"Susan po trzech latach wychodzi ze szpitala psychiatrycznego z nową tożsamością. Bliscy, policja, lekarze – wszyscy mówią Emmie – tak ma teraz na imię – że trafiła tam, bo zabiła swojego synka. Emma nic nie pamięta. Więc musi im ufać… prawda? A jeżeli wszyscy kłamią, a ona została wrobiona w tę zbrodnię? A jeżeli zbrodni nie było, a Dylan żyje…?"
Świetna i zaskakująca książka, czytałam ją z wypiekami na twarzy. Ciekawa historia kobiety, która trzy lata żyje ze świadomością bycia morderczynią własnego dziecka. Akcja na początku nie toczy się szybko, jednak gdy nabiera rozpędu...
"Herbata na kłopoty, kawa i papierosy na kryzysy."
"Najlepsze kłamstwa zawierają 90% prawdy."
"Wspomnienia, których tak bardzo chciałam się pozbyć, przenikają do mojej świadomości niczym woda przez skalne szczeliny."
"Umysł potrafi na różne dziwne sposoby radzić sobie z problemami, do których zbyt trudno jest się człowiekowi przyznać."
Bardzo dobrze napisana, intrygująca historia. Wszystko mi się podobało: jak akcja się rozkręcała, jak wątki się łączą ze sobą, jak bohaterowie są kreowani. Zdecydowanie polecam.
7/10

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz