"Nikt nie może wiedzieć" Kate Alice Marshall

 

"Emma nie powiedziała mężowi zbyt wiele o swojej przeszłości. Wyznała tylko, że jej rodzice nie żyją, a z siostrami od lat nie utrzymuje kontaktu.

Kiedy jednak małżeństwo wpada w kłopoty finansowe, Emma wyjawia, że ona i jej siostry są właścicielkami domu po rodzicach. Nie mogą go sprzedać, ale mogą w nim zamieszkać.

Decyzja o przeprowadzce zmusza Emmę do zdradzenia kolejnych sekretów. Że w okazałej rezydencji zginęli jej rodzice.

Że zostali zamordowani.

I że niektórzy twierdzą, że zrobiła to Emma.

Osierocone siostry nigdy nie rozmawiały o tym, co naprawdę wydarzyło się tamtej nocy. Po latach rozłamu, powrót do domu może je znów do siebie zbliżyć, ale też odsłonić rodzinne i małomiasteczkowe sekrety.

Emma stara się ponownie nawiązać więź z utraconym rodzeństwem, jednocześnie utrzymujące tę, którą ma z nowo założoną rodziną. Zaczyna zdawać sobie sprawę, że rzeczy, które pozostawiła niewypowiedziane, ponownie stanowią śmiertelne niebezpieczeństwo."

Świetna historia o trzech siostrach, dwóch morderstwach i niezliczonych tajemnicach. Powieść osadzona w dwóch strefach czasowych - kiedyś i dziś, co jest doskonałym zabiegiem. Jest to książka, która wciąga od pierwszej strony. Trzyma w napięciu, a strony właściwie same umykają nam spod oczu.

"Kiedy tra­cisz ma­rze­nie, boli cię każda myśl o tym, że kie­dy­kol­wiek je mia­łeś."

"Może jesteśmy po prostu przeklęte. Może to wszystko to tylko splot przypadków, które nic nie znaczą."

"Lu­dzie po­trze­bu­ją ga­da­nia, by nada­wać rze­czom zna­cze­nie, a ona na­uczy­ła się dawać im to, czego po­trze­bu­ją."

"Nie skłamała. Pozwoliła mu kłamać za nią."

Kawał dobrze poprowadzonego thrillera, z kapką krwi i tajemnic z przeszłości. Siła kobiet, ich determinacja i silna więź między siostrami porwały mnie w wir tej historii. Książka, po której lekturze wiem już, że każdą kolejną od autorki wezmę i przeczytam w ciemno. Mroczna i gęsta, a jednocześnie zaskakująca i wciągająca historia.

7/10

"Miasto Mgieł" Michał Śmielak

 

"Coś czai się we mgle…

Sandomierz spowity październikowymi mgłami łapie oddech po intensywnym sezonie turystycznym. Spokój mieszkańców burzy jednak brutalne morderstwo kobiety. Podobnie jak w zapomnianym rytuale ktoś rozwarł szczęki ofiary i wcisnął je w ziemię, aby ta po śmierci nie mogła pożywić się krwią. Sprawą budzącego grozę „Wampira” zajmuje się podkomisarz Bruno Kowalski, którego kariera toczy się równie spokojnie, jak życie w Sandomierzu. Towarzyszy mu lokalny historyk, Krzysztof Szorca, dawniej konsultant policyjny, dziś człowiek pragnący po prostu świętego spokoju. Wspólnie ruszają tropem mordercy, który zdaje się znać miasto i jego historię lepiej od nich. Rozpoczyna się wyścig z czasem, bo każdej nocy w gęstej mgle czai się śmiertelne niebezpieczeństwo. Śledczy będą musieli szybko znaleźć odpowiedź na pytania o to, czy Sandomierz znów stał się polską stolicą łowców wampirów, kto wyruszył na polowanie, aby ochronić mieszkańców przed bestiami z piekła rodem i czy przez tysiąc lat zmieniły się motywy, jakimi kieruje się człowiek odbierając drugiemu życie. Nade wszystko jednak będą musieli powstrzymać zło skrywające się we mgle."

Niezła powieść, choć zupełnie inna, niż poprzednie autora, jakie czytałam. Podobał mi się ten mroczny klimat Sandomierza i sam pomysł na powieść. Duży plus za dwa wątki, które się ze sobą przeplatają - jeden dotyczy kości znalezionych w opuszczonym od dawna domu, a drugi makabrycznych morderstw kobiet.

"Cza­sami wy­daje mi się, że można za­ufać tylko mar­twym. Oni już nie będą mieli oka­zji cię oszu­kać."

"Najlepsze w pracy z samym sobą jest to, że ograniczasz ilość potencjalnych idiotów w zespole do jednego, a gdy mówisz sam do siebie, to nikt ci nie przerywa."

"Od za­wsze naj­moc­niej oba­wiamy się nie­zna­nego, bo kom­plet­nie nie wiemy, jak so­bie z nim po­ra­dzić. Jak mamy się ustrzec cze­goś, o czym nic nie wiemy? Nie znamy jego dzia­ła­nia, spo­sobu ataku i stop­nia za­gro­że­nia?"

"Ży­cie za­wsze ata­kuje znie­nacka i cio­sem w plecy. Wiesz o tym."

Mimo że fabuła i klimat mnie wciągnęły, to jednak uważam, że nie jest to najlepsza z powieści Śmielaka. Książkę oceniam jako średniaka. Zdecydowanie znajdzie ona swoich zwolenników, ale również znajdą się tacy, którzy poczują rozczarowanie.

5/10

Znowu w akcji (2025)

 

"Po udanej akcji na Białorusi tożsamość szpiegów CIA Matta (Jamie Foxx) i Emily (Cameron Diaz) zostaje ujawniona, co kończy się małą katastrofą lotniczą. Uchodząc z niej cało, zakochani w sobie porzucają fach na rzecz życia rodzinnego... i tak trwają na przedmieściach Atlanty przez kolejne 15 lat, mimo że dzieciaki mają ich za nudnych boomerów. Splot wydarzeń sprawia, że były szef Chuck (Kyle Chandler) pojawia się nieoczekiwanie w drzwiach. A skoro on nie ma problemu ich znaleźć, to i wrogowie również!"

Film włączyłam dla Cameron Diaz, nie ukrywam. I, niestety, zawód na całej linii. Dobrze, że w tym czasie kleiłam mozaikę diamentową, to ten czas nie został zmarnowany. Nie polecam. Szkoda tych 2 godzin. 

4/10

Watcher (2022)

 

"Amerykańska aktorka Julia (Maika Monroe) przeprowadza się do Bukaresztu, podążając za mężem Francisem (Karl Glusman), który otrzymuje poważny awans. Pracujący przez długie godziny pozostawia żonę w przestronnym apartamencie samą. Nowa w mieście, zmagająca się z barierą językową czuje się zagubiona i zdezorientowana. Robi się jeszcze bardziej nieswojo, gdy dostrzega, że jest obserwowana z okna budynku naprzeciwko przez tajemniczą postać, Webera (Burn Gorman). Pomocy szuka u Francisa, ale ten zdaje się bagatelizować sprawę, uznając, że popada w paranoję. Napięcie wzrasta, kiedy lokalne media donoszą o seryjnym mordercy ucinającym kobietom głowy, a ona odnosi wrażenie, że ktoś ją śledzi. Przerażona, że to ten sam mężczyzna, co z okna, Julia zawiadamia policję..."

Kolejny raz pomysł na film z potencjałem, tylko jakoś nudno zrealizowany. Bez polotu. Można było to zrobić znacznie lepiej. Nic nadzwyczajnego.

5/10

"Ed Gein" Max Czornyj

 

"Prawda jest bardziej przerażająca od najmakabryczniejszej fikcji

Pierwowzór Leatherface'a z „Teksańskiej masakry piłą mechaniczną" i Buffalo Billa z „Milczenia owiec".

Jego prawdziwa historia to gotowy materiał na najmroczniejszy horror.

Koszmarne znaleziska w domu Geina przyprawiają o mdłości. Meble obite ludzką skórą, zastawa stołowa wykonana z męskich kości, zasuszone kobiece głowy... A to dopiero początek. Tak jak jedynie początkiem był strój starannie uszyty z fragmentów zwłok.

