"Portret Lucrezii" Maggie O'Farrell

 

"Lucrezia ma szesnaście lat i od niespełna roku jest żoną księcia Ferrary.

Jest też pewna, że mąż chce ją zamordować.

Wyczuwa to w powietrzu, gdy pozuje do królewskiego portretu, uwięziona pod warstwą gorsetów i jedwabi. Widzi to w oczach służących, gdy czeszą i układają jej płomiennorude włosy. Czuje to w brutalnym męskim uścisku w małżeńskim łożu. Zobaczyła już na własne oczy, że książę Alfonso zrobi wszystko, by osiągnąć każdy swój cel.

Jeszcze kilka miesięcy temu całe miasto świętowało jej zaślubiny, a ona cieszyła się swobodami, o jakich nie mogła marzyć w rodzinnym domu. Szybko orientuje się jednak, jaki jest warunek jej małżeńskiego szczęścia, a jeszcze szybciej – że nie będzie w stanie go spełnić.

Jej los wydaje się przesądzony.

Ale czy na pewno?"

Bardzo podobała mi się kreacja tytułowej Lucrezii – jej osobowość jest niezwykle złożona, a bohaterka wyróżnia się spośród swojego rodzeństwa już od dzieciństwa. Przez całą książkę miałam cichą nadzieję, że będzie to szczęśliwa historia, że podejrzenia Lucrezii okażą się tylko paranoją, a jej mąż będzie kochającym i troskliwym partnerem…

"Oni wszyscy pulsują pragnieniem, potrzebą, by zobaczyć, jak rośnie w niej dziecko, by poczuć, że zapewniła im następcę tronu. Widzą w niej bramę, środek przetrwania swojej rodziny."

"Jeśli Lucrezia ma przetrwać w tym małżeństwie albo może nawet w nim rozkwitnąć, musi zachować tę cząstkę siebie i ją przed nim ukryć, by pozostała czymś odrębnym, świętym. Otoczy ją kolczastym gąszczem albo wysokim płotem niczym zamek z baśni. Ustawi pod jej drzwiami bestie z obnażonymi zębiskami i długimi pazurami. On nigdy jej nie pozna, nie zobaczy, nie dosięgnie. Nie wedrze się do niej."

"Tak działał jej umysł. Słowa odciskały się w jej pamięci jak podeszwa buta w miękkim błocie, które później wysychało i twardniało, utrwalając ten ślad na zawsze. Czasami czuła się przepełniona, wypchana słowami, twarzami, nazwiskami, głosami, dialogami, jej głowa tętniła bólem, a ciężar tego, co w sobie nosiła, wytrącał ją z równowagi tak, że wpadała na stoły i ściany."

Książka świetnie oddaje realia XVI wieku, to jak bardzo kobiety musiały być oddane i posłuszne swoim mężom, jak niewiele znaczyły ich marzenia, pasje i plany, jak mało miały praw i wolności. Lucrezia jest niemal szablonowym przykładem tego jak wówczas traktowano kobiety. Klimat - od początku ciężki, mroczny, osaczający. Czujemy to przytłoczenie i fatalizm, które nie opuszczają Lucrezii od chwili, gdy dowiaduje się o planowanym ślubie z księciem Ferrary. 

Bardzo dobrze się czytało tę powieść.

7/10