"Ołowiane żołnierzyki" Marek Stelar

 

"Stettin, lato 1931 roku. Kriminalinspektor Eilhard Kurtz prowadzi śledztwo w sprawie brutalnego morderstwa popełnionego w szpitalu. Denat, prawnik z Hesji nazwiskiem Schwann, ocalał z katastrofy lotniczej, która wydarzyła się dwa dni wcześniej w okolicach Stettina.

Wkrótce w identyczny i okrutny sposób ginie węglarz, mieszkający w lesie nieopodal miejsca, gdzie rozbił się lecący z Berlina samolot. W tym samym czasie znika nagle Annelise, córka Kurtza. Dość szybko staje się jasne, że w sprawę w jakiś sposób zamieszany jest Cornelius Schulze, wpływowa postać, szczeciński notabl i członek bojówki NSDAP. Kiedy znika syn znanego, lokalnego przemysłowca, sprawa komplikuje się jeszcze bardziej. W ręce inspektora wpadają kolejne klocki układanki, ale ktoś uparcie nie chce, żeby Kurtz coś z nich zbudował. Jedno jest pewne: ów ktoś chce odzyskać rzecz, którą w momencie katastrofy miał przy sobie Schwann i która zniknęła tuż po niej. Kurtz orientuje się, że stawka jest wysoka, a gracze bezwzględni."

Strasznie siermiężnie szła mi lektura książki. Powieść przeciętna do bólu.

"Wy­rzu­ty su­mie­nia po­tra­fią być jak taki odła­mek tkwią­cy w ciele. Boli, ją­trzy i przy każ­dym ruchu przy­po­mi­na o ich po­wo­dzie. Ale przy­naj­mniej da się z tym żyć. Po­dob­no."

"Kiedy jesteśmy dziećmi, bawimy się ołowianymi żołnierzykami. Kiedy dorastamy, to my jesteśmy jak te żołnierzyki. Ołowiane żołnierzyki nigdy nie giną, ale my tak."

"Oka­za­ło się wła­śnie, że można kogoś za­strze­lić, nie uży­wa­jąc broni. Słowa po­tra­fią być rów­nie celne jak kule, kiedy się wie, jak ich użyć."

Historia, polityka, nazizm i kryminał nie idą jedną drogą. Wniosek: autor zbłądził. Niestety.

5/10