Ta książka wstrząśnie wami do głębi. Nie będziecie chcieli uwierzyć, do czego zdolny jest człowiek, ale to wydarzyło się naprawdę.

Co sprawiło, że religijny chłopiec stał się seryjnym mordercą? Dlaczego skromny samotnik zaczął dekorować swój dom ludzkimi szczątkami?

Niemożliwe jest usprawiedliwić Geina, ale ta pozycja sprawi, że zrozumiecie jego szaleństwo. Choć czy to w ogóle możliwe?"

Autor, znaczy Max Czornyj, od dawna wzbudza dużo kontrowersji. Bardziej jego książki, niż on sam, wiadomo. Ma tyle samo zwolenników, co przeciwników. Albo się go kocha, albo nienawidzi. Ja niemal wszystkie jego książki mogę w ciemno.

"Unikaj ludzi i nigdy im nie ufaj. Nie spodziewaj się po nich niczego dobrego, bo nawet mimo chrztu są grzeszni."

"Świat potrafi zniszczyć każdego człowieka, bo świat to ludzie."

"Nie powinno się być samotnym, kiedy człowieka wloką na komisariat."

Czytając tę historię, naprawdę chciałoby się wierzyć, że czyta się fikcję, ale prawda jest czasem dużo gorsza od niej… Max Czornyj jest mistrzem wcielania się w postacie największych morderców i zwyrodnialców, jacy chodzili po świecie. A Ed Gein? Aż ciarki przechodzą, że tacy ludzie mogą żyć obok nas. Oraz człowiek zaczyna się zastanawiać, na ile zaburzone relacje z rodzicami (lub z jednym z nich) mogą aż tak wypaczyć młodego człowieka... 

7/10

"Szpital św. Judy" M.M. Perr

 

"Koniec XIX wieku, Austro-Węgry.

Do położonego w górach Szpitala św. Judy przybywa inspektor policji Franciszek Eber – Polak z Galicji, któremu bóle głowy uniemożliwiają normalne życie. Nie jest łatwo się tam dostać nie tylko ze względu na wysokość, lecz także dlatego, że jest to szpital psychiatryczny dla elit. Eber ma jednak list polecający od ojca jednej z pacjentek, który hojnie płaci za pobyt córki. Doktor Sanpaulo, dyrektor placówki i utalentowany chirurg, zgadza się więc na przeprowadzenie ryzykownej operacji mózgu.

Wkrótce w kompostowniku zostaje znaleziona ręka zaginionej jakiś czas temu siostry Bernadetty. Policja w związku z tą sprawą aresztuje jedną z pielęgniarek, ale wydaje się, że prawdziwy morderca wciąż jest na wolności. Gdy śnieg na kilka miesięcy odcina szpital od świata, pacjenci i personel zostają uwięzieni z zabójcą pod jednym dachem…

Chociaż inspektor wciąż podkreśla, że nie jest taki jak inni pacjenci leczeni szpitalu, z czasem zaczyna dostrzegać coraz więcej łączących go z nimi podobieństw. Okazuje się, że niewyjaśniona zbrodnia to tylko jedna z wielu tajemnic skrywanych przez mieszkańców. Czy zabójca jest jedynym zagrożeniem? Kto tak naprawdę jest tam szalony?"

Dobrze się słuchało. Typowy mroczny kryminał z wieloma zagadkami i tajemnicami.

"Gdybym bał się przegrywać, nie grałbym w ogóle. Wygrywając potwierdzam tylko swoje umiejętności, przegrywając uczę się czegoś nowego."

"(...) to na­wyki spra­wiają, że je­ste­śmy, kim je­ste­śmy. Wy­peł­nijmy więc na­sze ży­cie do­brymi na­wy­kami, a po­wróci ono na wła­ściwą ścież­kę."

"Nie chciał, by uzna­ła go za gbura. Pierw­sze wra­że­nie czę­sto przy­le­pia się do czło­wieka już na stałe, na­wet je­żeli było cał­ko­wi­cie mylne."

Ciekawa fabuła (choć miewa się wrażenie, że już zna się taką lub podobną historię), jednak zakończenie mocno rozczarowuje. Liczyłam na więcej, lecz zabrakło tzw. "wisienki na torcie". A szkoda.

