"Przyjaciele po grób" Nele Neuhaus

 

"Pracownik Opel-ZOO w górach Taunus dokonuje makabrycznego odkrycia. W terrarium dla słoni leży ludzka dłoń. Pasującego do dłoni denata znajdują w okolicy ogrodu zoologicznego komisarz Oliver von Bodenstein i jego koleżanka Pia Kirchhoff. Denat był nauczycielem i zapalonym ekologiem. Ze względu na wyjątkową charyzmę miał wśród uczniów wielu zagorzałych sympatyków, ale kilku mieszkańców miasta w równym stopniu go nienawidziło. Motyw zbrodni pozostaje jednak zagadką. Wdrożone śledztwo nie ominie bogatych udziałowców holdingów budowlanych, najwyższych urzędników miejskich, młodych genialnych informatyków oraz bezkompromisowych ekologów. Nie oszczędzi też dyrektora zoo, Christopha Sandera, w którego niewinność wierzy jedynie zauroczona komisarz Kirchhoff.…"

Świetnie i szybko się czyta, choć muszę przyznać, że po kilkudziesięciu stronach byłam przekonana, że znam sprawcę i jakież było moje zdziwienie! Seria z potencjałem, który, mam nadzieję, będzie wykorzystywany.

"Kiedy osiąga się cel, człowiek uświadamia sobie, że nie było warto marnować czasu. Pozostaje niezaspokojona...pustka."

"A nie jest tak zazwyczaj- zapytał Lucas- że coś, na co się długo czekało i pragnęło, w rzeczywistości nie odpowiada naszym oczekiwaniom i wyobrażeniom?"

"...kiedy ktoś wpadnie w kłopoty i czuje się osaczony, przemoc nagle zyskuje na wartości. Choćby w sytuacji, kiedy dawno zapomniane błędy młodości mogą wystawić na szwank całe dotychczasowe życie."

Na pewno nie jest to powieść, którą się zapamięta na dłużej. Powieść ma poro zalet, do których należy wartka, wielowątkowa, pełna nagłych zwrotów akcja. Trzyma ona w napięciu i pozwala czytelnikowi zabawić się w detektywa. Całość napisana jest lekko, co sprzyja odbiorowi. Jednak nie jest to najlepsza z powieści Nele.

6/10