nieustannie otwierającym drzwi percepcji, które zbyt wcześnie zatrzasnęły się za nim na zawsze."

Od czasu do czasu lubię czytać biografię. Zawsze można dowiedzieć się z nich czegoś, czego nie wiedziało się wcześniej o danej osobie. A Jim Morrison był naprawdę ciekawym człowiekiem.

"Interesuje mnie wszystko to, co wiąże się z przekraczaniem i łamaniem ustalonego porządku, z rebelią, dezorganizacją, chaosem."

"Lubię pić, alkohol rozluźnia ludzi i pomaga w nawiązywaniu rozmowy. To taki hazard; wychodzisz wieczorem się napić, a nie wiesz, gdzie wylądujesz następnego ranka. Może być wspaniale, może nastąpić katastrofa - tak jakbyś rzucał kostką. Różnica pomiędzy samobójstwem a powolną kapitulacją."

"Interesuje mnie film, bo jest on dla mnie najcelniejszym wśród form sztuki odwzorowaniem rzeczywistego biegu świadomości, zarówno w życiu wyobraźni, jak i w codziennej percepcji świata. ... to rodzaj rzeźby na podobieństwo człowieka. W pewien sposób jest to zbliżone do sztuki, gdyż ujmuje energię w pewną formę; z drugiej strony - to obyczaj, czy też powtórzenie, powracający tradycyjnie scenariusz lub widowisko, obciążone pewnym znaczeniem. Ono przenika wszystko. Jest jak gra."

"Mam tak dość tego wszystkiego. Ludzie widzą we mnie gwiazdę rock and rolla, a ja już nie chcę mieć z tym nic wspólnego. Nie mogę już z tym wytrzymać. Chciałbym, żeby mnie nie poznawano - w końcu, co oni sobie myślą; że kim jest Jim Morrison?"

Lektura mnie zaskoczyła, gdyż była bardzo interesująca, a nie spodziewałam się po niej zbyt wiele. Zafascynowała mnie ta mania czytania u Jima. Rozkładał Nietzschego na czynniki pierwsze, na plażowym piasku, wśród ognisk i zaufanych przyjaciół. Był to człowiek o wyjątkowo złożonej osobowości, który żył nieustannie balansując na krawędzi. Świetnie się to czytało.

7/10