Pięć lat później martwa Jenny zostaje znaleziona na placu zabaw w centrum Sztokholmu. Dzięki nagraniom z monitoringu Joona Linna odszukuje naocznego świadka morderstwa. Kiedy dotknięty amnezją mężczyzna nie jest w stanie powiedzieć, co wówczas zobaczył, Linna postanawia skontaktować się z hipnotyzerem."
Świetna książka jak na początek nowego roku i nowej "listy". Mistrzowsko zbudowane napięcie - narastający lęk, graniczący z obłędem strach, ból, rozpacz i bezsilność. Najbardziej zaskoczyła mnie głębia psychologiczna wykreowanych postaci.
"Czas ma tę właściwość, że rozcieńcza żałobę i sprawia, że staje się przezroczysta. Powoli człowiek uczy się radzić sobie ze zmianami; uczy się też, że życie toczy się dalej, nawet jeśli nie wygląda ono tak, jak by sobie tego życzył."
"Powiadają, że jeśli dane drzwi się zamykają, to Bóg otwiera inne – albo przynajmniej okno. Ale kiedy niektóre drzwi zostają zamknięte, wtedy to przysłowie ma wydźwięk bardziej szyderczy niż pocieszający."
"(…) ludzie nie są mili. Wykorzystują tylko siebie nawzajem. Nie ma prawdziwej miłości, prawdziwego współczucia, to tylko fasada i marketingowa gadka."
Skandynawowie mają we krwi zdolność do tworzenia fascynujących i wyróżniających się fabuł. Jest to bardzo hipnotyzująca powieść, z misternie nakreśloną fabułą i dobrze nakreślonym profilem psychologicznym kluczowych postaci. Zdecydowanie polecam.
7/10
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz