Ośmioletnia Daisy Mason znika z domu w czasie sąsiedzkiej zabawy na przedmieściach Oxfordu. Policja bezskutecznie poszukuje kogoś, kto widziałby cokolwiek z całego zajścia. Czy obca osoba byłaby w stanie porwać dziewczynkę nie zostawiając po sobie żadnego śladu?
Gdy do akcji wkracza detektyw Adam Fawley, jego podejrzenia w pierwszej kolejności kierują się w stronę rodziny porwanej dziewczynki. Rodzice Daisy ewidentnie ukrywają jakąś tajemnicę, a jej cichy i wycofany braciszek zdaje się wiedzieć coś, o czym nie chce jednak mówić.
Fawley wie, że przy większości zaginięć sprawcą jest ktoś dobrze znany ofierze. Z każdą kolejną godziną szanse na znalezienie Daisy maleją. Czy detektywowi uda się przebić przez gąszcz rodzinnych kłamstw i odnaleźć dziewczynkę, zanim będzie za późno? A może tym razem statystyka się myli?"
Ta książka jest pełna akcji i zaskakujących jej zwrotów, od pierwszej do ostatniej strony. Książkę czyta się dobrze, ciekawa fabuła i zaskakujące zakończenie. To powieść, która powoduje mętlik w głowie. Niczego nie można być tutaj pewnym, nic tu nie jest takie jak wydawało się na początku.
"Ludzie są strasznie zajęci, głównie sobą."
"Mężczyźni są jak koszyk z owocami - nie odkładaj konsumpcji na później, bo wszystko, co zostanie, to kwaśne jabłka."
"To trzy skomplikowane odpowiedzi na jedno proste pytanie. Kłamcy zawsze przesadzają, a przynajmniej tak wynika z mojego doświadczenia."
"...bycie sobą jest w porządku, po prostu musisz mieć odwagę, aby się tego trzymać."
Dla mnie była to świetna powieść utrzymana w konwencji dramatu psychologicznego. Ukazuje obojętność i brak miłości wobec osób, które najbardziej łakną tej rodzicielskiej miłości. Petarda. Polecam.
7/10
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz