"Sierociniec" Przemysław Kowalewski

 

"Czerwiec 1975 roku. Do Biura Wydziału Kryminalnego Komendy Miejskiej Milicji Obywatelskiej zgłasza się Irenka, była podopieczna jednego ze szczecińskich domów dziecka.

Przekonuje, że będąc dzieckiem była świadkiem sprzedaży swojej młodszej siostry. Zgłoszenie trafia do kapitan Barbary Romanowskiej. Milicjantka, która spędziła całe dzieciństwo w sierocińcu, angażuje się w sprawę emocjonalnie. Nie wie, że przekraczając próg Państwowego Domu Dziecka im. Pionierów Szczecina wkroczy w ciemność, która może ją pochłonąć.

Mroczne ścieżki prowadzą na szczyty komunistycznej władzy. Rozwiązać sprawę mogą tylko zaufani śledczy. Romanowska zbiera zespół kryminalnych, którzy wsławili się rozwiązaniem spraw sekty ze Wzgórza Kupały i Bractwa Sprawiedliwych. Śledczy, decydując się na przekroczenie granicy pierwotnego zła, zostaną wystawieni na próbę.

Czy będą gotowi poświęcić wszystko w co wierzą i co kochają, by dotrzeć do prawdy?

Czy brutalna siła przywracająca sprawiedliwość, może być etyczna?"

Ta historia opiera się na prawdziwych wydarzeniach związanych z handlem dziećmi, który obserwowano w latach 70-tych. Ciężko mi się czytało, że w miejscu, gdzie dzieci powinny być chronione, dochodziło do potwornych rzeczy, że zrobiono z nich towar. Jednak jest to na tyle wciągająca historia, że czytałam z zapartym tchem, by poznać zakończenie.

"Kie­dy zło ukry­wa się pod po­sta­cią spra­wie­dli­we­go, my mu­si­my za­mie­nić się w upio­ry, bo tyl­ko w ciem­no­ści mamy szan­sę z nimi wy­grać."

"- Widzicie ten podpis? Wskazała ręką ekran. - Jeżeli prawdą jest, że handlują dzieciakami, to oni muszą w tym siedzieć. Być może siostra Irenki jest tylko czubkiem góry lodowej. A jeżeli tak jest, to naszym przeciwnikiem nie są handlarze z Turzyna, tylko najwyżsi przedstawiciele tego państwa, którzy wykorzystują swoją pozycję do wzbogacenia się... "

"Był nieobliczalny. Ludzie nie chcieli z nim pracować, bo się bali, co mu strzeli do głowy. Każdy jednak zdawał sobie sprawę, że jeśli wybuchnie pożar, Ugne będzie pierwszy, by go gasić. Nie bał się. Szukał adrenaliny. Podniecało go ryzyko, zatracał się w nim. Nic innego się wtedy nie liczyło. Ani nikt. Tylko ogień. Kiedy chlał, nie znał granic, dlatego się go bali. A teraz? Teraz nie pił i nikt nie był pewny, jak to się zakończy."

Najbardziej poruszające i zatrważające jest to, że nie jest to zupełnie wymyślona historia. Ta bazuje na doświadczeniach osoby bliskiej dla autora. Momentami otwierałam buzię ze zdziwienia, z szoku, jaki wywołała we mnie fabuła. Wertowałam strony coraz szybciej pełna napięcia. Na pewno nie jest to powieść dla osób wysoko wrażliwych oraz tych, którzy mają dzieci.

8/10