Czerwiec 2025 roku. Zbliża się szczyt sezonu w Tatrach, na szlakach pojawia się coraz więcej turystów, a w Kuźnicach wydłużają się kolejki do wjazdu na Kasprowy Wierch. Edmund Osica zabiera tam dzieci Dominiki, które przyjechały odwiedzić Zakopane, podczas gdy Wiktor Forst jest zmuszony zostać na komendzie. Obaj są zupełnie nieświadomi tego, że zamachowcy planują atak na kolej linową.
Czerwiec 2022 roku. Dominika Wadryś-Hansen wraz z Wikto rem układa sobie życie w Krakowie, przekonana, że nic nie może stanąć na drodze ich wspólnego szczęścia. Praca schodzi dla niej na dalszy plan, zaczyna liczyć się wyłącznie rodzina. Mimo to podejmuje się śledztwa w sprawie masowego grobu odnalezionego na składowisku odpadów w Pleszowie. Śledztwa, którego skutki sięgają aż do czerwca 2025 roku…"
Niestety, nie jest to najlepsza powieść z serii. Powolna akcja. Przez długi czas, w sumie, nic się nie dzieje. Nie kupiłam tej historii.
"Jeśli ktoś prawdziwie kocha, to nie ma niczego, co mogłoby tę miłość wymazać."
"Była pijana szczęściem i winem i nie chciała kiedykolwiek trzeźwieć."
"Przyszło im prowadzić śledztwa w czasach, kiedy dzięki sztucznej inteligencji niemożliwe stawało się stosunkowo łatwo osiągalne."
"Jeśli jej doświadczenia mogły czegokolwiek dowodzić, to właśnie tego, że traumy się nie miewa. Z nią się żyje."
Nie mogę powiedzieć, żeby ten tom wgiął mnie w fotel, mimo to pojawiło się kilka zaskakujących momentów. Powiedzonka Gorgana też spowodowały lekki uśmiech. Nagromadzenie nieprawdopodobnych zdarzeń jest tu tak duże, że odbiera zupełnie przyjemność z lektury. I na tym poprzestanę, żeby za dużo nie napisać.
5/10
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz