"Burza" Mieczysław Gorzka

 

"Oskar jest człowiekiem, który nie istnieje w oficjalnych bazach danych. Żyje tak, żeby nie zostawić śladów. Jeden niewielki błąd, może sprowadzić na niego śmiertelne zagrożenie. Bo Oskar nie jest taki, jak inni ludzie. Potrafi zmieniać rzeczywistość. Tylko, że wtedy zjawiają się ONI i próbują go zabić. Dlatego Oskar oficjalnie nie istnieje. Pewnego dnia przychodzi do niego chłopiec i prosi o pomoc. Oskar nie ma wyboru, chociaż oznacza to dla niego początek dramatycznej walki o życie.

Komisarz Justyna Lewicka jest policjantką po przejściach, aktualnie na urlopie, ale nie planuje już wrócić do pracy. Jej były mąż namawia ją jednak do powrotu, tylko dla jednej sprawy. Trzeba znaleźć mordercę chłopca, którego ciało znaleziono nad jeziorkiem w lesie. Tylko, że nie można ustalić tożsamości ofiary i nie ma żadnego punktu zaczepienia.

Kiedy w trakcie śledztwa Justyna spotyka Oskara, zaczyna się najniebezpieczniejszy pościg w jej życiu.

Czy uda im się odkryć kim są ONI? Czy uda się ocalić chłopca? Jak pokonać zabójcę, który jest prawdziwą bestią, jakby nie pochodził z tego świata?

MIeczysław Gorzka wielki fan Kinga i Koontza, zabiera czytelnika w pełną grozy podróż przez pozornie znany nam świat, którego jednak wszystkich tajemnic jeszcze nie zgłębiliśmy.

Nadciąga BURZA. Prawdziwa nawałnica."

Muszę przyznać, że pierwsze 30 stron szło mi ciężko. Nie mogłam wciągnąć się w historię życia bohaterki. Całość zdecydowanie nietypowa i zaskakująca. Coś jak połączenie Stranger Things z Kingiem. I muszę przyznać, że nie do końca pasuje mi to połączenie.

"Zapamiętaj jedno: w każdej chwili życie można zacząć od początku. Zawsze jest czas na dobro, które zastąpi zło i naprawi krzywdy."

"[...] zdrowy rozsądek nawiedził ją kilka godzin za późno. Gdzie był ten cholerny leń, kiedy lała sobie drinki? Pewnie bał się pokazać, przeczuwając, jak to się skończy."

"Zdążył się przyzwyczaić do samotności i wmówił sobie, że lubi takie życie. Miejsce w duszy, gdzie powinno znajdować się pragnienie posiadania rodziny, poczucia bezpieczeństwa i opieki nad najbliższymi, starał się wypełnić substytutami: dużo czytał, interesował się fizyką kwantową i kosmologią, na dachu domu zbudował kopułę astronomiczną Oskar Zamecki."

Nie do końca polubiłam niestety głównych bohaterów. Justyna i Oskar byli dla mnie dość męczący i płytcy. Wątki paranormalne z jednej strony ciekawe, z drugiej trochę mi się momentami dłużyły swoim przegadaniem. Z jednej strony to jest całkiem oryginalna historia, którą przyjemnie poznać i polecam do wyrobienia swojej własnej opinii. A z drugiej strony myślę, że pewne jej elementy miały potencjał na coś znacznie lepszego i brakowało im dopracowania.

5/10