"Niegrzeczne. Historie dzieci z ADHD, autyzmem i zespołem Aspergera" Jacek Hołub

 

"Małą Martą chciał się zająć ksiądz egzorcysta. Na rodziców awanturującego się Piotrka sąsiedzi nasyłają policję i pomoc społeczną. Matka autystycznego Mateusza usłyszała, że powinna go oddać do ośrodka. Aleś rozładowuje energię, ścigając się na rowerze. Tamara ma ADHD i świadectwa z czerwonym paskiem. Nastoletni Kacper z zespołem Aspergera był gnębiony w szkole.

Dzieci i młodzież z widoczną niepełnosprawnością wywołują w nas empatię. Sprawne i zdrowe, ale zachowujące się nietypowo – agresywne, nadpobudliwe lub nieprzestrzegające norm społecznych – wzbudzają gniew i oburzenie. Postrzegamy je jak niewychowane i niekulturalne, a ich rodzice są w naszych oczach złymi matkami i ojcami. Krzywdzące oceny, brak zrozumienia i pomocy oraz próby wtłoczenia na siłę w wyznaczone przez nas ramy „normalności” to codzienność moich bohaterek i bohaterów.

Ta książka nie jest źródłem wiedzy na temat ADHD i spektrum autyzmu. Nie zajmuję się w niej poszukiwaniem ich przyczyn, nie wskazuję najlepszych metod wychowawczych i terapii. To opowieść o dzieciach, ich rodzinach oraz o tym, jak z innością radzą sobie społeczeństwo, szkoła i instytucje."

Jeden z "mocniejszych" reportaży, jakie czytałam. Może dlatego, że wśród znajomych dzieci znajdują się te z ADHD, czy spektrum autyzmu. A to wtedy bardziej rusza człowieka. Przynamniej mnie bardziej ruszyło. Nic mnie tak nie wkurza, jak świadomość, że człowiek jest takim stworzeniem, którego nie obchodzi problem, jeśli go osobiście to nie dotyczy.

"Trzeba mieć szacunek do drugiego człowieka, chociażby ze względu na to, że jest. Nawet jeżeli próbuje udawać kogoś innego, to nadal jest sobą, bo robi to ze swojej woli, nikt go do tego nie zmusza. Ja szanuję rodziców, znajomych, wszystkich. Niektórych bardziej, to prawda, ale wszystkich."

"Kiedy się dowiedziałem, że mam zespół Aspergera, na początku czułem się trochę dziwnie i było mi smutno. Sam nie wiem dlaczego. Byłem zaskoczony. Ale tylko przez pierwsze kilka godzin. Później stwierdziłem, że właściwie to może mi pomóc. Okej, jestem inny. Zawsze tak było. Przyzwyczaiłem się. W sumie lubię być inny, bo przynajmniej mam własne zdanie. Większość ludzi, których znam, chce kogoś naśladować. A ja chcę być sobą."

"W polskiej szkole wciąż dominuje pruska metodyka uczenia. To jedna z największych bolączek systemu. Nauczyciel nie pochyla się nad uczniem jako osobą, tylko traktuje go jak kolejnego pionka w dwudziestokilkuosobowej klasie, od którego tylko się wymaga."

Nie każda historia opisana w książce była przepełniona smutkiem. Wielkim plusem jest to, że nie ma tam wielkiego narzekania, użalania się nad swoim losem czy systemem Państwa. Uważam, że tę książkę powinien przeczytać każdy rodzic, gdyż otwiera ona oczy na wiele aspektów zachowania u dzieci, nie tylko własnych. Tak łatwo oceniać innych, kiedy nie zna się przyczyn tego zachowania.

8/10