"Atlas chmur" David Mitchell

 

"Pasażer statku, z utęsknieniem wyglądający końca podróży przez Pacyfik w 1850 roku; wydziedziczony kompozytor, usiłujący oszustwem zarobić na chleb w Belgii lat międzywojennych; dziennikarka-idealistka w Kalifornii rządzonej przez gubernatora Reagana; wydawca książek, uciekający przed gangsterami, którym jest winien pieniądze; genetycznie modyfikowana usługująca z restauracji, w oczekiwaniu na wykonanie wyroku śmierci; i Zachariasz, chłopak z wysp Pacyfiku, który przygląda się, jak dogasa światło nauki i cywilizacji – narratorzy Atlasu Chmur słyszą nawzajem swoje echa poprzez meandry dziejów, co odmienia ich los zarówno w błahym, jak i w doniosłym wymiarze.

W tej niezwykłej powieści David Mitchell znosi granice języka, gatunku literackiego i czasu, proponując zadumę nad właściwą ludzkości żądzą władzy i niebezpiecznym kierunkiem, w którym w pogoni za władzą zmierzamy."

Trudno mi ocenić tę książkę w jakikolwiek sposób, gdyż jest z gatunku, za którym nie specjalnie przepadam i raczej książek z tych kategorii nie czytam. Chociaż zdarzają się takie z elementami fantasy czy sci-fi. Dawno temu jednak obejrzałam film i skuszona dobrymi recenzjami książki - i ja po nią sięgnęłam.

"Książki nie dają prawdziwej ucieczki, ale mogą powstrzymać umysł, zanim sam siebie rozdrapie do krwi."

"Nieograniczona władza w rękach ograniczonych ludzi zawsze prowadzi do okrucieństwa."

"Dusze przemierzają wieki, jak chmury przemierzają niebo i choć ani kształt chmury, ani barwa, ani wielkość nigdy takie same nie zostają, ciągle jest chmurą. I tak samo z duszą jest. Kto rzec może, skąd chmura przywiała? Albo kto tą duszą będzie jutro?"

Nietypowa konstrukcja rozdziałów - interesujące, rotowanie stylami literackimi - imponujące, jednak język dość ciężki i trudno mi się ją czytało. Czytając czułam się, jakbym miała za małą wyobraźnię, cały czas byłam gdzieś obok, a czytanie momentami mnie męczyło. 

5/10