5/10

"Grób" Max Czornyj

 

"W lesie pod Gdańskiem robotnicy odkrywają masowy grób. Wiele wskazuje, że to albo cmentarzysko ofiar seryjnego mordercy sprzed lat, albo miejsce spoczynku pacjentów poddawanych potwornym eksperymentom przez nazistów. Zmumifikowane ciała noszą tajemnicze ślady. Śledczy muszą je rozszyfrować. Jednak nie tylko oni interesują się grobem.

Tymczasem lokalny przedsiębiorca otrzymuje przerażającą przesyłkę...

Komisarz Liza Langer i profiler Orest Rembert muszą poprowadzić jedno z najbardziej makabrycznych śledztw w swojej karierze. Okrutny sadysta również ich obrał sobie za cel.

Co łączy ofiary?

Jakie znaczenie mają ślady na ich ciałach?

Co tak naprawdę interesuje tajemniczego psychopatę?

Odpowiedzi na te pytania kryją się w GROBIE."

Ciekawa alternatywa dla serii o komisarzy Deryle. Ciekawa historia, mimo że momentami bardzo brutalna i wręcz makabryczna. Niemniej trzyma w napięciu i utrzymuje zainteresowanie do samego końca.

"Podobno zdjęcia nie mają zapachu ani smaku. Jak to ująłeś? Niech sobie przypomnę... Zdjęcia to tylko pocztówki przesłane z wakacji, podczas gdy prawdziwe wspomnienia zachłannie trzymamy w sobie?"

"Czasem nadzieja to luksus głupców."

"W progu przyczepy usłyszała dobiegające gdzieś z oddali ujadanie deszczowego psa. Tym razem nie czuła przed nim strachu. Przez ostatnie miesiące nie tylko go oswoiła, lecz także niemal się z nim zaprzyjaźniła. Teraz miała wrażenie, że deszczowy pies jedynie ją przed czymś ostrzega. Jakby gdzieś w pobliżu działo się coś złego."

Myślę, że spodoba się miłośnikom kryminałów i thrillerów, szczególnie takich, gdzie sprawa prowadzona jest krok po kroku, a każda poszlaka wprowadza małe zamieszanie. Książka bardzo dobra, świetnie skonstruowana i napisana, a zagadka taka jak powinna być, czyli niejasna do końca.

7/10

"Papier, kamień, nożyce" Alice Feeney

"Gdy Amelia Wright wygrywa weekend w Szkocji, ma nadzieję, że pobyt z mężem na odludziu pomoże jej naprawić rozpadający się związek. Kobieta nie może znieść tego, że jest przez Adama niezauważana. I to nie dlatego, że cierpi on na prozopagnozję, przez co nie jest w stanie rozpoznać twarzy nawet własnej żony. Największym problemem w tej relacji jest pracoholizm mężczyzny. Scenarzysty, który wciąż czeka na przełom w karierze.

Oboje wiedzą, że ten weekend zaważy na ich przyszłości, ale nie wiedzą, że nie wygrali tej wycieczki przypadkowo. Ktoś ma wobec nich własne plany.

I nie chce, by żyli długo i szczęśliwie."

Ta książka to emocjonująca historia! Pełna napięcia, mroku i przenikającego chłodu. Zaskakuje zwrotami akcji, czasem budzi niepokój i wywołuje wiele najróżniejszych emocji. 

"Czas potrafi zmieniać związki, podobnie jak morze zmienia kształt linii brzegowej."

"Życie to gra, w której pionek może się stać królową, tylko że nie każdy zna zasady. Niektórzy przez całe życie pozostają pionkami, bo nigdy się nie nauczyli odpowiednich posunięć. To dopiero początek. Nikt nie rozegrał jeszcze kart, bo nie wiedzą, że już im je rozdano."

"Książki bywają jak lustra dla tych, którzy biorą je do rąk. Tylko że ludziom nie zawsze podoba się to, co widzą w odbiciu."

"Może to tylko kwestia czasu, nim życie rozplecie nić uczuć."

Autorka wspaniale dobrała zarówno postaci, jak i miejsce akcji, które idealnie współgra ze wszystkim, co czytamy w tej historii. Ta książka to nie tylko thriller o kłamstwach i sekretach, ale też powieść mówiąca wiele o miłości i jej obliczach oraz o tym, co jesteśmy w stanie dla niej zrobić, ile wybaczyć i...ile na nią czekać.

8/10

Sierota (2009)

 

"Młode małżeństwo przeżywa dramat po stracie nienarodzonego dziecka. Chcąc przywrócić życiu namiastkę normalności, decydują się na adopcję. W pobliskim sierocińcu zaprzyjaźniają się z dziewięcioletnią Ester. Jej pojawienie się daje początek niecodziennym zdarzeniom. Kate odkrywa niebezpieczeństwo i usiłuje zwrócić na nie uwagę innym. Niestety jej ostrzeżenia zostają wysłuchane w momencie, gdy dla wszystkich jest już za późno… Dziewięcioletnia Esther zmienia życie Kate i Johna w koszmar."

O rany, dawno żaden horror nie zrobił na mnie takiego wrażenia, jak ten! Zdecydowanie nie dla wrażliwych osób. Z każdą minutą robi się coraz groźniej. Trzyma w napięciu do samego końca. Jednak jeśli ktoś lubi horrory - warto obejrzeć.

7/10

"Najsłodszy. Autobiografia pisana kciukiem" Michał Figurski

 

"Mów mi Michał. Michał Figurski.

Mam licencję na wszystko. Radio? Proszę bardzo. Gdy mam powiedzieć w porze największej słuchalności, ogłaszając zabójcze wyniki wyborów: „Drodzy Państwo! KURWA MAĆ!” – nie ma problemu. Zorganizować koncert Perfectu w ścisłym centrum, zakorkować Warszawę o ósmej rano w poniedziałek i dogadać się z policją, żeby przed kamerami skuła Grzegorza Markowskiego? Przyjemność po mojej stronie. Poprowadzić program telewizyjny na żywo w trakcie udaru krwotocznego? Do usług.

To wszystko ja. Taki już jestem.

Tylko że to pozór. Mam osiemnaście lat, gdy słyszę wyrok: cukrzyca insulinozależna typu 1. Raz ważę 63 kilogramy, innym razem 136. Niemal tracę wzrok, a moje ciało się rozpada. Impreza trwa jednak w najlepsze, jutra przecież nie ma! Aż w końcu słyszę głos pielęgniarki: – Zamknij się wreszcie! Nie jesteś w telewizji!

Nie żyje się dwa razy, a tryb nieśmiertelności się skończył. W każdej chwili może pojawić się napis GAME OVER.

To moja historia."

Szczera do bólu biografia - pasja i kariera radiowca to jedno, a choroba i jej ignorowanie to drugie. Poza tym na szczególne uznanie zasługuje aspekt edukacyjny. To ważna sprawa.

"W moim życiu wszystko było za głośne, za szybkie i na wczoraj. [...] Żyjąc w tym obłąkanym tempie, nie miałem ani chwili, aby pomyśleć o własnym zdrowiu - tego nie było na liście moich codziennych obowiązków."

"Wylew musiał się zdarzyć, bo byłem na niego skazany, choć właściwiej byłoby powiedzieć, że sam się na niego skazywałem każdego dnia, gdy uciekałem w pracę, nałogi i wszędzie tam, gdzie mogłem ukryć swoją chorobę przed światem i samym sobą."

"Z perspektywy czasu wiem, że nic lepszego niż ten wylew nie mogło mi się przytrafić. Żeby się ratować, musiałem pewną część siebie zabić, wyrzucając toksyczny balast kompleksów, głupoty i braku wyobraźni. Dziś, gdy mam pięćdziesiąt lat, cieszę się każdym swoim upadkiem i życiową trudnością, akceptując fakty i rozumiejąc swój strach."

To jest książka, którą wielu (nie tylko młodych chorych na cukrzycę) powinno przeczytać. Historia o autodestrukcji totalnej. Może niektórymi lektura wstrząśnie, skłoni do działania i zawalczenia o siebie, zanim będzie za późno. Bo nie każdy dostanie drugie życie jak autor.

8/10