"Najgorsze randki świata i kilka udanych" Agata Romaniuk

 

"Randkowanie w późnym kapitalizmie to sport ekstremalny. W kulturze zdominowanej przez wszystko, wszędzie, naraz trudno jest znaleźć miłość. Za to szybko można doświadczyć rozczarowania.

Agata Romaniuk wchodzi do labiryntu, po którym poruszają się randkujący. Wyjaśnia tajemnicę zdjęć z rybą, tropi pana Stockowskiego i prezentuje zasadę espresso, która być może uratuje niejedną i niejednego. Przygląda się mężczyznom chodzącym na randki z matką i kobietom bez głowy. I cóż to jest za podróż – autorka opisuje historie cudze i własne, korzysta z dorobku biologii ewolucyjnej i ekonomii behawioralnej, sięga też do literatury, sztuki i popkultury: pani Bovary, Wokulski, Carrie Bradshaw i Bridget Jones podpowiadają jej, jak uniknąć najgorszej randki świata. I jak doprowadzić do tej udanej.

Ta zabawna i miejscami gorzka książka powstała dla tych, którzy szukają miłości – lub wcale nie. Dla tych w związkach to też szansa na podpatrzenie świata randek z bezpiecznej odległości. Oni pewnie odetchną z ulgą."

Po swoich historiach z mężczyznami poznanymi w sieci - chętnie sięgnęłam po tę książkę. Byłam ciekawe, czy bohaterki (i bohaterowie) mieli/mają podobne doświadczenia.

"Od jakiegoś czasu na pchlich targach i bazarach ze starociami szukam pojedynczych filiżanek do espresso. Czasem mają obtłuczone uszko, czasem wyblakłe kolory. Kawa z takiej filiżanki, którą piję w tej chwili, siedząc samotnie na moim poddaszu w małym mieście, na podłodze, bez żadnego krzesła naprzeciwko, we własnym towarzystwie, smakuje naprawdę dobrze."

"Spo­ty­kam je wszę­dzie. Cza­sem to zwy­kły sto­łek w nad­mor­skiej ta­wer­nie, cza­sem di­zaj­ner­skie krze­sło w mod­nej re­stau­ra­cji albo fotel w ka­wiar­ni za ro­giem. Puste sie­dze­nie na­prze­ciw­ko przy dwu­oso­bo­wym sto­li­ku. Miej­sce, któ­re­go nikt nie zaj­mie, bo przy­szłam sama."

"W mózgu powstają szlaki neuronalne, które krystalizują nasze zainteresowania, czyli robią w nim silną sieć połączeń. (...) Przykładowo, jeśli podczas seksu z partnerką mężczyzna odczuwa dwanaście bodźców: podoba mu się jej uśmiech, figura, mowa ciała, głos, to z każdym orgazmem koduje się on właśnie na tę konkretną ilość i jakość bodźców. Natomiast współczesna pronografia jest dystrybutorem nieprzebranej ilości bodźców."

Jest to zbiór rozmów z kilkoma osobami, które dzielą się swoimi wrażeniami z randek. Wplecione są też doświadczenia własne autorki. Są to gorzko-słodkie historie, widziane zarówno oczami mężczyzn i kobiet, co było dość ciekawe poznać perspektywę płci przeciwnej.

6/10