"Nie ma idealnych małżeństw. Są tylko doskonałe kłamstwa. Małżeństwo Iris i Willa jest tak perfekcyjne, jak tylko może być. Gdy Will wylatuje w delegację, ginie po nim wszelki ślad..
Dlaczego nie odbiera telefonu? I, co gorsze, dlaczego był na liście pasażerów samolotu, który się rozbił?
Czas mija, a mąż nie daje znaku życia.
Gdzie jest? Dlaczego kłamał? I czego jeszcze jej nie powiedział?
Nawet idealne małżeństwo ma swoją mroczną stronę."
Historia w książce naprawdę ma potencjał, ale od początku wiedziałam, co będzie dalej. Od pierwszej kartki niby się zaczyna akcja, zaczyna się dziać. Autorka od razu wrzuca nas w wir przykrych wydarzeń. To jest na plus. Książkę czytało mi się jednak bardzo wolno. Strasznie mi się dłużyła i odkładałam ją nie raz.
"Ze wszystkich jego przyzwyczajeń i nastrojów, ze wszystkich jego twarzy, jakie dane mi było poznać, najbardziej go kocham go takim, jakim jest teraz: uroczy, o miękkim sercu i pomięty."
"Kiedy wiesz, czego szukać, zauważenie kłamstwa jest całkiem proste. Widzisz je w nagłych ruchach głowy, a czasami, gdy dana osoba przesadza, w braku owych ruchów. Widzisz w zmianie sposobu oddychania albo w tym, że ktoś podaje zbyt dużo informacji, powtarza poszczególne frazy i podaje nieistotne szczegóły. W sposobie, w jaki szura stopami, dotyka ust albo kładzie dłoń na szyi. To podstawowa psychologia, fizyczne sygnały, że ciało nie zgadza się ze słowami wydobywającymi się z jego ust."
"Dzieci są produktami swoich rodziców, a kiepscy rodzice albo rodzice nieistniejący puszczają w świat dziecko z bagażem emocjonalnym, który nie jest jego winą."
Mam wrażenie, że podobne książki są już na rynku od dawna. Także ta książka mogłaby być lepsza, ale nie jest najgorsza. Lekka, powolna. Na pewno nie liczyłabym na napięcie, czy mocny thriller. Taka spokojna odskocznia raczej.
6/10

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz