niedziela, 17 sierpnia 2025

"Zło" Katarzyna Wolwowicz

 

"Powieść zainspirowana prawdziwymi historiami.

Iwona Kolibra przechodzi na emeryturę i odnajduje spokój w samotnym życiu. Jednak los ma dla niej inne plany. Kobieta otrzymuje list z ośrodka adopcyjnego, do którego przed trzydziestoma pięcioma laty oddała córkę. Pełna wzbudzonej nagle nadziei na jej poznanie dowiaduje się, że dwadzieścia lat temu dziewczynka zaginęła, a policja prawdopodobnie właśnie odnalazła jej szczątki. Do identyfikacji potrzebny jest jednak materiał genetyczny biologicznej matki. Targana silnymi emocjami Iwona postanawia wyruszyć do miasta, w którym dorastała Oliwia, by osobiście dowiedzieć się, co stało się z jej dzieckiem.

W tym samym czasie jeleniogórscy policjanci dokonują makabrycznego odkrycia. W mroźną zimową noc do kontenera na śmieci przy jednym z supermarketów ktoś podrzucił zwłoki nastoletniej dziewczyny. Śledztwo w tej sprawie podejmuje komisarz Olga Balicka wraz ze swoim zespołem. Wkrótce okazuje się, że zaginęła kolejna nastolatka, a cała sprawa zaczyna robić się jeszcze bardziej skomplikowana, niż wydawało się na początku.

Co wspólnego mają ze sobą zaginięcia, do których doszło na przestrzeni dwudziestu lat? Czy Oldze uda się wygrać wyścig z czasem i uratować ostatnią porwaną dziewczynkę? I z jaką osobistą tragedią przyjdzie jej się zmierzyć tym razem?"

Kolejna bardzo dobra powieść Autorki. Trzyma w napięciu od pierwszej do ostatniej strony. Przeczytałam jednym tchem, na raz.

"Ile razy mam po­wta­rzać, że je­że­li chcesz być w nocy trak­to­wa­ny jak męż­czy­zna, za dnia nie za­cho­wuj się jak chłop­czyk."

"Źli lu­dzie robią złe rze­czy. I smut­na praw­da jest taka, że cza­sem nie po­tra­fi­my im w tym prze­szko­dzić."

"Lu­dzie, któ­rzy wy­ra­sta­li w ko­cha­ją­cym domu i jako dzie­ci byli oto­cze­ni tro­ską i sza­cun­kiem, nigdy nie pojmą tych, któ­rzy tego nie do­świad­czy­li. Ale nie ży­wi­ła do niego o to żalu. Jak to mówią, syty głod­ne­go nie zro­zu­mie, i jej zda­niem to samo do­ty­czy­ło głodu emo­cjo­nal­ne­go."

"Nie po­zna­wa­łam cię, ale spoko, stres to cho­ler­nie silny prze­ciw­nik i cza­sem zu­peł­nie zmie­nia czło­wie­ka."

"Zaczął się zastanawiać, jak to możliwe, że dwoje ludzi patrzących na to samo może widzieć to coś zupełnie inaczej."

Autorka zaserwowała nam dwie różne historie, które finalnie będą ze sobą połączone. Autorka kolejny raz zaserwowała nam rewelacyjną fabułę. Buduje napięcie, które wzrasta z każdą kolejną stroną, tylko po to by pod koniec sięgnąć zenitu. Uwielbiam jej styl, jej historię i serię z Olgą. Nie jest to tylko opowieść o zbrodni, ale także o konsekwencjach dawnych decyzji, o poszukiwaniu prawdy, o macierzyństwie i stracie.

8/10

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz