Z poddasza dobiegają krzyki.
Nowa sąsiadka kłamie.
A w oknie pojawia się twarz, której nie powinno tam być…
Greta postanawia przyjrzeć się bliżej parze emerytów, ale im lepiej ich poznaje, tym bardziej jest przekonana, że za miłymi uśmiechami małżonków kryją się brzydkie sekrety. Zdeterminowana, by odkryć, kim naprawdę są nowi sąsiedzi, nie przeczuwa, że prawda, do której dotrze, okaże się tak przerażająca, iż pożałuje, że kiedykolwiek jej szukała.
Bo są takie drzwi, do których nigdy nie powinno się pukać."
Kolejny świetny thriller w wykonaniu Izabeli Janiszewskiej. Autorka stawia na konkrety i pomija zbędne opisy, a mimo to potrafi wzbudzić emocje. Lekkie pióro sprawia, że książkę czyta się bardzo szybko, a napięcie utrzymuje się do ostatniej strony.
"Jeżeli coś wygląda jak gówno i śmierdzi jak gówno, to najczęściej jest to gówno."
"Najwyraźniej zło wcale nie musi mieć potwornej twarzy. Może właśnie to jest w nim najbardziej przerażające. Nie sposób odgadnąć, w kim się tak naprawdę kryje."
"Ludzie boją się węży, rekinów czy lwów, ale zapominają, że to człowiek jest najgroźniejszym z drapieżników – powiedział. – Potrafi wzbudzać ogromny strach, jest niezwykle skutecznym zabójcą i dąży do celu w bezwzględny sposób. Tak nas ukształtowała natura, nie da się jej oszukać."
"Żyjemy w czasach, w których ważniejsze od wyroków sądów są te wydawane przez media i ludzi w sieci."
Ciekawa i nieprzeciągnięta. Ciekawe i zaskakujące zakończenie. Porusza trudny i wstrząsający wątek - niestety aktualny w dzisiejszych czasach. Uważam, że ta książka powinna być skierowana przede wszystkim do kobiet, jako przestroga. To nie tylko fikcja literacka. To historia, która poucza, otwiera oczy i skłania do przemyśleń.
Polecam.
8/10
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz