"Piekło jest puste" Remigiusz Mróz

 

"Po latach pracy w stacji NSI Patrycja Dobska w końcu dostała własny program interwencyjny, w dodatku trafiła na temat życia. Dekadę po zaginięciu pewnej dziewczyny, którym niegdyś żyła cała Polska, dziennikarka dotarła do informacji rzucających zupełnie nowe światło na sprawę. Odkryła, że co roku na antenie publicznej rozgłośni matce zaginionej dedykowane są ulubione piosenki córki, zupełnie jakby ktoś postanowił się nad nią znęcać.

Podążając tym tropem, Patrycja trafia na fakty i powiązania, które wyjaśniają, dlaczego dziewczyna pewnej nocy podczas powrotu do domu rozpłynęła się w powietrzu – i jakim cudem przez dziesięć lat nikt nie trafił na jej trop. Mimo poważnych wątpliwości dziennikarka decyduje się opublikować materiał w pierwszym odcinku jej autorskiego programu Raport NSI. Nie ma świadomości, jak dalece sięga ta sprawa. Ani jak wielkie zagrożenie na nią sprowadzi."

Jak zwykle Mróz nie zawiódł. Książka wciąga od pierwszej strony i ja wiem, że to taki schemat: trup, tajemnica, kłamstwa, ktoś znika, ktoś wraca. Mimo to jednak czytam dalej, bo Mróz umie w napięcie i niebanalne zakończenia.

"Punktualni ludzie byli w cenie, dowodziło to bowiem, że traktują czyjś czas z takim samym szacunkiem jak swój. Ci, którzy się spóźniali, w jej przekonaniu oznajmiali wszem wobec, że ich życie jest ważniejsze."

"- Czas nie leczy ran - odezwała się w końcu. - On chwyta za ich brzegi, rozwiera je i pozwala im się jątrzyć."

"Ludzki poziom pokurwienia czasem przechodzi nawet niezdrowo rozsądkowe normy."

Kolejna świetna, wciągająca i trzymająca w napięciu fabuła. Dobrze przemyślane wątki i napięcie, które stale wzrasta. Naprawdę kawał dobrej książki.

7/10