Los Angeles, 5 grudnia – trzy tygodnie do Bożego Narodzenia. Angela Wood, mistrzyni sztuki złodziejstwa kieszonkowego, właśnie podlicza swój łup. Sześćset osiemdziesiąt siedem dolarów – całkiem niezły wynik jak na niecałe piętnaście minut pracy.
Kiedy świętuje przy drinku zakończenie pomyślnej dniówki, przypadkiem zauważa, jak jeden z klientów baru traktuje opryskliwie starszego człowieka. Postanawia dać mu nauczkę i kradnie jego elegancką skórzaną aktówkę.
W środku nie ma pieniędzy ani laptopa… niczego wartościowego, w każdym razie dla Angeli. Tylko oprawiony w czarną skórę notatnik, zaskakująco ciężki. Ciekawość zwycięża i w zaciszu swojego mieszkania Angela szybko kartkuje nową zdobycz.
Wtedy zaczyna się najgorszy koszmar jej życia.
To nie jest zwykły dziennik.
Czytasz na własne ryzyko."
Chris Carter znów zaskakuje i szokuje. Czyta się wspaniale, prowadzenie fabuły proste, bez udziwnień. Sama przyjemność.
"Czasami rozpacz bierze górę nad zdrowym rozsądkiem i wtedy podejmujemy niewłaściwe decyzje. Nikt nie może tego uniknąć. Tak się zdarza, kiedy próbujemy stanąć na nogi po stracie kogoś bliskiego."
"Bo spędziłem na tym świecie więcej czasu niż ona i przeżyłem swoje życie. Walczyłem ze swoimi demonami i niektóre pokonałem, a z innymi przegrałem."
"[...] wiem, że wszyscy, bez względu na to, za jak silnych i twardych się uważamy ... wszyscy popełniamy błędy. I wszyscy od czasu do czasu potrzebujemy pomocy, bo nikt z nas nie może być silny i twardy przez cały czas."
"Moje zachowanie to kamuflaż. Ukrywam w ten sposób, jak bardzo się boję … jaka jestem wściekła na siebie. (…) Prawda jest taka, że wciąż się boję, wciąż cierpię. Nie mam w sobie nic oprócz smutku, bólu i samotności."
Uwielbiam tę serię. Chris Carter stworzył świat, który pochłania mnie do reszty. To nie są lekkie tematy. Pomysł dobry, przez dłuższy czas nie wiadomo, dlaczego morderca zabija, a powód jest nietuzinkowy. Polecam.
7/10
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz