Pewnej nocy do schroniska w Morskim Oku dociera przemoczony mężczyzna, blady i przywodzący na myśl upiora. Nie odzywa się, jest zdezorientowany, zdaje się pochodzić z innego świata. Rankiem znika, a w trakcie poszukiwań pracownicy schroniska odnajdują ciało innego turysty w Morskim Oku.
Po Tatrach rozlewa się strach. Góry zaczynają szeptać, że oto pojawił się Topielec – demoniczna istota powstała z potępionej duszy, która wedle starych tatrzańskich legend musi odkupić swoje winy przez siedem lat topienia ofiar.
Gdy Wiktor Forst podejmuje śledztwo, odkrywa, że zmarły turysta kilka dni wcześniej trafił do starej góralki, znawczyni dawnych podań, która przepowiedziała mu śmierć przez utopienie. Szybko okazuje się, że to tylko jedna z niewytłumaczalnych rzeczy, które wiążą się ze sprawą…"
Autor bardzo sprytnie prowadzi akcję i prawie do samego końca nie wiemy, czy to, czego dowiadują się bohaterowie, jest prawdą czy fałszem. Trzyma w napięciu i kiedy wszystko już się wydaje rozwiązane, to okazuje się, że to dopiero początek.
"Samotność w górach była czymś pięknym. Samotność przy drugim człowieku wprost przeciwnie."
"Widok Forsta niemogącego znaleźć sobie miejsca zawsze był dla Edmunda Osicy sygnałem, że nadchodzą problemy. Ilekroć obserwował podwładnego w takim stanie, oznaczało to, że stoi on o cal od przepaści. I zaraz zrobi krok naprzód, licząc, że przeżyje upadek."
"(...) Tam gdzie znaki zapytania są zbyt długo, pojawiają się spiski."
Początek dość spokojny, na ogromny plus przepychanki słowne Forsta z Osicą. Sam pomysł na fabułę ciekawy, jednak szybko udało mi się połączyć kropki i wymyślić kto jest mordercą. Lubię też klimat, jaki stworzył Autor - lepki, zimny, duszny. A niepokój okleja człowieka jak mokra kurtka w górach. Warto przeczytać.
7/10
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz