"Śladami zatartych wspomnień" Katarzyna Wolwowicz

 

"Rupert Ogrodnik porządkuje dom po dziadku. Przypadkowo znajduje skrytkę z metalową szkatułką, w której spoczywa stary list. I choć najwyraźniej został on napisany kilkadziesiąt lat temu, to jego treść okazuje się przerażająca. Nadawca jasno przyznaje, że zabił rodziców Ruperta, ponieważ zasłużyli na śmierć. Ogrodnik nie może otrząsnąć się z szoku i nie wie, co o tym myśleć. Do tej pory żył ze świadomością, że kiedy był małym chłopcem, jego rodzice zginęli w wypadku samochodowym. Rozpoczyna własne śledztwo, pełne zawiłości i niewiadomych, bo rozpaczliwie pragnie odkryć prawdę. Tylko czy ci, którzy ją znają, nadal żyją?

Roksana, córka Ruperta, postanawia zamieszkać w Szklarskiej Porębie. Zapewnia ojca, że chce prowadzić normalne, ustabilizowane życie, jednak prawda jest zupełnie inna. Dziewczyna ma wobec Ruperta swoje plany, a sytuację dodatkowo komplikuje fakt, że niespodziewanie odzywa się do niej człowiek, który stał za zabójstwem Kaliny. Mężczyzna dzwoni z więzienia do Roksany i składa jej propozycję nie do odrzucenia.

Czy Rupertowi uda się dotrzeć do prawdy na temat śmierci rodziców i w końcu odzyska spokój? Czy Roksana posunie się do czynów, od których nie będzie już odwrotu? I jaką rolę odegrają w tym powracający z przeszłości Marek i Beata?"

Styl autorki pozostaje lekki i przystępny, dzięki czemu książki słucha się przyjemnie. Szczególnie warte uwagi jest zaskakujące zakończenie. Fabuła koncentruje się głównie na wnikliwych portretach psychologicznych bohaterów i na emocjach, które kierują ich wyborami, i odsłaniają tym samym słabości i wewnętrzne rozdarcia. 

"Ale wszyst­ko jest po coś, jak ma­wia­ła moja bab­cia, i ze wszyst­kie­go mo­że­my wy­cią­gnąć naukę dla sie­bie, jak twier­dzi moja te­ra­peut­ka."

"Naj­waż­niej­si w na­szym życiu za­wsze po­win­ni być lu­dzie i nawet je­że­li prze­wrot­ny los na jakiś czas to zmie­ni, to miło wie­dzieć, że z cza­sem wszyst­ko może wró­cić na swoje tory."

"Życie bę­dzie­my świę­to­wać. Życie to naj­wspa­nial­szy pre­zent, jaki do­sta­li­śmy od losu, i trze­ba ce­le­bro­wać każdy jego dzień."

"Niewiedza i domysły są dużo gorsze. Zżerają człowieka od środka i wyniszczają psychikę. Powodują, że nadbudowujemy rzeczywistość i tworzymy hipotezy, z których każda kolejna brzmi gorzej od poprzedniej."

Bohaterowie to jeden z największych atutów tej powieści.  Nawet postaci drugoplanowe nie są tu tłem, lecz pełnoprawnymi uczestnikami gry. To książka, która angażuje bez reszty i zmusza do analizowania każdego tropu.

7/10